Μια πολύ όμορφη και απολαυστική μουσική παράσταση, για δύο συνεχόμενες βραδιές, αφιερωμένη στο ελληνικό ελαφρό τραγούδι της εποχής του Μεσοπολέμου — γεμάτο κομψότητα, χάρη και ρομαντισμό — πραγματοποίησε το Ωδείο «Αιγέας», στην αίθουσα εκδηλώσεων των διδακτηρίων του, με το ξεκίνημα του νέου έτους, το Σάββατο 3 και την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026, στις 8:30 μ.μ.
«100 χρόνια Ελαφρό Τραγούδι – Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη» ήταν ο τίτλος της μουσικής παράστασης, στην οποία τα τραγούδια ερμήνευσε η Μαρία Καλαγκιά, ενώ στο πιάνο, το ακορντεόν, τη μουσική επιμέλεια και την ενορχήστρωση συμμετείχε ο Γιώργος Μισετζής, και στο βιολί ο Φώτης Πέζος.
Ήταν πράγματι μια παράσταση που άγγιξε τις αισθήσεις του κοινού, τόσο με τη μουσική αρτιότητά της όσο και με το συναίσθημα που μετέδιδε, ζωντανεύοντας την ελληνική κοινωνία και την αθηναϊκή ζωή των δεκαετιών του ’20, του ’30, του ’40 και του ’50· εποχές που, αν και δύσκολες, ήξεραν να διασκεδάζουν με κέφι και γούστο.
Εκείνη η Αθήνα που τραγουδούσε «Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά», «Είδα μάτια», «Πάμε σαν άλλοτε», «Δύο πράσινα μάτια», «Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη», «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει», «Το τραμ το τελευταίο», «Λες και ήταν χθες»!...
Όλα αυτά, και αρκετά ακόμη χαρακτηριστικά τραγούδια της εποχής εκείνης, η Μαρία Καλαγκιά τα ερμήνευσε με απίθανη καλλιτεχνική φινέτσα, ενώ ο Γιώργος Μισετζής, με το πιάνο του αλλά και με το απαραίτητο ακορντεόν στα τραγούδια του Σουγιούλ, τους έδωσε το σωστό πνεύμα στην ενορχήστρωση, απογειώνοντάς τα μαζί με τον Φώτη Πέζο, που με το υπέροχο βιολί του άγγιξε τις αισθήσεις του κοινού.
Ήταν μια παράσταση του Ωδείου «Αιγέας» ξεχωριστή, διαφορετική από τα συνηθισμένα μουσικά δρώμενα των τελευταίων ετών — μια μελωδική ανάσταση των συναισθημάτων, μια ευχάριστη μουσική ανάπαυλα γεμάτη ρομαντισμό.
Το Ωδείο «Αιγέας», που ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1986 από τον Γιώργο Μισετζή, ξεκίνησε ως Πρότυπο Κέντρο Αρμονίου, στη συνέχεια ως Μουσική Σχολή και από το 2012 λειτουργεί ως Ωδείο αναγνωρισμένο από το Κράτος, παρέχοντας τίτλους σπουδών ισότιμους με εκείνους των μεγάλων ωδείων της Ελλάδας, ενώ συνεργάζεται με το κορυφαίο Ωδείο Φίλιππος Νάκας.
Η Μαρία Καλαγκιά είναι Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ωδείου «Αιγέας», το οποίο παρέχει σπουδές σε κλασικό και σύγχρονο τραγούδι, ανώτερα θεωρητικά, κλασικά, παραδοσιακά και μοντέρνα μουσικά όργανα, καθώς και στη Βυζαντινή Μουσική, με τίτλους σπουδών που δίνουν τη δυνατότητα εισαγωγής σε Μουσικά Πανεπιστήμια.
