Άποψη

10/5/12 20:09

τελ. ενημ.: 10/5/12 20:09

Η μονοεδρική Χίος και οι ανεμογεννήτριες

 
Στις επόμενες εκλογές, οι οποίες από ό,τι φαίνεται θα γίνουν πολύ σύντομα - τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθηση τη στιγμή που γράφεται το παρόν κείμενο - η Χίος θα είναι μονοεδρική, από διεδρική που ήταν μέχρι πρότινος. Και θα γίνει μονοεδρική γιατί βάσει της τελευταίας απογραφής, ο πληθυσμός του νησιού είναι μειωμένος σε σχέση με αυτόν της προηγούμενης απογραφής.
Ο πληθυσμός της Χίου φθίνει! Αυτό είναι γεγονός, είναι επίσημο, είναι καταμετρημένο και καταγεγραμμένο.
Οι νέοι, κυρίως εγκαταλείπουν το νησί γιατί δεν βλέπουν μπροστά τους καμία προοπτική και η επιχειρηματικότητα μειώνεται με ραγδαίους ρυθμούς λόγω, μεταξύ άλλων της έλλειψης βασικών υποδομών (όπως η απρόσκοπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και νερού καλής ποιότητας κ.ά).
 Και παρά ταύτα, εμφανίζονται συγκεκριμένες ηχηρές μειοψηφίες, οι οποίες προσπαθούν να ακυρώσουν οποιοδήποτε σημαντικό έργο ή επένδυση σχεδιάζεται να υλοποιηθεί στο νησί. Πασχίζουν εναγωνίως, ως αυτόκλητοι σωτήρες, έχοντας – τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών - εξασφαλίσει με σταθερό και μόνιμο τρόπο το βιοπορισμό τους, να διατηρήσουν ‘’αμόλυντο και άσπιλο’’ από οικονομική και τεχνολογική πρόοδο τον τόπο.
Τον τελευταία καιρό ασχολούνται με τη επένδυση Ρόκα και την εγκατάσταση  αιολικών πάρκων στο νησί μας.  Μία επένδυση, η οποία θα εξασφαλίσει την ενεργειακή διασύνδεση της Χίου με τον ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας. Ένα έργο βασικής υποδομής, το οποίο θα μπορούσε πραγματικά να δώσει ζωή  στο νησί και να αποφέρει πολαπλά οφέλη.
Άμεσα, με τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τόσο κατά τη φάση κατασκευής του έργου, όσο και κατά τη φάση λειτουργίας του. Έμμεσα, με τη δημιουργία επαγγελματικού αντικειμένου για μια σειρά από επιχείρησες δορυφόρους στο χώρο της τεχνολογίας. Γενικότερα, με τη δημιουργία καλύτερων ενεργειακών υποδομών στο νησί, με ανταποδοτικά έσοδα για το Δήμο Χίου, με τη διακοπή της χρήσης ορυκτών καυσίμων και κατά συνέπεια τη μείωση της προκαλούμενης ατμοσφαιρικής ρύπανσης καθώς και πολλά άλλα.
Άλλα όλα αυτά φαντάζουν ασήμαντα στα αυτιά όσων στέκονται οργισμένα απέναντι στην εν λόγω επένδυση. Γιατί άραγε? Επειδή διαθέτουν περισσότερες ‘’οικολογικές ανησυχίες’’ από όλους τους υπόλοιπους ή επειδή αγαπούν τη Χίο περισσότερο από τους άλλους?
Έχοντας παρακολουθήσει την ημερίδα, την οποία διοργάνωσε η Περιφερειακή Ενότητα Χίου για το θέμα αυτό στο Ομήρειο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το ζητούμενο για τις μειοψηφίες αυτές είναι η ερήμωση του νησιού και η παραχώρησή του στα πουλιά, τις κατσίκες και τις νυχτερίδες. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η εμμονή τους να λένε όχι σε όλα, χωρίς ποτέ να αντιπροτείνουν κάτι ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο. Εκτός του ότι δεν υπήρχε η στοιχειώδης από πλευράς τους ευγένεια στο να αφήσουν τους ομιλητές να εκφράσουν ολοκληρωμένα τις απόψεις τους, διακόπτοντας τους συνεχώς και κατηγορώντας υπαλλήλους της ΡΑΕ ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Ρόκα, όταν  κατάλαβαν ότι θα ακουστεί μία αντίθετη άποψη από τη δική τους, προσπάθησαν με κάθε τρόπο, φωνάζοντας οργισμένα να μην την αφήσουν να ακουσθεί. Οποία δημοκρατία!
Στην εποχή που ζούμε πρέπει να δούμε όλοι τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Με ανοιχτό μυαλό και μακριά από την εξυπηρέτηση κάθε είδους συμφερόντων. Γιατί είναι πιθανό όλοι αυτοί που τόσο οργισμένα προσπαθούν να ματαιώσουν ένα τόσο σημαντικό για τη Χίο έργο,  να είναι οι ίδιοι που για τους δικούς τους λόγους (!) δεν θέλουν να απεξαρτηθεί ενεργειακά το νησί από το πετρέλαιο, τα ορυκτά καύσιμα και τους θερμικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής.
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ενεργειακή διασύνδεση του νησιού με τον ηπειρωτικό κορμό είναι έργο βασικής υποδομής και ουσιαστικής σημασίας. Πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουμε τις ΑΠΕ ως την πλέον βιώσιμη λύση για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της χώρας μας. Και αυτό γιατί τις διαθέτουμε εν αφθονία.  Θεωρώ απαράδεκτο χώρες της βόρειας Ευρώπης και της Σκανδιναβίας να εκμεταλλεύονται στον υπέρτατο βαθμό τον ήλιο και τον άνεμο και εμείς να προφασιζόμαστε κάθε είδους απίθανη και πολλές φορές γελοία δικαιολογία για να μην προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους εγκαταστάσεις.
Στους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, ας καταλάβουμε όλοι πια ότι το στείρο όχι σε όλα, οι αγκυλώσεις του παρελθόντος και οι θεωρητικές συζητήσεις περί δήθεν ανάπτυξης πρέπει να μείνουν πίσω και να δώσουν τη θέση τους σε σύγχρονες, ρεαλιστικές και άμεσα εφαρμόσιμες προτάσεις.
 
Μαρία Αρ. Ζαννίκου
Διπλ. Μηχανικός Περιβάλλοντος
Msc Περιβαλλοντική Πολιτική και Διαχείριση
 
Υ.Γ Καλό θα ήταν να δημιουργηθεί και μία πρωτοβουλία πολιτών υπέρ των ΑΠΕ και των ανεμογεννητριών!