Πολιτισμός

25/4/17 11:01

τελ. ενημ.: 25/4/17 11:01

Πρέπει να αποκεντρωθούν εκτός Ομηρείου και πόλης οι καλλιτεχνικές εκθέσεις

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΗΡΕΙΟ ΕΧΕΙ ΚΟΡΕΣΘΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΩΝ ΚΟΣΜΗΜΑΤΩΝ ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΔΡΙΩΤΗ

Την  άποψη ότι οι καλλιτεχνικές εκθέσεις πρέπει να αποκεντρωθούν έξω από την πόλη της Χίου, σε περιοχές  που έχουν την υποδομή να τις φιλοξενήσουν, εκφράζει ως απόσταγμα της πείρας που έχει  η δημιουργός  χειροποίητων κοσμημάτων  Ειρήνη Ανδριώτη. «Ο κόσμος  έχει κουραστεί και το Ομήρειο έχει κορεσθεί. Κάθε φορά πλέον είναι και μικρότερη η προσέλευση», δηλώνει στον  «π», την τελευταία μέρα της έκθεσης «Δημιουργώντας τη δική μας Άνοιξη». «Αν δεν υπήρχαν άλλες παράλληλες εκδηλώσεις , δεν θα έμπαινε κόσμος.  Πάνε στις άλλες και μπαίνουν και στις εκθέσεις . Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι υπεύθυνοι ότι είναι αναγκαίο πλέον  να εκθέτουμε σε νέους χώρους», προσθέτει. «Είναι καλύτερα να πραγματοποιούνται σε μέρη  που δεν υπάρχει ακόμη κίνηση, να δημιουργηθεί ένα νέο  κύμα. Υπέροχος προορισμός για εκθέσεις, ειδικά το καλοκαίρι, είναι η βόρεια Χίος», λέει μορφοποιώντας την πρόταση της.

Έχει την εμπειρία των πέντε εκθέσεων που έχει λάβει μέρος. Πιστεύει ότι το πρόβλημα   πρέπει να απασχολήσει άμεσα όλους αυτούς που ασχολούνται με το αντικείμενο.

Πηγές έμπνευσης

Δουλεύει σε σούπερ μάρκετ και τονίζει ότι όλες οι εικόνες, όλα τα αντικείμενα, όλες οι καταστάσεις αποτελούν πηγές  έμπνευσης.

«Έρχονται πελάτισσες  και εγώ κοιτάζω τα κοσμήματα τους. Είναι η σφραγίδα της προσωπικότητας αυτού που το φοράει αλλά και του καλλιτέχνη που το κατασκευάζει», υπογραμμίζει. Είναι αυτοδίδακτη, ασχολείται τα δύο τελευταία χρόνια. Η ιστορία του κοσμήματος είναι κοινωνική και θρησκευτική. Το εικαστικό κίνημα ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 από την Ευρώπη και επεκτάθηκε στην Αμερική, όταν είχε εξαπλωθεί  η βιομηχανοποίηση του και κάποιοι κατασκευαστές θεώρησαν ότι έπρεπε να στραφούν στο χειροποίητο.Κάθε κομμάτι που φτιάχνει είναι μοναδικό, δεν κατασκευάζει δεύτερο. Δουλεύει τον χαλκό, «τον ζωγραφίζει» χρησιμοποιώντας αλάτι, νερό και ρεύμα. Πλάθει τον πηλό με διάφορες τεχνικές, τα δένει όλα  με σύρμα αλουμινίου. Οργανωμένα με το αντικείμενο  ασχολήθηκε εντελώς τυχαία. Είχε ελεύθερο χρόνο. Για να τον γεμίσει ξεκίνησε να πλέκει βραχιόλια, έγινε το αγχολυτικό της, είναι η ψυχοθεραπεία της.Θα ήθελε κάποια στιγμή να εξελίξει την τέχνη της με μια επαγγελματική δραστηριότητα, αλλά τώρα δεν το τολμά. «Αν δεν έχεις κατάστημα με βιτρίνα ο κόσμος δεν έρχεται, αλλά προς το παρόν  δεν το σκέπτομαι. Ίσως πριν από δέκα χρόνια να το τολμούσα, τώρα ο κόσμος έχει  περιορίσει δραστικά τα έξοδα του». 

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση