Άποψη

20/10/12 16:05

τελ. ενημ.: 24/10/12 16:04

Ποια τα όρια (γενικώς);

 
Μια αλυσίδα και μερικές στρεβλές ιδέες, άκρως παρωχημένες και σχεδόν αυταρχικές, είναι αρκετές για να αποτελέσουν το σκηνικό των απεργιών και των πάσης φύσεως αντιδράσεων, πάντα με την επικάλυψη του δίκαιου αγώνα. Ξέρετε, εκείνου που δεν λογαριάζει τίποτα, ούτε Κράτος, ούτε πολίτες, ούτε Νόμους, παρά μόνο το «δίκαιο» του αγώνα...
Τα παραπάνω στοιχεία αποτελέσαν τον πυρήνα των χθεσινών κινητοποιήσεων των εργαζομένων στο «Σκυλίτσειο». Το Σωματείο ή κάποιοι τέλος πάντων του Σωματείου παίρνουν μια αλυσίδα και κλειδαμπαρώνουν πόρτες, αποτρέποντας άλλους συναδέλφους τους να εργαστούν.  Το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας με λίγα λόγια, για το οποίο τόσος ντόρος γίνεται, έρχεται και καπελώνει το άλλο συνταγματικό δικαίωμα, της εργασίας. Μιλάμε δηλαδή για την πλήρη σύγχυση.
Ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας στο παραπάνω σκηνικό δεν ήταν ούτε οι εργαζόμενοι που απεργούσαν, ούτε οι εργαζόμενοι που ήθελαν να δουλέψουν και μπήκαν από την κλειδαρότρυπα. Ήταν ο ίδιος ο διοικητής του Νοσοκομείου. Τον φαντάζομαι να ξεροκαταπίνει πίσω από το γραφείο του, ο ιδρώτας να σχηματίζεται στο μέτωπό του, όσο αντιλαμβάνεται την αδυναμία του να αναλάβει μια πρωτοβουλία εκτόνωσης των παράλογων ενεργειών εκ μέρους των απεργών. Σα να μην τρέχει τίποτα… Μια μπόρα είναι και θα περάσει, σκέφτεται. Σε λίγες ώρες θα πάμε σπίτι μας και ποιος θα θυμάται αύριο τι έγινε χθες;
Τι κι αν κλειδώθηκαν πόρτες; Τι κι αν κάποιοι που ήθελαν να δουλέψουν, τελικά δεν δούλεψαν έχοντας τύψεις και από πάνω;
Ο διοικητής αρνείται να πειστεί ότι αυτό το σκηνικό αποτελεί μέρος του παραλογισμού. Μπορεί να ένιωθε ότι το είδε και στον ύπνο του και θα ξυπνήσει ξαφνικά και όλα θα είναι μέλι – γάλα.  Πόσο μάλλον όταν με κυνικό τρόπο παραδέχεται πως «μια μέρα είναι και θα περάσει»!
Μα αν ο άνθρωπος που η Πολιτεία του εμπιστεύθηκε τη διοίκηση του Νοσοκομείου σκέφτεται έτσι, τότε γιατί να μη ξαναμπούν αλυσίδες; Και αύριο τούβλα να σφραγίσουν πόρτες και μεθαύριο να του κάνουν και έξωση από το γραφείο του οι εργαζόμενοι; Αλλά και πάλι... ίσως ας μην προτρέχουμε. Μπορεί ο άνθρωπος να το θεωρήσει και λογικό...