Άποψη

5/3/13 18:07

τελ. ενημ.: 5/3/13 18:07

Ο τρελός που τα είχε 400

Το 2008, ο εκκεντρικός Μπόρις Τζόνσον, ο τύπος με την ξανθιά φράτζα που μοιάζει περισσότερομε περουκίνι αχτένιστο, καταφέρνει να εκλεγεί δήμαρχος του Λονδίνου. Οι πολίτες θέλωντας να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στους μέχρι τότε δήθεν προοδευτικούς δημάρχους της πρωτεύουσας του Ηνωμένου Βασιλείου, επιλέγουν στο πρόσωπο του Τζόνσον τον άνθρωπο που θα χτυπούσε τον βρετανικό καθωσπρεπισμό.

Ο τύπος αυτός τελικά αποδειχτηκε λαχείο!

Με ρεαλισμό και αρκετή δόση χιούμορ, ο Τζόνσον πολύ σύντομα θα προχωρήσει σε μια σειρά από παρεμβάσεις σε πολλές περιοχές του Λονδίνου και φυσικά… θα κερδίσει την επανεκλογή του και κυρίως   την εύνοια των Βρετανών που δεν φημίζονται ούτε για το χιούμορ τους, ούτε για την αισθητική τους.

Είχε τύχει το 2008 εκείνες τις μέρες των εκλογών να βρίσκομαι στο Λονδίνο. Η τύχη το έφερε και στην επανεκλογή του κ. Τζόνσον βρέθηκα και πάλι λίγες μέρες στα λημέρια του. Οι διαφορές… χαοτικές. Το Λονδίνο πεντακάθαρο, πιο φιλικό, πιο ανθρώπινο. Τι να πρωτοθαυμάσεις… 

Δεν υπάρχει δημόσιος χώρος χωρίς αξιοποίηση. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει μετατραπεί σε Μουσείο, σε αξιοθέατο, σε μνημείο. Δεν μπορείς να μη ζηλέψεις την πρόοδο και την υπέρβαση που έχουν κάνει προκειμένου σε κάθε σου βήμα να αισθάνεσαι ότι αποζημιώνεσαι για τα λεφτά που ξόδεψες για να ταξιδέψεις.

 Ο κόσμος κυκλοφορεί παντού. Σεβασμός στον επισκέπτη, βοήθεια εφόσον την ζητήσεις, πινακίδες σε κάθε σημείο που είναι αδύνατον να χαθείς, ευγένεια, κατανόηση.

Μέσα σε 5 χρόνια αντίκρυσα μια τελείως διαφορετική εικόνα για την οποία πραγματικά άρχισα να συμπαθώ πολύ τον κ. Τζόνσον και να κατανοώ και τους Λονδρέζους για την ευρεία επανεκλογή που του χάρισαν. Εκείνου του στραπατσαρισμένου τύπου που παρέπεμπε περισσότερο σε καρτούν, παρά σε πολιτικό.

Κι όμως, το μυστικό του, σύμφωνα με τους κατοίκους του Λονδίνου ήταν ο ακραίες και ριζοσπαστικές αποφάσεις που έλαβε. 

Πεζοδρόμια, σημάνσεις, δρόμοι, αστυνόμευση και ηχορύπανση, ήταν οι πρώτες προτεραιότητες του Μπόρις που ακόμη και τώρα εξηγεί: «Το Λονδίνο δεν ανήκει μόνο σε εμάς που κατοικούμε μόνιμα σε αυτό. Ανήκει για λίγες ημέρες και στους εκατομμύρια επισκέπτες του που οφείλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν τόσο άνετα όσο κι εμείς».

Λίγους μήνες πριν ήμουν διστακτικός για την απόφαση μου να ξαναπάω στο Λονδίνο. Το σύστηνα μάλιστα και με επιφυλάξεις σε φίλους και γνωστούς. Τώρα είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αξίζει.

 Μακάρι να αισθανόμουν την ίδια σιγουριά και για την Ελλάδα….

Δείτε επίσης