Άποψη

29/2/12 17:58

τελ. ενημ.: 29/2/12 17:58

Η Ελλάδα των μνημονίων και των συσσιτίων

Όταν το 2010 υπέγραφαν το πρώτο μνημόνιο, μας έλεγαν ότι με την υπογραφή του μνημονίου θα αποφεύγαμε την πτώχευση, η χώρα θα ανάσαινε οικονομικά και ότι το 2012 θα βγαίναμε στις αγορές.
Και αντί για τις αγορές βγήκαμε ταπεινωμένοι και εξαθλιωμένοι στις ουρές  των συσσιτίων.
Ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μνημονίου Α΄  με τους απεχθείς και αποικιοκρατικούς του όρους. Ίσως όταν κάποιοι δικοί μας το υπέγραφαν να νόμιζαν ότι μπροστά τους είχαν ένα άσπρο χαρτί με μαύρα γράμματα.
Τώρα δύο χρόνια μετά το πρώτο αποτυχημένο μνημόνιο, μας επιβλήθηκε και το μνημόνιο Β΄ βασισμένο στην ίδια αποτυχημένη συνταγή, που την αποτυχία της παραδέχονται κυνικά οι εμπνευστές της τοκογλύφοι «σωτήρες» μας.
Μέσα στο δεύτερο αυτό μνημόνιο μπορεί κανείς να δει ξεκάθαρα τις ωμές παρεμβάσεις των δανειστών στα εσωτερικά της χώρας μας. Παρεμβάσεις στο σύνταγμα, παρεμβάσεις στο χρόνο εκλογών, προτιμήσεις προσώπων για κυβερνητικά αξιώματα και ίσως κάποιες άλλες απαιτήσεις που ακόμα δεν γνωρίζουμε.
Πουθενά δεν αναφέρεται στο δεύτερο αυτό μνημόνιο ότι θα βελτιωθεί η ζωή του φτωχοποιημένου Έλληνα. Αναφέρεται  μήπως κάπου ότι ο άστεγος θα ξαναπάρει πίσω το σπίτι του; Είναι μήπως γραμμένο κάπου στο μνημόνιο  ότι θα αναπληρωθούν τα χαμένα εισοδήματα των μισθωτών και των συνταξιούχων; Υπάρχει καμιά αναφορά για την κοινωνική μέριμνα του λαού; Όχι τίποτα από αυτά. Αυτό που ξεκάθαρα αναφέρεται είναι ότι 30 δις θα δοθούν για ενίσχυση των τραπεζών, γιατί οι τράπεζες για τους Τραπεζίτες είναι πάνω από τον Άνθρωπο. Και αυτό που επίσης εξασφαλίζεται είναι η κατά προτεραιότητα πληρωμή των δόσεων του δάνειου μέσο του ειδικού λογαριασμού. Τώρα αν κάτι περισσέψει από τα έσοδα μπορεί να φτάσει στον ταλαίπωρο Έλληνα. Πρέπει κανείς να είναι τέρας αισιοδοξίας  αν πιστεύει ότι και αυτό το μνημόνιο θα ανακουφίσει τους Έλληνες. Μια παράταση είναι στο μαρτύριο της σταγόνας που βιώνουμε τα τελευταία χρονιά.  
Ο Λαός που σήμερα βλέπει να χάνει τα κυριαρχικά του δικαιώματα, την αξιοπρέπεια του, τα εισοδήματα, και την περιουσία του, αγωνιά μήπως αύριο χάσει και την Ελλάδα του με την υπαγωγή στο Αγγλικό δίκαιο.
Του Σόϊμπλε επιτρέποντος, κάποτε θα γίνουν εκλογές στη χώρα μας. Αυτοί που διαχρονικά μας κυβερνούσαν θα ζητήσουν και πάλι να τους εμπιστευτούμε. Όμως Πολιτικοί που με τις επιλογές τους μας οδήγησαν στη κρίση είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να μας βγάλουν από αυτή.
Κάποτε τους πιστεύαμε, τους χειροκροτούσαμε, επενδύσαμε σε αυτούς και είχαμε όνειρα και οράματα που ίδιοι φρόντισαν να τα γκρεμίσουν. Κάποτε η αγάπη, η ελπίδα και τα όνειρα του λαού ήταν η πολιτική τους προίκα.
Σήμερα, πολιτική τους προίκα είναι οι στρατιές των ανέργων, οι στρατιές των αστέγων που κοιμούνται στις άκρες των δρόμων και οι ουρές των πεινασμένων που μαζεύονται στα συσσίτια. Είναι εικόνες αυθεντικές που κάνουν το γύρο του κόσμου και δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει κανείς. Είναι τόσο ζωντανές και πραγματικές που κανείς δεν μπορεί να τις κρύψει κάτω από το χαλί σαν τα σκουπίδια. Αυτά είναι τα τρόπαια τους και αυτά θα διεκδικήσουν στις εκλογές όποτε και αν γίνουν.
Μέλημα δικό μας του απλού λαού είναι να επιλέξουμε πολιτικούς που θα είναι Έλληνες στη ψυχή και όχι μόνο στην ταυτότητα. Πολιτικούς που θα αγαπούν την Ελλάδα και θα αγωνίζονται για τα συμφέροντα της και μόνο. Πολιτικούς  που θα μπορούν να δώσουν ξανά ελπίδα και όραμα στον δοκιμαζόμενο Λαό. Πολιτικούς που θα τον πονούν και θα έχουν το θάρρος να του λένε πάντα την αλήθεια. Πολιτικούς που στο λεξιλόγιο τους θα επαναφέρουν τη λέξη ΟΧΙ και θα διαγράψουν τη φράση Yes Sir. Και τέλος πολιτικούς που θα έχουν το σθένος και τη δύναμη να κουνούν το δάχτυλο στους τοκογλύφους και όχι στο Λαό.