Παραπολιτικά

27/3/13 15:31

τελ. ενημ.: 27/3/13 16:38

Η εξομολόγηση ενός τ. τραπεζικού υπαλλήλου

Πίσω από τα γεγονότα των ημερών στην Κύπρο ο καθένας φαντάζεται κερδοσκοπικά παιχνίδια και γεωπολιτικές κινήσεις σε σκακιέρα στρωμένη πάνω σε δις ρούβλια ή ευρώ. Κρύβονται, βέβαια, και πολλές απλές ανθρώπινες αγωνίες, χωμένες ως τα πιο απομακρυσμένα χωριουδάκια της εσχατιάς του Αιγαίου.

Πρόφτασε και εκμεταλλεύτηκε τη δυνατότητα εθελουσίας εξόδου μεσόκοπος τραπεζικός υπάλληλος της Laiki, πρώην Marfin, όπως θέλετε τη λέτε. Του το επεσήμανα σε μια τυχαία συνάντηση μας, περισσότερο για να ενισχύσω τη διορατικότητα του.

Με αιφνιδίασε από τις προεκτάσεις μιας πραγματικότητας, την οποία δε βάζει εύκολα με το νου στο μίξερ της σκέψης η δημοσιογραφική πένα. «Ρωτάς αν έχω κλείσει μάτι εδώ και μια εβδομάδα; Το εφάπαξ κατατεθειμένο στην Τράπεζα, αλλά ποιος νοιάζεται για αυτό; Για χάρη της δικής μου εργασιακής σχέσης κατατεθειμένες στην ίδια Τράπεζα οι οικονομίες της μάνας, το κομπόδεμα του θείου απ’ την Αμερική, ως και οι λιγοστές καταθέσεις της Εκκλησιάς του χωριού μου. Εμπιστεύονταν τη Marfin, γιατί εμπιστεύονταν εμένα.

Και το χειρότερο; Εκεί και τα χρήματα της δουλειάς του αδελφού μου! Τον ακούω να ρωτά αν θα ανοίξει η Τράπεζα την Τρίτη και προσπαθώ να αντιληφθώ πόσο αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κινδύνου. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα ανοίξει. Είναι σε ποιο επίπεδο θα βρίσκονται οι καταθέσεις!», εξωτερικεύει την περιπέτεια του.

Οι πιο πολλοί θα σκεφτούν ότι δίνει τραγικές διαστάσεις στο μέγεθος της ατομικής ευθύνης του. Τι φταίει ο υπάλληλος για την τύχη των καταθέσεων; Όταν όμως μέσα σου έχεις ανεπτυγμένο το βαθμό του εσωτερικού ελέγχου και ξέρεις ότι οι καταθέσεις φίλων και συγγενών έγιναν στη Laiki ή Marfin απ’ τη σιγουριά που παρείχε η ατομική εμπιστοσύνη, δίκαια μένεις ξάγρυπνος από αγωνία μερόνυχτα.

«Τρεις δεκαετίες τώρα διάβαζα όλες τις οικονομικές αναλύσεις. Παρακολουθούσα οικονομικά σεμινάρια και κάθε εξέλιξη στον κλάδο. Σήμερα, με πλήρη αυτογνωσία, μπορώ να πω ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν ικανό να προβλέψει όσα συμβαίνουν. Καμία οικονομική θεωρία, κανένα τραπεζικό πρόγραμμα δε βγήκε όπως πιστέψαμε. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως διάλυση και χτίσιμο σε νέες σταθερές βάσεις. Λυπάμαι που το λέω αλλά θλίβομαι που το υπηρέτησα τόσα χρόνια», καταλήγει.

 

Δείτε επίσης