Άποψη

23/4/12 18:56

τελ. ενημ.: 30/4/12 19:39

Ρουκετοπόλεμος που τρομάζει και προκαλεί

Αυτό που συνέβη φέτος με τον ρουκετοπόλεμο αγγίζει τα όρια της ιλαροτραγωδίας. Είχα κατά νου, κάτι να γράψω. Άλλαξα γνώμη σκεπτόμενος το μάταιο της προσπάθειας οποιουδήποτε για συμβολή στην “εκλογίκευση” του εθίμου.
Τρόπος του λέγειν “εκλογίκευση”, όταν είναι αυταπόδεικτο ότι, ο ρουκετοπόλεμος, με στόχους δύο Ιερούς χώρους κοινής προσευχής, από τη φύση του δεν στηρίζεται στη λογική. Βέβαια, το ότι έχει ξεφύγει από κάθε όριο λογικής, είναι διαπιστωμένο εδώ και χρόνια. 'Ομως, η φετινή εμπειρία, μας συγκλόνισε.
Οι έντονες προτροπές συμπολιτών και κάποια δημοσιεύματα, με έκαναν, για δεύτερη φορά, να αλλάξω γνώμη. Αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις ως πολίτης που, επί εξήντα και πλέον χρόνια, βιώνω το έθιμο εκ του σύνεγγυς, μια και το πατρικό μας σπίτι βρίσκεται εντός της “εμπόλεμης ζώνης”.
Πέραν αυτής της εμπειρίας, μπορώ να ισχυρισθώ ότι, πρώτος κατέγραψα και περιέγραψα αναλυτικά το έθιμο εδώ και περίπου σαράντα χρόνια όταν ακόμη υπήρχαν πρωτογενείς πηγές, μιας και ζούσαν τότε λιγοστοί από τους πρώτους καλούς ρουκετατζήδες. (Βλέπε λαογραφικό βιβλίο ΦΟΒ “Ανάλεκτα 1976”).
Επί πλέον, ως Δήμαρχος Ομηρούπολης την οκταετία 1991-1998, έζησα από κοντά την “καλή” αλλά και την κακή έως τραγική πλευρά του εθίμου.
Ομολογώ ότι, ως γνώστης του ρουκετοπόλεμου και ως Δήμαρχος, έτρεξα ακόμα και στα δικαστήρια προκειμένου, ως μάρτυρας, να υπερασπισθώ παιδιά που βρέθηκαν κατηγορούμενα για κατασκευή και κατοχή ρουκετών. Ταυτόχρονα όμως, ήμουνα από τους πρώτους που τρόμαξαν όταν, τα μεγάλα Αθηναϊκά Μ.Μ.Ε. και στη συνέχεια κάποια ξένα, ανακάλυψαν το θεαματικό έθιμο και άρχισαν να το προβάλουν τηλεοπτικά μανιωδώς.
 Ανησύχησα όταν διαπίστωσα ότι, νεαρά ανώριμα αγόρια, γοητεύονται από την «ηρωποίησή» τους στα μάτια κοριτσιών και μέρους της τοπικής κοινωνίας.
 Πανικοβλήθηκα -όπως και αρκετοί συντοπίτες- στην ιδέα ότι, οι θεμιτές επιδιώξεις του νησιού μας για τουριστική ανάπτυξη, θα παγιδεύσουν το έθιμο στις μεθόδους ακατάσχετης, υπερβολικής και ενίοτε στρεβλής προβολής.
Δυστυχώς, όλα αυτά έχουν ήδη επισυμβεί. Η Χίος έχει αυτοπαγιδευθεί. Ρουκετατζήδες, θιγόμενοι από το έθιμο, αιρετοί (όχι μόνο οι σημερινοί), Κρατικές Αρχές, Μ.Μ.Ε., η ίδια η κοινωνία μας πιάστηκαν στο ισχυρό δόκανο και πλέον δύσκολα θα απελευθερωθούν. Είμαστε δέσμιοι της ιδιότυπης “τρέλας” του νεοέλληνα που δρα απερίσκεπτα, χωρίς φραγμούς και χωρίς αυτοπεριορισμούς.
'Οταν σε εποχή οικονομικής κρίσης, ξοδεύονται δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να φτιαχθούν (όπως ακούστηκε) 150.000 ρουκέτες (έναντι 3.000-5.000 παλιά), η πρόκληση γίνεται μεγαλύτερη, ακόμη και αν προκύπτουν κάποια μικρά κέρδη από την προσέλκυση Πασχαλινών επισκεπτών των δύο έως τριών διανυκτερεύσεων ή και μεγαλύτερα από την προβολή της Χίου ως τουριστικού προορισμού.
Στο υπέρογκο πλέον οικονομικό κόστος του ρουκετοπόλεμου, πρέπει να αθροισθούν οι δραματικά αυξημένοι κίνδυνοι ατυχημάτων που εγκυμονεί η συνεχώς αυξανόμενη ποσότητα και η τρομακτική  ισχύς των ρουκετών.
Είναι ζήτημα τύχης που, τα τελευταία χρόνια, δεν έχει συμβεί κάτι τραγικό.
Ας μη προκαλούμε όμως όλο και περισσότερο την τύχη ντόπιων και επισκεπτών.
Μια αμυδρή γεύση του τί εννοώ, μπορεί να πάρει κανείς αντικρίζοντας τις βαλόμενες πλευρές των Ιερών Ναών Παναγίας Ερειθιανής και Αγίου Μάρκου, που θυμίζουν βομβαρθισθέντα κτήρια. Ακόμη και ο τροχονομικός κυκλοφοριακός αποκλεισμός, επί ώρες, μιας τεράστιας περιοχής του Βροντάδου, φανερώνει το μέγεθος των κινδύνων.
Η απλή λογική επιτάσσει τη δραστική μείωση των ρουκετών και τη διεξαγωγή του ρουκετοπόλεμου μέσα σε πλαίσια ανεκτά όπως παλιά που καθορίζονται αλλά και τηρούνται ευλαβικά από μικρούς και μεγάλους.
Οι τουριστικές επιδιώξεις της Χίου μέσω του ρουκετοπόλεμου, πρέπει επίσης να τεθούν υπό τους αυστηρούς περιορισμούς που γεννούν οι διαρκώς αυξανόμενοι κίνδυνοι και η οικονομική κρίση η οποία επιβάλει μείωση δαπανών και κυρίως πάταξη της σπατάλης.
Δυστυχώς και ο φετινός ρουκετοπόλεμος, έδειξε ότι έχει προσλάβει χαρακτηριστικά προκλητικής σπατάλης και κατακόρυφης αύξησης των κινδύνων. Ο τόπος μας, αυτό δεν το αντέχει.
 Επιτέλους, πριν είναι πολύ αργά, κάτι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.