<<Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου>> (Έξοδ. Κ, 12).
<<Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, γιατί μέσω αυτών ο Θεός σε έφερε στη ζωή, και αυτοί –ύστερα από το Θεό– είναι οι αίτιοι της ζωής σου. Λοιπόν κι εσύ, μετά τον Θεό, αυτούς θα τιμήσεις και θα αγαπήσεις, αν η προς εκείνους αγάπη συντελεί στην αγάπη του Θεού>> (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Δεκάλογος της προς Χριστόν νομοθεσίας, Φιλοκαλία Δ΄, 275).
Τον αγαπητό Γιάννη Νικ. Παληό γνωρίζουμε όλοι όσοι τυγχάνουμε φίλοι της χιώτικης βιβλιογραφίας και ασχολούμαστε με τις εκδόσεις και τα έντυπα που κυκλοφορούν στον τόπο μας τις τελευταίες δεκαετίες. Γνωρίζουμε την ποιότητα και την ποικιλία των τυπογραφικών και εκδοτικών του παρουσιάσεων, μέσα από τον εκδοτικό οίκο <<Άλφα Πί>>, του ιδίου και της ομάδας των συνεργατών του.
Όμως, τον Γιάννη γνωρίζουμε και από τον όμορφο, λιτό και απέριττο, δημόσιο λόγο του, που συχνά εκφέρει μέσα από τις ηλεκτρονικές ειδησεογραφικές σελίδες της Χίου, επισημαίνοντας κοινωνικές αδικίες, αλλά και προτάσεις βελτίωσης της ποιότητας ζωής των ανθρώπων, μέσα από το δικό του πρίσμα, βρίσκοντας μας σύμφωνους πολλάκις. Σήμερα, διαπιστώσαμε ότι, ο Γιάννης εκτός από ένας καλός επαγγελματίας στο είδος του, εκτός από ένας ευαίσθητος κοινωνικός σκαπανέας και άνθρωπος της αρετής, τυγχάνει και δόκιμος λογοτέχνης, άριστος χειριστής και μελίρρυτος εκφραστής του παραμυθητικού (ενισχυτικού) λόγου, όπως αυτός ξεδιπλώνεται μέσα από τη συγγραφή νουβέλας και χρονογραφημάτων.
Ο λόγος; Το νέο πόνημά του, υπό τον τίτλο <<Τα Κλαιράκια>> που δεν είναι κάτι άλλο από μια νουβέλα, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα της ζωής και που αναφέρεται στην πατρική του οικογένεια και ιδιαίτερα στον πατέρα του (Νικόλαο Αντ. Παληό) και τα αδέλφια του (θείο και θεία του συγγραφέα). Ο Γιάννης είχε έναν πατέρα με βαθιά ριζωμένο μέσα του το αίσθημα της δικαιοσύνης, της πίστης στο Θεό και τη ζωή, με μια ζωή ζυμωμένη στο μόχθο, τον κόπο, την ανέχεια, όμως με καρτερικότητα πρωτοφανή και πείσμα ιερό, που τον ανέδειξε άνθρωπο με ευαισθησία, με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης, με συνείδηση καθαρή και φρόνημα αγωνιστικό. Και εκτός αυτών, με έμφυτο το τάλαντο της συγγραφής στίχων, που ο Γιάννης ανέδειξε πριν χρόνια, μέσα από το βιβλίο του πατέρα του (που εξέδωσε το 2007), με τίτλο <<Δουλαγωγώ τον εμαυτό στον δρόμο που βαδίζω>> και που είχαμε την τιμή και την ευκαιρία να παρουσιάσουμε δια βραχέων πέρυσι (την ίδια περίοδο) στον τοπικό Τύπο και τούτο με αφορμή μια συνέντευξη του, που παρακολούθησα στην τηλεόραση, με αφορμή την εκδημία του.
