Άποψη

18/10/12 17:24

τελ. ενημ.: 18/10/12 17:24

Άρρητοι λόγοι

 
Στο φύλλο του «π» με ημερομηνία 21 Σεπτεμβρίου 2012 δημοσιεύτηκε  άρθρο του εκλεκτού συμπολίτη μας, κ. Γ.  Φ. Παπαδόπουλου, στο οποίο είμαι υποχρεωμένη να απαντήσω, κατά το μέτρο βέβαια που με αφορά, προκειμένου να μπουν τα πράγματα στη θέση  τους, δηλαδή ως έχουν.
Πρώτιστος θεωρώ υποχρέωση μου να ευχαριστήσω τον κ. Παπαδόπουλο για  τα καλά το λόγια, αλλά και για την ευγενή του πρόθεση να γεφυρώσει  την προκρουστεία απόφαση του Δήμου Χίου.
Το εν λόγω άρθρο έχει τίτλο: «Τιμητική για το στρατηγό Πλαστήρα η μεταφορά του ανδριάντα του στην είσοδο της Ταξιαρχίας Χίου».
Και ερωτώ οποιονδήποτε πολίτη του νησιού μας:
Πρώτον : Ποσό τιμητικό είναι να φύγει ο ανδριάντας από την πλατεία Ναυτικού  Ομίλου Χίου (που ήταν εκεί από το 1986, δηλαδή επί 26 χρόνια) και να  τοποθετηθεί σε ένα στρατόπεδο που, κατά τα Μ.Μ.Ε., πρόκειται να καταργηθεί και δεύτερον, γιατί ενώ βρισκόμουν στη Χίο δε με κάλεσαν οι αρμόδιοι να βρούμε από κοινού μια θέση- ανάλογη προς την προηγουμένη - ώστε να μην υποβαθμιστεί το έργο;
Διότι, ανεξάρτητα από την κοινή για όλους μας αντίληψη περί της  αδιαμφισβήτητης αξίας του ανδρός, για μένα υπάρχει και ένας  πρόσθετος  λόγος. Τα έργα μου είναι τα παιδιά μου και νοιάζομαι  γι’ αυτά.
Όμως πέραν των προσωπικών αυτών ερωτημάτων, οφείλω να καταθέσω και την υφισταμένη, αλλά  μη απαντηθησασα απορία πολλών Χιωτών για την  τοποθέτηση ενός ακόμη ανδριάντα του Στρατηγού Πλαστήρα, ενώ υπήρχε ήδη ένας.
Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι ο  Δήμος Χίου ήταν εκείνος που  παραχώρησε το χώρο για το άγαλμα ενώ για τη δαπάνη χορηγός ήταν ο ROTARY Χίου.
Φυσικά όλα τα δημοσιά αγάλματα  που υπάρχουν στο νησί ανήκουν στο Δήμο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο Δήμος έχει το δικαίωμα  να τα ξηλώνει  χωρίς να ενημερώσει τον καλλιτέχνη- δημιουργό, ο οποίος  και διατηρεί τα πνευματικά δικαίωμα του έργου. Γιατί, ως γνωστόν, τα πνευματικά  δικαιώματα ανήκουν πάντα όχι σ’ αυτόν  που παραχώρησε  το χώρο, αλλά στο δημιουργό του έργου.
Αναφέρεται επίσης ότι ζήτησα από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, χρηματική  αποζημίωση. Σας πληροφορώ κάτι, το οποίο άλλωστε γνωρίζουν όλοι, ότι ποτέ δεν  υπήρξα άνθρωπος που ενεργεί για τα κέρδη. Η πρόθεση μου- και κατά  συνεπεία η οποιαδήποτε  προς ικανοποίηση της αντίδραση μου- ήταν και είναι η αποκατάσταση της τρωθείσας καλλιτεχνικής μου αξιοπρέπειας και όχι η «συγκομιδή» οικονομικών οφειλών.
Θυμίζω ότι για τη Χίο έχω φιλοτεχνήσει 15 προτομές και 3 ανδριάντες, όλα τοποθετημένα σε δημόσιους χώρους. Όλα τα πρόσωπα με τα οποία  συνεργάστηκα, δήμαρχοι, κοινοτάρχες, σωματεία, γνωρίζουν ότι  ελάμβανα πάντα τα μισά από την αμοιβή μου που μας ορίζει το Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, γιατί ήμουν η Χιώτισσα γλύπτρια.
Τιμώ τη Χίο 50 χρόνια εντός και εκτός Ελλάδος και αναφέρω ότι το 2002 έστειλα επιστολή στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο, με την οποία  γνωστοποιώ ότι στην πνευματική διαθήκη μου ορίζω δικαιούχους 80 γλυπτών έργων και 3000 σπανίων βιβλίων που αφορούν στην αρχαίο Χίο το Δήμο Χίου και τη βιβλιοθήκη Κοραή αντίστοιχα.
Όπως ανέφερε ο αρθογράφος είμαι εκλεγμένη Ελληνίδα Γυναικά της Ευρώπης και στη συνάντηση που έγινε στις Βρυξέλες το 1990 στο  πλαίσιο του σχετικού θεσμού της Ε.Ε. αυτό που τόνισα ήταν ότι «είμαι Ευρωπαία πολίτης γεννημένη στη Χίο».
Την προσφυγή μου σε Ευρωπαϊκά Δικαστήρια δεν πραγματοποίησα, θέλοντας να συμπαρασταθώ στο πληγωμένο μας νησί και να δώσω μια ακόμη ευκαιρία στο Δήμο Χίου να τοποθετήσει με το δέοντα σεβασμό τον ανδριάντα του Στρατηγού σε θέση που του αξίζει.
Θα πρότεινα να τοποθετηθεί στην περιοχή  Κάστρο (στην οδο Λάδης) κάτω από το κανόνι, εκεί όπου υπάρχει ένα κηπάριο κατάλληλο για να  δεχθεί τον ανδριάντα του Στρατηγού.
Ελπίζω ότι οι προθέσεις μου έγιναν κατανοητές και θα βρούμε, όπως πιστεύω, μια χρυσή τομή για το όλο θέμα.