Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα κατακτιούνται.
Έναν χρόνο μετά τη φωτιά, μπορούμε επιτέλους να μιλήσουμε με αριθμούς.
Όχι με «θα».
Όχι με υποσχέσεις.
Όχι με ημερομηνίες που μετακινούνται.
509.643,30 ευρώ καταβλήθηκαν σε 59 επιχειρήσεις της Χίου μέσω του myBusinessSupport.
Και ακόμη:
217.838,54 ευρώ σε 14 επιχειρήσεις για τις άμεσες υλικές ζημιές που άφησε πίσω της η φωτιά.
Εμπορεύματα.
Πρώτες ύλες.
Εξοπλισμός.
Κόποι ανθρώπων που μέσα σε λίγες ώρες έγιναν στάχτη.
Αυτά λένε οι αριθμοί.
Αλλά οι αριθμοί δεν μπορούν να πουν όλη την αλήθεια.
Γιατί πίσω από κάθε ποσό υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένα μαγαζί που προσπαθεί να ξανασταθεί.
Μια οικογένεια που πρέπει να περάσει τον χειμώνα.
Ένας επαγγελματίας που είδε τον κόπο χρόνων να χάνεται μέσα στον καπνό και ύστερα περίμενε μήνες για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.
Γι’ αυτό σήμερα δεν θέλω απλώς να πω:
«Αποζημιωθήκαμε».
Θέλω να θυμίσω πώς φτάσαμε μέχρι εδώ.
Με πίεση.
Με παρεμβάσεις.
Με συναντήσεις.
Με τηλεφωνήματα.
Με άρθρα.
Με τηλεοράσεις.
Με φωνή.
Με ανθρώπους που αρνήθηκαν να αφήσουν την Αμανή να θαφτεί κάτω από τη στάχτη και τη λήθη.
Δεν περιμέναμε να κινηθεί το σύστημα.
Το πιέσαμε μέχρι να κινηθεί.
Και εδώ οφείλω να πω κάτι καθαρά.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Επιτροπή Υπεράσπισης Αμανής.
Γιατί αυτή η μάχη είχε ανθρώπους που έμειναν παρόντες, που πίεσαν, που διεκδίκησαν, που κράτησαν τα προβλήματα της Αμανής στο φως όταν υπήρχε ο κίνδυνος να ξεχαστούν.
Και είμαι περήφανος που δώσαμε μαζί αυτή τη μάχη.
Προσωπικά, από την πρώτη στιγμή, επέλεξα να είμαι μέσα σε αυτή τη διεκδίκηση μπροστά και δημόσια.
Να μιλήσω.
Να πιέσω.
Να τηλεφωνήσω.
Να συναντήσω ανθρώπους.
Να γράψω.
Να βγω στα μέσα.
Να μεταφέρω τη φωνή των επιχειρήσεων και της Αμανής όσο πιο μακριά μπορούσα.
Όχι για ένα «μπράβο».
Αλλά γιατί αρνούμαι να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος που έχασε τη δουλειά, το εμπόρευμά του ή τον κόπο μιας ζωής πρέπει μετά να παρακαλά το κράτος για όσα δικαιούται.
Η Αμανή δεν ζήτησε ελεημοσύνη.
Ζήτησε δικαιοσύνη.
Και ναι…
Αφού οι εκλογές αρχίζουν σιγά σιγά να μυρίζουν στον αέρα, επιτρέψτε μου και μια μικρή πολιτική απορία:
μήπως τελικά η μυρωδιά της κάλπης λαδώνει καμιά φορά λίγο καλύτερα τα γρανάζια της γραφειοκρατίας;
Μπορεί.
Μπορεί και όχι.
Δεν έχω τρόπο να το γνωρίζω.
Ξέρω όμως κάτι άλλο:
αν δεν φωνάζεις, σε ξεχνούν.
Αν δεν διεκδικείς, σε προσπερνούν.
Και αν δεν αγωνίζεσαι, τίποτα δεν αλλάζει.
Και επειδή ο αγώνας χρειάζεται καθαρό πρόσωπο, πρέπει να είμαστε δίκαιοι και με όσους συνέβαλαν.
Στο συγκεκριμένο ζήτημα ο Νότης Μηταράκης άκουσε το αίτημα, έκανε τις παρεμβάσεις του και συνέβαλε ώστε η υπόθεση να προχωρήσει.
Το αναγνωρίζω και τον ευχαριστώ.
Χωρίς λιβανιστήρια.
Χωρίς πολιτικές γραμμάτιες.