Η μουσική παράσταση, αφιερωμένη στα 100 χρόνια του Ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού, με υπότιτλο «Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη», θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει τον τίτλο «Λες και ήταν χθες», καθώς ζωντάνεψε μέσα σε μία ώρα μια ολόκληρη εποχή, βαθιά χαραγμένη στην ψυχή και την πορεία της νεοελληνικής κοινωνίας.
Ήταν μια παράσταση από τους καθηγητές του Ωδείου «Αιγέας» Μαρία Καλαγκιά, Φώτη Πέζο και Γιώργο Μισετζή, που ήταν ολοφάνερο ότι δόθηκε με αγάπη για τη μουσική και το κοινό.
Η παράσταση συνοδευόταν από οπτικό υλικό, το οποίο επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Μισετζής, και από παράλληλες αφηγήσεις ανάμεσα στα τραγούδια από τη Μαρία Καλαγκιά και τον Γιώργο Μισετζή, οι οποίοι ανέδειξαν με κατανοητό τρόπο τις μουσικές τάσεις της εποχής, τις επιρροές από latin, jazz και το γαλλικό chanson, αλλά και την εξέλιξη της ελαφράς μουσικής που οδήγησε στο αρχοντορεμπέτικο.
Την ηχητική κάλυψη είχε το Focus Audio Vision, την ηχοληψία ο Δημήτρης Κουμπιάς και το φωτισμό ο Ανδρέας Απέσος. Όλα ήταν άψογα.
Ο Γιώργος Μισετζής και η Μαρία Καλαγκιά ευχήθηκαν καλή χρονιά για όλους, για τη Χίο και για όλο τον κόσμο, υποσχόμενοι πως στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ωδείου «Αιγέας» θα ακολουθήσουν κι άλλες μουσικές παραστάσεις με διαφορετικά θέματα. Σε διάλογο που αναπτύχθηκε με το κοινό μετά το τέλος της παράστασης, τέθηκε και το ερώτημα «Πότε επιτέλους θα γίνει το REX Πνευματικό Κέντρο;», καθώς —όπως ειπώθηκε— «δόξα τω Θεώ, η πολιτιστική ζωή της Χίου είναι πλούσια και άφθονη και δεν τη χωρά πια το Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο».
Τα χειροκροτήματα και τα συγχαρητήρια ήταν αυθόρμητα και θερμά, καθώς η μουσική αυτή παράσταση του Ωδείου «Αιγέας» ήταν πραγματικά απολαυστική.
Ζωντάνεψε μια ολόκληρη εποχή, τότε που η Αθήνα ήταν ακόμη γεμάτη γιασεμιά και κληματαριές· τότε που οι μοδίστρες ήταν στις δόξες τους και οι νέοι, ακόμη κι αν δεν είχαν, φορούσαν καλοραμμένο κουστούμι και καπελάκι, ενώ τα κορίτσια απαραίτητα... φουστανάκι με φουρό.
Μια εποχή με δυσκολίες και ελλείψεις, που όμως για τους ανθρώπους αποτελούσαν αφορμή για συνεστιάσεις, όνειρα, ρομαντισμό και... καντάδες.
Η εποχή του Αττίκ και του Σουγιούλ, του Κώστα Γιαννίδη και του Σακελλάριου, της Δανάης και της Βέμπο, του Τραϊφόρου και του Γούναρη.
Τότε που στη «Μάνδρα του Αττίκ» τα ερωτευμένα ζευγάρια είχαν κάτι από τη Λαμπέτη και τον Χορν στο «Κυριακάτικο ξύπνημα»... τότε που οι πλακιώτικες κιθάρες κελαηδούσαν κάτω απ’ τις κληματαριές.
«Σε κατοικούνε Θεοί, ξελογιάστρα μου Αθήνα,
που κατεβαίνουν στην Πλάκα να πιούνε ρετσίνα,
και ζαλισμένοι τα βράδια, κολώνα – κολώνα,
να κοιμηθούνε πηγαίνουνε στον Παρθενώνα»!
Δημήτρης Ζαφείρης
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
