Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δεν δυσκολεύεται ποτέ να πάρει αποφάσεις. Όχι γιατί έχει σχέδιο. Αλλά γιατί δεν πρόκειται να πληρώσει το κόστος των αποφάσεών της.
Είναι οι επαγγελματίες του εύκολου «ναι». Εκείνοι που μοιράζουν υποσχέσεις με την άνεση κάποιου που ξοδεύει χρήματα από ξένη τσέπη. Υπόσχονται σε όλους τα πάντα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η πραγματικότητα θα έρθει αργότερα να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Μέχρι τότε, όμως, θα έχουν εισπράξει το χειροκρότημα.
Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη. Παρακάμπτουμε τα θεσμικά όργανα. όπως ο Σύλλογος Διδασκόντων που βιώνει καθημερινά το πρόβλημα. Κλείνουμε τα μάτια στις πραγματικές δυνατότητες ενός σχολείου. Κάνουμε πως δεν βλέπουμε τις ελλείψεις σε αίθουσες, υποδομές και προσωπικό. Και όταν κάποιος τολμήσει να ρωτήσει «πώς ακριβώς θα γίνει αυτό;», τον βαφτίζουμε περίπου εχθρό των παιδιών.
Η λογική είναι απλή. Πρώτα δημιουργούμε ένα πρόβλημα και μετά οργανώνουμε... αγώνα για να το λύσουμε. Πρώτα απαιτούμε αποφάσεις που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν αναστάτωση, μετακινήσεις μαθητών, απώλεια τμημάτων και υπεραριθμίες εκπαιδευτικών. Και αμέσως μετά εμφανιζόμαστε ως υπερασπιστές όσων κινδυνεύουν από τις συνέπειες των δικών μας επιλογών. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Ανάβουν τη φωτιά και ύστερα φωτογραφίζονται κρατώντας τον πυροσβεστήρα.
Και φυσικά η λέξη «αλληλεγγύη» ακούγεται συνεχώς. Μόνο που η αλληλεγγύη αυτή έχει περίεργα σύνορα. Ισχύει όσο εξυπηρετεί τη δική μας διεκδίκηση. Σταματά όμως τη στιγμή που οι συνέπειες μεταφέρονται στους μαθητές των άλλων σχολείων, στους γονείς τους που θα δουν τμήματα να καταργούνται και τα παιδιά τους να στοιβάζονται σε 27αρια τμήματα με ότι αυτό συνεπάγεται για την παρεχόμενη ποιότητα της εκπαίδευσης ή στους εκπαιδευτικούς που θα βρεθούν υπεράριθμοι. Εκεί η ευαισθησία εξαφανίζεται. Προφανώς κάποιοι μαθητές είναι πιο ίσοι από κάποιους άλλους.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η έλλειψη σχεδίου. Είναι η συνειδητή καλλιέργεια ψευδαισθήσεων. Να λες σε οικογένειες αυτό που θέλουν να ακούσουν, ενώ γνωρίζεις ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να εφαρμοστεί. Να επενδύεις στην ελπίδα ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή αποδίδει πολιτικά ή συνδικαλιστικά. Αυτό δεν είναι υπεράσπιση των μαθητών. Είναι εργαλειοποίησή τους.
Η σοβαρότητα δεν μετριέται με το πόσο εύκολα λες «να μπουν όλοι». Μετριέται όταν εξηγείς πού θα μπουν, ποιος θα τους διδάξει, σε ποιες αίθουσες θα κάνουν μάθημα και ποιες συνέπειες θα έχει αυτή η επιλογή για ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα.
Η ευθύνη δεν είναι να λες αυτό που ακούγεται ευχάριστα. Είναι να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν χαρίζει ψήφους, συμπάθειες ή χειροκροτήματα.
Οι εύκολες υποσχέσεις ήταν ανέκαθεν το αγαπημένο νόμισμα του λαϊκισμού. Το πρόβλημα είναι ότι κάποια στιγμή εξαργυρώνονται. Και τότε τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν εκείνοι που τις μοίρασαν. Τον πληρώνουν οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί και τα σχολεία που καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειες.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
