Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά στην εικόνα του «ψηφιακού κράτους». Κάθε νέα εφαρμογή παρουσιάζεται ως ακόμη ένα βήμα εκσυγχρονισμού, κάθε νέα πλατφόρμα ως απόδειξη αποτελεσματικότητας. Όμως η πραγματική δοκιμασία της ψηφιακής διακυβέρνησης δεν είναι η δημιουργία εφαρμογών. Είναι η αξιοπιστία τους όταν καλούνται να λειτουργήσουν στην πράξη. Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα αντιμέτωπος με μια εμπειρία που αποκαλύπτει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τι σημαίνει ψηφιακή ακυβερνησία.
Η επιχείρησή μου συμμετέχει νόμιμα στο πρόγραμμα Chios Pass. Διαθέτει τον σωστό ΚΑΔ, το σωστό Merchant Category Code (MCC 7011), είναι κανονικά συμβεβλημένη και πληροί όλες τις προϋποθέσεις του προγράμματος. Κι όμως, όλες οι συναλλαγές των δικαιούχων απορρίπτονταν. Ακολούθησαν ημέρες συνεχούς ταλαιπωρίας. Επικοινωνίες με τράπεζες, παρόχους POS, εταιρείες πληρωμών, την εταιρεία έκδοσης των ψηφιακών καρτών και τις αρμόδιες υπηρεσίες του GOV.gr. Κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Ο ένας απέδιδε την ευθύνη στον άλλον. Άλλοι υποστήριζαν ότι ευθύνεται η κάρτα, άλλοι το POS.
Τελικά, η πραγματική αιτία αποκαλύφθηκε. Μετά την αντικατάσταση του POS της επιχείρησης, ο νέος αριθμός τερματικού (TID) δηλώθηκε κανονικά στα συστήματα της τράπεζας και της ΑΑΔΕ. Δεν ενημερώθηκε όμως το πληροφοριακό σύστημα που χρησιμοποιείται για την εκτέλεση του Chios Pass. Έτσι, το πρόγραμμα συνέχιζε να αναγνωρίζει το παλιό τερματικό, με αποτέλεσμα να απορρίπτει κάθε συναλλαγή. Ένα στοιχείο σε μία βάση δεδομένων. Ένα Terminal ID που δεν συγχρονίστηκε ποτέ. Αυτό ήταν αρκετό για να κινδυνεύσει να χαθεί μια πληρωμή περίπου 500 ευρώ, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό λάθος ούτε από την πλευρά του πελάτη ούτε από την πλευρά της επιχείρησης. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της ψηφιακής ακυβερνησίας.
Γιατί ψηφιακή διακυβέρνηση δεν σημαίνει να δημιουργείς συνεχώς νέες πλατφόρμες. Σημαίνει να εξασφαλίζεις ότι τα πληροφοριακά συστήματα επικοινωνούν μεταξύ τους. Ότι οι μεταβολές ενημερώνονται αυτόματα. Ότι υπάρχει σαφής ευθύνη όταν κάτι αποτυγχάνει. Ότι ο πολίτης δεν μετατρέπεται σε «μεταφορέα πληροφοριών» ανάμεσα σε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και ιδιωτικούς παρόχους.
Στην περίπτωσή μου, το κράτος είχε αναθέσει κρίσιμα τμήματα της διαδικασίας σε διαφορετικούς φορείς και εταιρείες. Όταν όμως παρουσιάστηκε το πρόβλημα, κανένας δεν αναλάμβανε την ευθύνη να το λύσει. Ο πολίτης έπρεπε να αναζητήσει μόνος του την αιτία, να συντονίσει όλους τους εμπλεκόμενους και τελικά να αποδείξει ο ίδιος ποιος είχε κάνει το λάθος. Αυτό δεν είναι ψηφιακή διακυβέρνηση. Είναι ψηφιακή ακυβερνησία. Και η ψηφιακή ακυβερνησία δεν κοστίζει μόνο σε χρόνο. Δεν κοστίζει μόνο σε ταλαιπωρία. Κοστίζει σε πραγματικό χρήμα. Στη δική μου περίπτωση, σχεδόν 500 ευρώ. Σε μια μικρή επιχείρηση, αυτό δεν είναι ένας αριθμός. Είναι εισόδημα. Είναι υποχρεώσεις. Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ομαλή λειτουργία και σε μια οικονομική ζημία που προκλήθηκε αποκλειστικά από την αποτυχία συντονισμού ψηφιακών συστημάτων.
Η τεχνολογία από μόνη της δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Μεταρρύθμιση είναι η αξιοπιστία. Μεταρρύθμιση είναι η λογοδοσία. Μεταρρύθμιση είναι ένα κράτος που όταν αποτυγχάνει, δεν μεταφέρει το κόστος της αποτυχίας στον πολίτη. Γιατί όσο οι κυβερνήσεις θα μετρούν την επιτυχία με τον αριθμό των εφαρμογών και όχι με την ποιότητα της λειτουργίας τους, η ψηφιακή μετάβαση θα παραμένει μια βιτρίνα. Και πίσω από τη βιτρίνα, ο λογαριασμός θα συνεχίζει να πληρώνεται από τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.
Μιχάλης Παρλαμάς
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
