Η λέξη «γυναικοκτονία» δεν είναι υπερβολή. Είναι η ωμή περιγραφή μιας πραγματικότητας: γυναίκες που δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες. Επειδή διεκδίκησαν, επειδή έφυγαν, επειδή τόλμησαν να πουν «όχι».
Το 2025, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δημοσιευμένα στοιχεία και τις καταγραφές οργανώσεων και ΜΜΕ, η Ελλάδα έχει ήδη καταγράψει πολλαπλές υποθέσεις γυναικοκτονιών, συνεχίζοντας ένα μοτίβο που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ανησυχητική συχνότητα. Κάθε αριθμός δεν είναι στατιστική. Είναι μια ζωή. Μια κόρη. Μια μητέρα. Μια φίλη.
Προχθές, στη γειτονιά του Κολωνού, άλλη μία γυναίκα έπεσε νεκρή από τα χέρια του συντρόφου της. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ακούστηκαν φράσεις όπως «ψόφα σαν σκυλί» — λόγια που δεν είναι απλώς έκρηξη οργής, αλλά συμπύκνωση μίσους και απαξίωσης.
Κι όμως, τέτοιες ιστορίες σπάνια ξεκινούν την ημέρα του εγκλήματος. Προηγούνται φωνές. Απειλές. Έλεγχος. Ζήλια βαφτισμένη «αγάπη».
Και συχνά, προηγείται και κάτι ακόμη: η σιωπή.
Πόσες φορές έχουμε ακούσει ιστορίες όπου «όλοι ήξεραν»; Οι φωνές ακούγονταν από τους τοίχους. Οι καυγάδες ήταν συχνοί. Τα σημάδια εμφανή.
Κι όμως, η κοινωνία συχνά επιλέγει να μην παρέμβει. Να μην «μπλέξει». Να θεωρήσει ότι «είναι προσωπική τους υπόθεση».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αναπαράγονται φράσεις που βαραίνουν σαν πέτρες:
«Κάνε κάνα παιδί, θα τον ηρεμήσει.»
«Θα δεις, θα φτιάξει η σχέση σας.»
«Όλοι οι άντρες έτσι είναι.»
Φράσεις που δεν παρηγορούν. Φράσεις που παγιδεύουν. Φράσεις που κανονικοποιούν τη βία.
Οι γυναικοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους». Είναι το ακραίο αποτέλεσμα πατριαρχικών αντιλήψεων που βλέπουν τη γυναίκα ως ιδιοκτησία. Ως προέκταση του άντρα. Ως ον που «ανήκει».
Όταν μια γυναίκα αποφασίζει να φύγει, να χωρίσει, να αυτονομηθεί, σε ένα τέτοιο σύστημα δεν θεωρείται αυτονόητο δικαίωμά της. Θεωρείται πρόκληση. Αμφισβήτηση εξουσίας.
Και η βία, σε κάποιες περιπτώσεις, γίνεται το μέσο «επαναφοράς» του ελέγχου.
Η κοινωνία συχνά αναρωτιέται τι έκανε, γιατί δεν έφυγε νωρίτερα, γιατί δεν μίλησε. Σπανιότερα αναρωτιέται: γιατί εκείνος πίστεψε ότι είχε δικαίωμα πάνω στη ζωή της;
Κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται, η δημόσια σφαίρα γεμίζει με οργή, θλίψη, αναρτήσεις, δηλώσεις. Για λίγες ημέρες.
Και μετά;
Έγινε μια συνήθεια της κοινωνίας να θρηνεί μια γυναίκα και να προχωρά; Να συγκινείται στιγμιαία και να ξεχνά μέχρι την επόμενη είδηση;
Η κανονικοποίηση της βίας δεν ξεκινά στο έγκλημα. Ξεκινά στα «αστεία» που μειώνουν, στα σχόλια που ελέγχουν, στις συμβουλές που πιέζουν τις γυναίκες να αντέξουν «λίγο ακόμα».
Σε κάθε γυναίκα που διαβάζει αυτές τις γραμμές και αναγνωρίζει τον εαυτό της σε μια τέτοια σχέση:
Δεν φταις.
Δεν υπερβάλλεις.
Δεν είναι αγάπη ο φόβος.
Μη φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια. Δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι που θα σε ακούσουν χωρίς να σε κρίνουν.
Καμία γυναίκα δεν αξίζει να ζει μέσα στον φόβο. Καμία γυναίκα δεν αξίζει να κακοποιείται.
ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ. ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΟΝΗ.
Γιώργος Χάμπας
Κοινωνιολόγος
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
