Κοινωνία

13/3/16 12:33

τελ. ενημ.: 15/3/16 10:20

Τότε και τώρα…

ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΗ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΑΝ ΟΙ ΧΙΩΤΕΣ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, ΤΩΡΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ.

Μια ανάρτηση του Νίκου Μακρίδη στο γκρουπ ΠΑΛΑΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΧΙΟΥ με τίτλο «Πάμε σαν άλλοτε», μας δίνει το ερέθισμα να συγκρίνουμε εποχές και καταστάσεις…

Καθαρή Δευτέρα 1951

«Πάμε σαν άλλοτε.... Καθαρή Δευτέρα το 1951... Στον.... γνωστό ποταμό Παρθένη..... Εκεί πήγαινε ομαδικά όλη η Χίος...........»,  γράφει ο γιατρός.

«Αριστούργημα, κοσμοπλημμύρα», συμπληρώνουν  η Άρτεμις Βενέτου και η Σοφία Καρασούλη Milobar.

Ο Μαρμαράς

Η Αγγέλα Μαυρίδου θυμάται ότι «εκεί έδινε ο Μαρμαράς τις παραστάσεις του ,πάνω σε εξέδρα και μαζευόταν όλη η Χίος να γελάσειμε τα αστεία του».

Ο Γιώργος Πάχος συμπληρώνει τις κοινές  αναμνήσεις με  ένα σκετσάκι που έπαιζε ο Μαρμαράς.

«Ιδιαίτερα αγαπητό ήταν το σκετσάκι, στο οποίο ο Μαρμαράς σαν χειρουργός, έβγαζε μέσα από την κοιλιά του ασθενούς - θύματος ένα σχοινί και το ξετύλιγε με...επαγγελματική δεξιοτεχνία και βασανιστικό σασπένς... Φαντάζεσθε τα εργαλεία με τα οποία προκαλούσε την υποτιθέμενη τομή!! Αυτές οι αυτοσχέδιες "παραστάσεις" έχουν καταβολές αιώνων και έχουν ασχοληθεί μαζί τους διάφοροι μελετητές»...

Άλλη διάσταση

Ο Γιώργος Νύκτας όμως δίνει και μια άλλη διάσταση στο θέμα.

«Ήταν η εποχή που στον Παρθένη έτρεχε άφθονο καθαρό νερό. Εκεί στις όχθες του έστρωνε ο κόσμος μια κουβέρτα και πάνω της άπλωναν το ταραμά τα τουρσιά τη φασολάδα, τα θαλασσινά, το χαλβά και βέβαια τη παραδοσιακή λαγάνα. και όταν άρχιζε να σουρουπώνει άρχιζαν να τα μαζεύουν ικανοποιημένοι και χαρούμενοι περιμένοντας να έρθει η επομένη Καθαρή Δευτέρα. Απλά πράγματα που γέμιζαν χαρά τη ζωή των ανθρώπων. και όπως λέει και ο ποιητής -από ένα τίποτα φτιάχνεται ο παράδεισος».

Εγκατάλειψη

Το σήμερα είναι ζοφερό, στη συγκεκριμένη περιοχή Κάτω από το στρατόπεδο Γκιάλα. Βασιλεύουν η ερημιά και το κουφάρι του Δικαστικού Μεγάρου, που  δεν ολοκληρώνεται. Τα ήθη, τα έθιμα, οι συνήθειες του κόσμου έχουν αλλάξει, αλλά η πολιτεία δεν αλλάζει ποτέ. Τα έργα στοιχειώνουν, σχεδόν κανένα δεν ολοκληρώνεται, οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα και εμείς έχουμε χάσει τη χαρά μας. Όπως γράφει και ο Γιάννης Μηλιώκας σε ένα τραγούδι του … «όταν γυρίζει το μυαλό σε χρόνους περασμένους, θυμάμαι ανθρώπους πιο φτωχούς, θυμάμαι ανθρώπους πιο απλούς, μα πιο ευτυχισμένους…».

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση