Άποψη

29/1/16 11:05

τελ. ενημ.: 29/1/16 11:05

Ο «Πέρσης», η αμοιβή και η ευγνωμοσύνη

Ώρα 4 και 20 μ.μ. της Παρασκευής 22/1/2016. Κτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού μου, ενώ έκανα τον απογευματινό καφέ μου. Σήκωσα το ακουστικό και μια πολύ γνωστή φωνή μου λέει: «Γιατρέ, πήρα να σου πω Χρόνια Πολλά! Σήμερα είναι του Αγίου Αναστασίου του Πέρσου[1] και πιθανώς να γιορτάζεις!» «Ευχαριστώ πολύ», απαντώ εγώ, «αλλά θύμησέ μου ποιος είσαι εσύ»… «Καλά ρε γιατρέ, δεν με γνώρισες; Είμαι ο Χρήστος από τις φυλακές της Χίου…».

Το μυαλό μου αμέσως ξύπνησε και πήρε τις στροφές που έπρεπε. Με πήγε κάμποσα χρόνια πίσω (10-20 χρόνια πριν;) όταν επισκεπτόμενος τις φυλακές της Πατρίδας μου της Χίου[2], εξήτασα, μεταξύ των άλλων και τον μετέπειτα φίλο μου Χρήστο…

Δεν θα αναφερθώ εδώ για το πώς βρέθηκε ο Χρήστος στις φυλακές, αλλά θα αναφέρω για μια ακόμα φορά πώς από την κακία υφισταμένου/νης του, ο κ. Διευθυντής των φυλακών βρέθηκε κατηγορούμενος, γιατί επέτρεψε σε κάποιον (γιατρό, έστω) να μπει στις φυλακές χωρίς άδεια από το ίδιο το Υπουργείο Δικαιοσύνης (μεγάλη ιστορία!...).

Για να μην μακρηγορώ, έκτοτε ανεπτύχθη μια φιλία μεταξύ ιατρού και ασθενούς, χωρίς υστεροβουλία! Ο Χρήστος επί σειράν ετών, ΚΑΘΕ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ, μου εύχεται την «Καλή Χρονιά». Εφέτος ανησύχησα που δεν με πήρε, ο ίδιος όμως μου εξήγησε σήμερα, ότι «δεν σήκωνα το τηλέφωνο». Όπως ξανάγραψα, κάθε Πρωτοχρονιά μου εύχονται ένας τέως τοξικομανής και ένας φυλακισμένος (και μερικοί φίλοι και συγγενείς)[3].

Όταν υπηρετούσα στο «Λαϊκό» («Βασ. Παύλος» τότε, 1967-1976!) ο παπάς του Νοσοκομείου (με 13 παιδιά παρακαλώ) λεγόταν Παπά-Αναστάσης και με… νουθετούσε: «Εμείς Τάσο γιορτάζομε το Πάσχα, τη Λαμπρή, με την Ανάσταση του Κυρίου μας. Έτσι δεν είναι; Δεν είμαστε Πέρσες». Ωραία, αξέχαστα χρόνια!

Κλείνω ευχόμενος στους νέους συναδέλφους να αισθανθούν κάποια στιγμή τόσο όμορφα, όσο αισθάνθηκα εγώ σήμερα, μετά το τηλεφώνημα του βαρυποινίτη!... Όμως το Κράτος τι κάνει για να ικανοποιεί τις βασικές βιοποριστικές ανάγκες των νέων συναδέλφων μου; Με τη συμπεριφορά του τους αναγκάζει να παίρνουν των οματιών τους. Η Ελλάδα αδειάζει από γιατρούς και τα Αγροτικά Ιατρεία έχουν κενές θέσεις! Και ο λαός… υποφέρει!... (δεν πολιτικολογώ, αλλά έτσι είναι!...).

Καλή Χρονιά (και πάλι)!




[1]     Κατά τους «ειδήμονας» (Πόπη Χαλκιά-Στεφάνου) υπάρχουν 17 (δεκαεπτά, παρακαλώ) Άγιοι Αναστάσιοι! Δεν είναι μόνο οι Γιώργηδες και οι Γιάννηδες, πολλοί!

[2]     Ήδη στο «Σκυλίτσειο» που επισκεπτόμουν τακτικά [πρόσφατα η Διοίκηση (κ. Επιτροπάκης;) του Νοσοκομείου μου απηγόρευσε να εξετάζω αναξιοπαθούντας συνανθρώπους μας], μεταξύ των εξεταζομένων υπήρχαν και φυλακισμένοι, οι οποίοι μετήγοντο με συνοδεία στα εξωτερικά ιατρεία!...

[3]     Όπως έχω ξαναγράψει, τα τελευταία 35 χρόνια(!) μου έρχεται από τη Μυτιλήνη ένα δέμα με κάποιες ελιές και λίγο λάδι! Ο φίλος μας ο κ. Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης με διαβεβαίωσε ότι αυτά τα προϊόντα, «δεν ανήκουν στα φακελάκια»!!!

Δείτε επίσης