Υπάρχουν στιγμές που ένας τόπος δεν δοκιμάζεται μόνο από τις αποφάσεις που παίρνονται εις βάρος του. Δοκιμάζεται και από το ανάστημα εκείνων που καλούνται να τον υπερασπιστούν.
Και η Χίος ζει μία από αυτές τις στιγμές.
Η κυβέρνηση γνώριζε τις συνέπειες ενός τετράμηνου κλεισίματος. Κι όμως, επέμεινε στην απόφασή της.
Ο δήμαρχος, η Περιφέρεια και οι εκπρόσωποι των φορέων πήγαν στην Αθήνα, συναντήθηκαν με την κυβέρνηση και επέστρεψαν.
Η NOTAM παρέμεινε.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Και καμία φωτογραφία, καμία ανακοίνωση, καμία διαβεβαίωση δεν μπορεί να το αλλάξει.
Κύριοι της κυβέρνησης, η Χίος δεν είναι ένας αριθμός σε τεχνικό χρονοδιάγραμμα. Είναι άνθρωποι που πρέπει να ταξιδέψουν για θεραπεία, ηλικιωμένοι που φοβούνται μια έκτακτη ανάγκη, εργαζόμενοι, φοιτητές, μικροί επαγγελματίες, οικογένειες.
Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να είναι προνόμιο στις ομιλίες σας και τιμωρία στην καθημερινότητά μας.
Και προς τη Δημοτική Αρχή και τους υπόλοιπους θεσμικούς εκπροσώπους:
Τι διεκδικήσατε; Τι εξασφαλίσατε; Ποιο είναι το σχέδιό σας από εδώ και πέρα;
Γιατί δεν αρκεί να κάθεσαι στο τραπέζι των αποφάσεων. Πρέπει και να λογοδοτείς για όσα συμβαίνουν μετά.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρξε μια παρέμβαση που προσωπικά ξεχωρίζω.
Του Μητροπολίτη Χίου Μάρκου.
Στάθηκε δημόσια μπροστά σε κυβερνητικό εκπρόσωπο και μίλησε για την αγωνία του νησιού. Δεν γνωρίζω αν μπορούσε να αλλάξει την απόφαση. Αλλά η δημόσια στάση του είχε σημασία.
Και είναι βαθιά αποκαλυπτικό ότι χρειάστηκε να ακουστεί τόσο καθαρά η φωνή ενός Μητροπολίτη, την ώρα που η Χίος περίμενε μια κοινή, αποφασιστική στάση από τους πολιτικούς και θεσμικούς εκπροσώπους της.
Όμως υπάρχει και μια αλήθεια που οφείλουμε να πούμε κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Υπήρξαν αντιδράσεις. Υπήρξαν άνθρωποι που αγωνίστηκαν. Υπήρξαν προσπάθειες από την αντιπολίτευση, συλλόγους και πολίτες.
Αλλά δεν καταφέραμε να μετατρέψουμε αυτές τις προσπάθειες σε μια μεγάλη, ενωτική, παγχιακή διεκδίκηση με διάρκεια.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Μήπως οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και οι παραταξιακές διαφορές μάς εμποδίζουν να συνεργαστούμε ακόμη και όταν διακυβεύεται το μέλλον του νησιού;
Τι αξία έχει να δικαιωθεί ο καθένας μας ξεχωριστά, αν στο τέλος ο τόπος μας βγαίνει χαμένος;
Δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτή την αυτοκριτική.
Αλλά δεν εξισώνω τις ευθύνες. Άλλη ευθύνη έχει αυτός που αποφασίζει, άλλη αυτός που εκπροσωπεί και άλλη ο πολίτης που αγωνίζεται να ακουστεί.
Η Χίος χρειάζεται βαθιά ανανέωση. Όχι μόνο προσώπων. Χρειάζεται άλλες νοοτροπίες, πραγματική συνεργασία, λογοδοσία και ανθρώπους που να βάζουν το κοινό συμφέρον πάνω από τις προσωπικές τους επιδιώξεις.
Και κάτι τελευταίο.
Το αεροδρόμιο κάποια στιγμή θα ξανανοίξει.
Με μεγαλύτερο ή μικρότερο διαθέσιμο διάδρομο. Με ολοκληρωμένο έργο ή με εκκρεμότητες. Με υπουργικές δηλώσεις, φωτογραφίες και πανηγυρικούς λόγους.
Τα αεροπλάνα θα επιστρέψουν.
Αλλά ποιος θα λογοδοτήσει για όσα μεσολάβησαν; Και κυρίως, τι θα έχουμε αλλάξει εμείς;
Γιατί έναν αεροδιάδρομο μπορείς να τον μεγαλώσεις με μπετόν και άσφαλτο.
ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΕΝΟΣ ΤΟΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΤΡΑ.
Μετριέται στην ευθύνη. Στην αξιοπρέπεια. Στην ικανότητα των ανθρώπων του να στέκονται μαζί όταν δοκιμάζονται.
ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΩΣ ΕΔΩ, ΤΟΤΕ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΣ ΗΤΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΤΗΣΕΙΣ.
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΔΑΧΘΗΚΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΖΗΣΑΜΕ.
Οι ειδήσεις σήμερα Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
