Ιστορίες

28/6/17 17:28

τελ. ενημ.: 28/6/17 17:28

Μνήμες μίας αλησμόνητης και πρωτοπόρου εκπαιδευτικού

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ και ο γιος της Γιάννης θυμούνται τη Δώρα Κουτσουραδη, που μέσα από υγιή ατμόσφαιρα έχτιζε τους σημερινούς νέους της ανθρωπιάς

Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και στις  26 Ιούνη  έκλεισαν  21 από τότε  που δεν ακούγεται πια το «τραγουδιστό» μάθημα Γαλλικών της Δώρας Κουτσουράδη. Σήμερα είναι εκατοντάδες οι σπουδαστές, οι δάσκαλοι κι ακόμα οι νέοι μαθητές που γνωρίζουν καλά  τη Γαλλική φιλολογία ή την Γαλλοφωνία, όπως την αποκαλούσε η ίδια.

«Έλκει τις ρίζες της από την αρχαία Ελλάδα, έδωσε μετά δύναμη στη Δύση και την Ευρώπη, αυτήν που όλοι πια καλά γνωρίζουν και που άλλοι τόσο πολύ ποθούν», λέει ο γλύπτης γιός της Γιάννης Κουτσουράδης

Δεν ήταν όμως η διδασκαλία της Δώρας Κουτσουράδη η τυπική, μηχανική μόρφωση που συναντάμε συχνά στην εκπαίδευση. Οι μαθητές της είχαν νοιώσει το ήθος, τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που μέσα από την υγιή ατμόσφαιρα έχτιζε τους σημερινούς νέους της ανθρωπιάς και τους  οδηγούσε στο πτυχίο της Γαλλικής φιλολογίας. «Ένα εφόδιο για να μην γίνουμε μια μέρα γκαρσόνια των Ευρωπαίων», όπως τους φώναζε. Είναι πολλά όσα έγραψαν κατά καιρούς οι μαθητές της

Μετάνιωσε 

Ο Γιάννης αγάπησε τη μάνα του όχι μόνο για τα αισθήματά της, αλλά γιατί τον άφησε να καταλάβει πως στη ζωή, αν προσπαθήσεις σωστά, θα πετύχεις κάτι.

«Μ’ άφησε ανεπηρέαστο να γίνω ο εαυτός μου. Δυστυχώς αυτή τη σπάνια εκπαιδευτικό και άνθρωπο δεν την εκτίμησαν κάποιοι που φοράνε προσωπείο καλοσύνης μα στην πραγματικότητα ζημιώνουν.  Η Δώρα έδινε και απ’ το στέρημα της, κάτι που μετάνιωσε στα τελευταία. Είναι πικρό, τον άνθρωπο που ευεργέτησες τα μέγιστα να είναι αγνώμων. Εκείνη πάντως στα καλά χρόνια, με τέτοιου είδους τερτίπια έβαζε πάντα μια καλή φωνή και στέκονταν σούζα τα «Λεμούρια»».

Ο Γιάννης μας καταθέτει «εικαστικές» φωτογραφικές  όψεις από τη ζωή της Δώρας στην Ολλανδία όπου έζησε πολλά χρόνια. Οικείες στιγμές με φίλους, επισκέψεις σε μουσεία, σε θηρία, όπως τονίζει σκωπτικά ο Γιάννης, αλλά και σε γηροκομεία, τα οποία  δεν χρειάστηκε η ίδια αφού σαν παλικάρι της Μικρασίας και της Αλεξάνδρειας ως και τις τελευταίες μέρες που έφυγε φρόντιζε μαθητές. 

Σχόλια άρθρου: 0