Αλλά και χωρίς τη μικροψυχία να μηδενίζουμε μια πραγματική βοήθεια επειδή διαφωνούμε σε άλλα.
Γιατί για μένα πολιτική εντιμότητα σημαίνει κάτι πολύ απλό:
να λες «ευχαριστώ» όταν πρέπει
και να λες «όχι» όταν πρέπει.
Τίποτα περισσότερο.
Τίποτα λιγότερο.
Και μιας και μιλάμε για πολιτική μνήμη και για εκλογές…
ας θυμηθούμε και κάτι ακόμη.
Η Αμανή έχει μνήμη.
Θυμάται ποιοι γνώριζαν τον δρόμο προς τις παλιές στοές, πριν ακόμη το αντιμόνιο γίνει μεγάλη πολιτική συζήτηση.
Και επειδή κάποιοι φαίνεται πως ξανακοιτούν προς τα ψηφοδέλτια της Χίου, καλό είναι να θυμούνται κι αυτοί κάτι:
πριν ζητήσεις ξανά την ψήφο ενός τόπου, πρέπει να θυμάσαι τι μέλλον του πρότεινες.
Γιατί εδώ δεν μας ενδιαφέρει μόνο τι υπάρχει κάτω από τη γη της Αμανής.
Μας ενδιαφέρει πρώτα απ’ όλα ποιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν πάνω της.
Η Αμανή δεν είναι κοίτασμα.
Δεν είναι αντιμόνιο.
Δεν είναι ένας αριθμός σε κάποιον επενδυτικό χάρτη.
Είναι πατρίδα.
Είναι τα χωριά μας.
Οι άνθρωποί μας.
Οι νεκροί μας.
Τα παιδιά μας.
Οι αναμνήσεις μας.
Και το δικαίωμά μας να έχουμε αύριο σε αυτόν τον τόπο.
Γι’ αυτό σήμερα δεν πανηγυρίζουμε.
Σήμερα κρατάμε μια πρώτη δικαίωση.
Μια δικαίωση για όσους δεν σώπασαν.
Για όσους επέμεναν.
Για την Επιτροπή Υπεράσπισης Αμανής.
Για τους επαγγελματίες που άντεξαν.
Για όλους εκείνους που αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι η υπόθεση τελείωσε όταν έσβησε η φωτιά.
Γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που περιμένουν.
Υπάρχουν ακόμη φάκελοι.
Υπάρχουν σπίτια που πρέπει να αποκατασταθούν.
Υπάρχουν παραγωγοί, επαγγελματίες και οικογένειες που ακόμη κουβαλούν πάνω τους τη φωτιά.
Και υπάρχει μια ολόκληρη Αμανή που χρειάζεται πολύ περισσότερα από μια αποζημίωση.
Χρειάζεται υγεία.
Χρειάζεται υποδομές.
Χρειάζεται δουλειές.
Χρειάζεται ανθρώπους.
Χρειάζεται ζωή.
Η φωτιά έκαψε δέντρα.
Έκαψε περιουσίες.
Έκαψε κόπους ανθρώπων.
Δεν κατάφερε όμως να κάψει τη μνήμη μας.
Ούτε την αξιοπρέπειά μας.
Ούτε τη θέλησή μας να αγωνιστούμε.
Και όσοι νομίζουν ότι με κάποιες πληρωμές έκλεισε ο λογαριασμός με την Αμανή, κάνουν λάθος.
Τα χρήματα αυτά δεν είναι χάρη.
Είναι δικαίωμα.
Και αυτές οι πληρωμές δεν είναι το τέλος.
Είναι η απόδειξη ότι όταν ένας τόπος οργανώνεται, φωνάζει, επιμένει και σηκώνει κεφάλι, μπορεί να κερδίσει.
Γι’ αυτό συνεχίζουμε.
Μαζί.
Μέχρι τον τελευταίο φάκελο.
Μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο.
Μέχρι η Αμανή να μη χρειάζεται να ζητά βοήθεια για να επιβιώσει, αλλά να έχει όσα χρειάζεται για να ζήσει.
Πληρωθήκαμε.
Δεν εξαγοραστήκαμε.
Δεν περιμέναμε να κινηθεί το σύστημα.
Το πιέσαμε μέχρι να κινηθεί.
Τίποτα δεν χαρίζεται.
Όλα κατακτιούνται.
Και η Αμανή;
Η Αμανή θυμάται.
Η Αμανή διεκδικεί.
Η Αμανή δεν γονατίζει.
Σωτήρης Θεοδώρου
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
