Άποψη

20/2/12 11:17

τελ. ενημ.: 20/2/12 11:17

Άραγε θα αποφύγουμε τη θανατερή παγίδα;

Ιστορικά, αρκετοί Λαοί έχουν ξεσηκωθεί για να διεκδικήσουν και να αποκτήσουν αυτά που τους έλειπαν:
-Το ψωμί, την ελευθερία ή και τα δύο. Ξεσηκωμοί και λαϊκές εξεγέρσεις έχουν γίνει για την έλλειψη ατομικών δικαιωμάτων, τον αυταρχισμό, την απουσία κοινωνικής δικαιοσύνης. Διαχρονικά Λαοί αντιπάλεψαν εξωτερικούς και εσωτερικούς κατακτητές, τυραννικά καθεστώτα, κεφαλαιοκράτες εξουσιαστές. Πολλά κινήματα, ξεσηκωμοί, επαναστάσεις έφεραν το καινούργιο, επέβαλαν κοινωνική δικαιοσύνη, στέριωσαν αληθινές πολιτικές και πνευματικές δημοκρατίες φέρνοντας πρόοδο και ανάπτυξη. Όχι σπάνια όμως συνέβη και το αντίθετο. Ξεσηκωμοί και επαναστάσεις ξεστράτισαν φέρνοντας νέα υποδούλωση, περισσότερη σκλαβιά, μεγάλη φτώχια και άπειρη δυστυχία. Συμβαίνει και σήμερα σε διάφορες Χώρες.
Πάντως, σε όλες τις περιπτώσεις, βέβαιο είναι ότι, οι ανατρεπτικοί ξεσηκωμοί συνδέθηκαν με ακρότητες, αιματοχυσία, ερείπια και ενδιάμεση πολυετή οικονομική καχεξία.
Όχι σπάνια, μετατράπηκαν σε εμφύλιο σπαραγμό, τον οποίον, κρυφά ή φανερά, υποκίνησαν ιδιοτελή συμφέροντα ντόπιων ή ξένες δυνάμεις προς ίδιον όφελος.
Η Πατρίδα μας, έχει πικρή, οδυνηρή πείρα περί αυτού.
Δεν υπάρχει χειρότερη δυστυχία από έναν αδελφοκτόνο πόλεμο.
Δυστυχώς, πολλά σημάδια σήμερα, δείχνουν ότι πιθανά οδηγούμαστε και πάλι προς αυτήν την παγίδα. Αν πέσουμε στο δόκανο, μας περιμένει νέα μεγάλη εθνική δοκιμασία ασυγκρίτως πιο οδυνηρή από την οικονομική δυστυχία και την κοινωνική αποσάθρωση που συνοδεύει την πολλαπλή κρίση που βιώνουμε σήμερα.
Καθημερινά σωρεύεται εύφλεκτη ύλη που, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να αναφλεγεί και να εκραγεί.
Την κρίσιμη σπίθα μπορεί να ανάψει ένα τυχαίο γεγονός, το χέρι ντόπιου προβοκάτορα ή και “αόρατου” ξένου πράκτορα γειτονικών Χωρών που επιθυμούν διακαώς την επέμβαση στα εσωτερικά μας για δήθεν “προστασία ομοεθνών τους”.
Δυνάμεις που έχουν λόγους να αντιμάχονται και να επιθυμούν την πλήρη ανατροπή του όντως ανάπηρου και αρρωστημένου αστικού (αλλά ακόμη Δημοκρατικού) Ελληνικού πολιτεύματος, δεν διστάζουν να το διακηρύσσουν εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Όλα δείχνουν ότι, καταλήψεις Κρατικών κτιρίων, Δημοσίων Υπηρεσιών και κοινόχρηστων χώρων, δεν γίνονται πάντα αυθόρμητα, αλλά ενίοτε βάσει οργανωμένου σχεδίου.
Αν κάποια στιγμή το Κράτος, με τις δυνάμεις που διαθέτει (Αστυνομία ή ακόμα και το Στρατό), αποφασίσει να επέμβει και να αντιδράσει δυναμικά, η απόσταση που θα μας χωρίζει από νέον εμφύλιο, θα είναι ελάχιστη.
Από κάποιους τίθεται (έστω ρητορικά) το ερώτημα:
-Αν στρατιωτικές Νατοϊκές δυνάμεις επεμβαίνουν απροκάλυπτα ακόμη και σε τρίτες Χώρες, θα διστάσουν να το πράξουν σε Χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ;
Άραγε υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στη Χώρα μας που θα ήθελαν κάτι τέτοιο; Μήπως κάποιοι, με τις πρακτικές τους, συνειδητά ή ασυνείδητα το επιδιώκουν; Αν ναι γιατί; Για να αρχίσει πιθανά ένα νέο “αντάρτικο”; Επιτέλους δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από τα λάθη του παρελθόντος;
Τα οδυνηρά προβλήματα της Πατρίδας μας πρέπει να οδηγηθούν σε λύσεις με όρους καθαρά πολιτικούς και δημοκρατικά νόμιμους.
Ο ίδιος ο Λαός και οι εκλογείς ας αφεθούν να κρίνουν παλαιούς και νέους πολιτικούς, παλαιά και νέα κόμματα. Να τους κρίνουν στις κάλπες και όχι σε πεδία αιματηρών μαχών και χωρίς την άσκηση (από μειοψηφίες) σωματικής, ψυχολογικής και λεκτικής βίας έναντι οιουδήποτε.
Τον “εγκληματία” τον δικάζουν-κατά το νόμο- οι φυσικοί δικαστές του και όχι οργανωμένες μικροομάδες που, όσο δίκιο και αν έχουν να διαμαρτύρονται, δεν νομιμοποιούνται να “δικάζουν και να καταδικάζουν” ερήμην του Λαού.
Όσο αυτό συμβαίνει, όλο και περισσότεροι σκεπτόμενοι δημοκρατικοί πολίτες ανατριχιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι, αν τύχει ποτέ και επικρατήσουν πολιτικά οι δήθεν “άτεγκτοι δικαστές των οδών και των πλατειών”, θα αποδειχθούν στην πράξη χειρότεροι σατράπες και δυνάστες του Λαού. Αυτό τουλάχιστον φανερώνει η ακρότητα και απολυτότητα των ιδεών και πρακτικών τους.
Βέβαια, στη θεωρητική περίπτωση της επικράτησης “άλλου τύπου” ανελεύθερου και καταπιεστικού καθεστώτος, η πιθανότερη απάντηση θα είναι αυτή που συνοψίζεται στη φράση “του Έλληνα ο τράχηλος, ζυγόν δεν υπομένει”.
Λέτε να συμβαίνει το αντίθετο; Η κρίση δική σας και της ιστορίας.