Άποψη

24/7/12 19:04

τελ. ενημ.: 24/7/12 19:04

Οι διαστάσεις ενός ομολογημένου λάθους

 
Η ομολογία στη δικονομία είναι ανέκαθεν στοιχείο ελαφρυντικό για τον ένοχο. Στην περίπτωση της ιατρού Λεμονιάς Βαρκάρη – Ζερβούδη απλά ήρθε να επιβεβαιώσει την ευθύτητα του χαρακτήρα που επί χρόνια την διακρίνει. «Ναι, υπέγραφα επιδόματα τυφλότητας με large διαδικασίες», είπε στη συνέντευξη της στον «π», χωρίς περικοκλάδες και υπεκφυγές. Κι είναι η πρώτη ομολογία δημοσίου λειτουργού στην Ελλάδα της κρίσης με τόση ειλικρίνεια.
Θα πείτε το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο; Η ζημιά των δημοσίων οικονομικών, με ή χωρίς ειλικρίνεια; Αναμφίβολα, για αυτό και ο πολίτης προσδοκά από τον επιστήμονα – γιατρό να συμπεριφέρεται ως τέτοιος κι όχι ως φιλεύσπλαχνος ιερέας στο ενοριακό ταμείο.
Ωστόσο υπάρχει η διάκριση. Ανάμεσα στο γιατρό που υπέγραφε με απώτερο σκοπό το … λάδωμα, το γιατρό που υπέγραφε για να βάλει πλάτη σε πολιτικούς σκοπούς κι εκείνον που είχε παρερμηνεύσει, σαν όλους τους Έλληνες, το δημόσιο ταμείο ως ανεξάντλητο και άρα υποχρεωμένο να μοιράζει επιδόματα με τη σέσουλα. Η πρώτη κατηγορία, η πιο βαριά, νομίζω πως δεν αγγίζει τη Λεμονιά. Μένει να διερευνηθεί η δεύτερη, γιατί οι σχέσεις με το πολιτικό κύκλωμα διοίκησης της χώρας υπήρξαν πολύ στενές. Κι αυτό είναι κάτι που μπορούν να το αποδείξουν μόνο όσοι εισέπρατταν παράνομα επιδόματα τυφλότητας στο νησί μας.