Σήμερα, λοιπόν, ήλθε ο Γιάννης και μέσα από μια όμορφη νουβέλα (που άλλοτε σε κάνει να κλάψεις και άλλοτε να θαυμάσεις τα γεγονότα της περιόδου που αναφέρεται) παρουσιάζει σαν κινηματογραφική ταινία έντυπης μορφής, με γάργαρο και καθάριο λόγο, που σε μαγνητίζει, τη ζωή του πατέρα του και της οικογένειάς του, διατρέχοντας στις δεκαετίες του περασμένου αιώνα, με τα ήθη, τα έθιμα και την κουλτούρα των ναυτικών οικογενειών του Βροντάδου. Πόσα και πόσα πέρασε ο Νικόλαος Αντ. Παληός! Ορφάνεψε μικρός, βίωσε την ανέχεια, κόπιασε από πολύ μικρός να εξασφαλίσει τα προς τα ζην και να βοηθήσει τα αδέλφια του, ξενιτεύτηκε στην Τουρκία, τη Συρία, την Αίγυπτο. Στρατεύτηκε, φοίτησε στη Σχολή Ναυτοπαίδων στη Σαλαμίνα, θήτευσε στο θωρηκτό <<Γεώργιος Αβέρωφ>>, ενώ κατόπιν γύρισε στη Χίο, ασχολήθηκε με την αλιεία, ακολούθως μπαρκάρισε για χρόνια στα καράβια και τέλος επέστρεψε στον γενέθλιο τόπο όπου και πάλι ασχολήθηκε με την αλιεία. Αποκαταστάθηκε μέσα από πολλούς μόχθους και αγώνες, στήριξε την οικογένειά του, ενώ αξιώθηκε να δει πολλά παιδιά και εγγόνια. Μεγάλη του αγάπη και αχώριστη φίλη του η ναυτομάνα θάλασσα.
Όλα τούτα αποτυπώνει, συμπυκνώνει και παρουσιάζει γλαφυρά ο Γιάννης Αντ. Παληός μέσα στη νουβέλα του <<Τα Κλαιράκια>> (στις 120 σελίδες της, που επιμερίζονται σε 21 μικρά κεφάλαια, ενώ συνοδεύεται στο τέλος από ερμηνευτικό γλωσσάρι ανά κεφάλαιο), που ονομάστηκε έτσι από το πλοίο <<Κλαίρη>> της οικογενείας Παληού που ταξίδευε ο Δημήτρης Παληός, προπάππους του Γιάννη (παππούς των Νικολάου, Δημητρίου, Ευτυχίας -και του μικρού Γιάννη που έχασαν νωρίς-) και που οι συντοπίτες απέδωσαν ως παρατσούκλι στα παιδιά.
Ο Γιάννης γράφει στην αφιέρωση του πονήματος: <<στους γονείς μου, Νικόλαο Αντ. Παληό και Χριστίνα Αντ. Βαρλά, που με τη ζωή τους μου δίδαξαν τι σημαίνει τιμιότητα, εργατικότητα και αγάπη και σε όλους εκείνους τους απλούς κι αφανείς ανθρώπους, που έζησαν απλά, με τιμιότητα και καθαρή καρδιά, που δε ζήτησαν ποτέ καμιά αναγνώριση, μα άφησαν πίσω τους φως ανεξίτηλο: το φως της αγάπης, της προσφοράς, της ανθρωπιάς, το μόνο φως που είναι ικανό να συνεχίσει να οδηγεί την ανθρωπότητα>>, ενώ κατακλείει την αφιέρωση με τον γνωστό στίχο από τους Μακαρισμούς του Κυρίου <<Μακάριοι οι καθαροί την καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται>> (Ματθ. Ε, 8). Ευτυχισμένοι αυτοί που έχουν αγνή πρόθεση και αγαθή συνείδηση, διότι αυτοί θα δουν τον Θεό (θα ζήσουν-βιώσουν αιώνια, γευόμενοι τη θεία δικαιοσύνη, αγάπη και χάρη Του).
Για την ιστορία να αναφέρω ότι, την επιμέλεια του κειμένου και του εξωφύλλου είχε η Αρετή Παληού, την ηλεκτρονική σχεδίαση η Δέσποινα Ι. Καρατζά και τα σκίτσα φιλοτέχνησε η Μαρία Παληού–Μπαχά.
Ευχαριστώ θερμά τον αγαπητό Γιάννη για την τιμητική επίδοση ενός αντιτύπου του νέου του έργου, με την ευγενική αφιέρωση <<με αγάπη, για να θυμίζει τι σημαίνει να αντέχεις, να αγαπάς και να συνεχίζεις>>. Και πράγματι, η εξιστόρηση όλη της βιωτής του πατέρα του είναι ένα μάθημα ζωής, αντίστασης και πάλης απέναντι στις αντιξοότητες της καθημερινότητας, που ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει και μπορεί να το κατορθώσει μόνο όταν οπλιστεί με πίστη μεγάλη, με διάθεση αγώνα και προσπάθεια συνεχή.
Γιάννη, σου εύχομαι εγκάρδια καλή συνέχεια και προκοπή-ανάπτυξη στις καλλιτεχνικές αρετές που σε διακρίνουν, ευελπιστώντας και σε επόμενα έργα σου!-
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
