Η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» δεν είναι φράση για ομιλίες.
Είναι λογαριασμός με τη συνείδησή σου…
Και κάποια στιγμή αυτόν τον λογαριασμό τον κάνεις μόνος σου.
Εγώ ξέρω τι κουβαλώ.
Κουβαλώ τον Μικρασιάτη πρόσφυγα με μια βαλίτσα στο χέρι. Τον Πόντιο ξεριζωμένο από τη γη του. Την πείνα της Κατοχής. Τα καμένα σπίτια.
Κουβαλώ το Δίστομο. Τα Καλάβρυτα. Τη ματωμένη Καισαριανή και το Σκοπευτήριο. Την Κύπρο.
Κουβαλώ τη μνήμη ενός λαού που έμαθε με αίμα τι σημαίνει Κατοχή. Τι σημαίνει προσφυγιά. Τι σημαίνει ξεριζωμός. Τι σημαίνει να χάνεις σπίτι, πατρίδα, οικογένεια.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να κοιτάζω τη Γάζα και να κάνω πως δεν βλέπω.
Δεν μπορώ να θυμάμαι το δικό μας παιδί της προσφυγιάς και να προσπερνώ το παλαιστινιακό παιδί μέσα στα ερείπια.
Δεν μπορώ να τιμώ τα δικά μας καμένα χωριά και να θεωρώ ξένη υπόθεση τα κατεστραμμένα σπίτια ενός άλλου λαού.
Δεν μπορώ να φωνάζω «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» για την Κύπρο και να σωπαίνω όταν μπροστά μου βρίσκεται η Γάζα.
Και ναι:
η Ελλάδα έχει επιλέξει μια βαθιά στρατηγική σχέση με το Γενοκτόνο Σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, την ώρα που οι πράξεις του στη Γάζα έχουν οδηγήσει το Ισραήλ ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου σε υπόθεση βάσει της Σύμβασης περί Γενοκτονίας.
Αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια της εξωτερικής πολιτικής. Για μένα είναι ζήτημα συνείδησης.
Οι κυβερνήσεις υπογράφουν συμφωνίες. Χτίζουν συμμαχίες. Μετρούν γεωπολιτικά συμφέροντα.
Εγώ όμως δεν μπορώ να μετρήσω έτσι το αίμα ενός παιδιού.
Δεν μπορώ να δεχτώ δύο μέτρα και δύο σταθμά στον ανθρώπινο πόνο.
Δεν μπορώ να λέω ότι το δικό μας αίμα έχει μνήμη, αλλά το αίμα του άλλου είναι απλώς «γεωπολιτική».
Θα προτιμούσα να μου κοπούν και τα δυο χέρια παρά να απλώσω το χέρι μου και να ξεχάσω όλα όσα έμαθε ο λαός μου μέσα από το αίμα, την Κατοχή, την προσφυγιά και τον ξεριζωμό.
Γιατί τότε δεν θα εγκατέλειπα μόνο έναν άλλον λαό στον πόνο του.
Θα πρόδιδα τη μνήμη του δικού μου.
Δεν ξεχνώ το Δίστομο. Δεν ξεχνώ τα Καλάβρυτα. Δεν ξεχνώ τη ματωμένη Καισαριανή. Δεν ξεχνώ τη Μικρά Ασία. Δεν ξεχνώ τον Πόντο. Δεν ξεχνώ την Κύπρο.
Και ακριβώς επειδή ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, δεν μπορώ να κοιτάξω τη Γάζα και να σωπάσω.
Αυτή είναι η δική μου πλευρά της Ιστορίας.
Όχι επειδή είναι εύκολη. Όχι επειδή είναι βολική. Αλλά επειδή θέλω, όταν όλα αυτά κάποτε γραφτούν στην Ιστορία, να ξέρω ότι δεν έμαθα να θυμάμαι μόνο τους δικούς μας νεκρούς.
Έμαθα να μη συνηθίζω ποτέ τον νεκρό άνθρωπο.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
