Άποψη

6/5/15 9:52

τελ. ενημ.: 6/5/15 9:52

Ο κύκλος των ψευδαισθήσεων

Σαν επιβάτης επικίνδυνης πτήσης νοιώθω, θέλω να πιστεύω όχι και μοιραίας. Από το παράθυρο κοιτάζω με τρόμο τις βουνοκορφές ίσα με το αεροπλάνο. Κάπως έτσι θα ένοιωθαν κι οι επιβάτες της μοιραίας πτήσης στις ‘Αλπεις.

Στο δικό μας πιλοτήριο, είναι πολλοί μαζεμένοι. Ο καθένας με το βιολί του. Ανέβα πιο ψηλά. Στρίψε αριστερά. Πέρασε ΣΥΡΙΖΑ να τρομάξουν. Με τόσες αμφιταλαντεύσεις, ο άπειρος πιλότος προσπαθεί να συντονίσει και να ισορροπήσει.

Είμαστε περήφανοι. Τώρα, τι σόι περήφανος μπορείς να νοιώθεις με ανοιχτή παλάμη, είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνω. Τρεις μήνες έχουν επιδοθεί σε επίδειξη ανούσων διενέξεων. Με τα καμώματά τους γυρίσαμε πιο πίσω από εκεί που βρισκόμαστε. Χάσαμε το δίκιο μας. Μας κράζουν όλοι. Δέκα οκτώ στους δέκα οκτώ, μηδέ της Κύπρου εξαιρουμένης. «Όλοι γελούνε για τα με κι εγώ γελώ για όλους».

Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Κύπρος, σε μνημόνια ήταν. Μπήκαν αργότερα, βγήκαν νωρίτερα!!! Σήμερα αποδεσμευμένοι και ελεύθεροι, δανείζονται με 0,4%!!! Εμείς δανειζόμαστε με 30%!!!  Πώς το εξηγείτε;

Παρ΄όλα αυτά ήταν επιβεβλημένο να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έπρεπε να κλείσει ο κύκλος των ψευδαισθήσεων. Ο ελληνικός λαός έπρεπε να ζήσει κι αυτήν την εκδοχή. Έπρεπε να δει με τα μάτια του ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Μόνο έτσι θα ησυχάζαμε.

 Έπεσε με κρότο και ο μύθος, ότι οι προηγούμενοι ήταν «υποταγμένοι», «πουλημένοι», «Μερκελιστές» που δε διαπραγματεύονταν. Είδαμε και τους «σκληρούς» διαπραγματευτές.

Ας το καταλάβομε. Τίποτα δεν πρόκειται να πετύχομε, αν δεν διευρύνομε την παραγωγική μας βάση. Αν δε γίνουν μεταρρυθμίσεις. Αν δεν πάψομε να συμπεριφερόμαστε ως το βορειότερο κράτος της Αφρικής και το δυτικότερο της Ασίας. Αν δεν αποδεχτούμε ότι εμείς και μόνο εμείς, είμαστε υπεύθυνοι για ότι μας συμβαίνει και η θέση μας είναι η Ευρώπη.

Σήμερα κυβερνά το 4% του Ελληνικού Λαού. Το υπόλοιπο 32% απλά ήθελε να τιμωρήσει. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερή και αριστερές πολιτικές εφαρμόζει. Ναι, είναι η αριστερά, αλλά η Λαϊκή Αριστερά των «αγανακτισμένων». Της «στείρας αντιπολίτευσης». Της λογικής του «δεν πληρώνω». Εκείνης που ανέδειξε τον τραμπουκισμό ως έκφραση οργής της κοινωνίας. Η αριστερά που απειλεί τους πολιτικούς αντιπάλους με Γουδί και κρεμάλες. Από κοντά κι ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, αυτό που έμαθε να ζει από την εξουσία. Αυτοί μας κυβερνούν.

Εκατό μέρες πέρασαν. Εκατό χαμένες μέρες. Οι εταίροι έγιναν περισσότερο δύσπιστοι. Η κυβέρνηση φωνάζει γιατί δεν της κάνουν τα χατίρια, εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι οι εταίροι δεν επιθυμούν ρήξη. Στεγνώσαμε από ρευστό. ΕΝΦΙΑ και φόροι παραμένουν. Η αγορά αγκομαχεί. Η χρεωκοπία κτυπά την πόρτα. Η αβεβαιότητα κυριαρχεί.

Εδώ βρισκόμαστε. Πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματικότητα.

Ο Τσίπρας, όπως και ο Σαμαράς, εξαπάτησαν τους αφελείς. Κι ο Παπανδρέου το ίδιο έκανε, θέλοντας να γίνει γρήγορα Πρωθυπουργός. Ευτυχώς το 2010, φοβούμενος για τα χειρότερα έτρεξε στους Ευρωπαίους να δανειστεί.

Το 2012 ο Σαμαράς με τα Ζάππεια έγινε Πρωθυπουργός, ικανοποιώντας τον διακαή του πόθο. Ευτυχώς γρήγορα εγκατέλειψε τα «ισοδύναμα» και δεν χρεοκοπήσαμε.

Το 2015 ο Τσίπρας, τάζοντας τα πάντα στους πάντες, έγινε Πρωθυπουργός. Τώρα δέσμιος των συντρόφων και των υποσχέσεών του, βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο. Κάποιοι του εισηγούνται ηρωική έξοδο, για να σωθεί η αριστερά. Άλλοι του προτείνουν δημοψήφισμα και ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, να «νίψει τας χείρας του» και να πει «Υμείς όψεσθε». Υπάρχει και άλλη ομάδα που θέλουν το συμβιβασμό, αλλοιώνοντας τις κόκκινες γραμμές σε ροζ.

 Ένας λαός, μια χώρα, επί πέντε χρόνια στα κάγκελα, για τις προσωπικές φιλοδοξίες και τις κομματικές σκοπιμότητες. Μέχρι πότε; Μα, μέχρι που δεν θα πιανόμαστε από τ’ αυτιά σαν τα κουνέλια!!!

Μ’ αυτά τα «χαιρέκακα» θα κατηγορηθώ ότι έγινα ένας νεοφιλελεύθερος, ηττοπαθείς και υποταγμένος εγκάθετος του ανάλγητου διεθνούς κεφαλαίου. Καρφάκι δε μου καίγεται. Μου φτάνει που κατάλαβα,  έστω και αργά,  όσα δεν είχα καταλάβει τα προηγούμενα χρόνια.

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
300x250
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση