Περιβάλλον

12/6/13 18:08

τελ. ενημ.: 12/6/13 18:08

Και στη μύτη του βουνού …

Πριν το … απονενοημένο διάβημα να ζω επί πεντάμηνο στο Άγιο Γάλας, πήρα μια βόλτα τους «γκουρού» του αγροτουρισμού στο νησί. Μετρημένοι στα δάχτυλα και ως επί τω πλείστον απογοητευμένοι από τα αποτελέσματα των προσπαθειών τους.

Ένας από αυτούς, ίσως ο πιο σοφός, ο Βαγγέλης Ξύδας, μου έλυσε το γρίφο του πως ξεπερνιέται το τεράστιο εμπόδιο της απόστασης, ειδικά όταν οι χιώτες ακούν στροφές Αίπους και τους πιάνει ζαλάδα πριν καν πλησιάσουν. «Αν είσαι καλός, παθιασμένος μ’ αυτό που θα καταπιαστείς, και στη μύτη του βουνού να εγκατασταθείς ο άλλος με την πάροδο του χρόνου θα το εκτιμήσει και θα έρθει να σε βρει», μου είπε.

Η παραίνεση αυτή, πάνω στην αρχή της αποδόμησης των ελληνικών οικονομικών δεικτών, λειτούργησε υποστηρικτικά στην πρόσκληση των παιδιών του Κώστα Γαλάτουλα απ’ το Άγιο Γάλας. Επισκεπτόμουν το χώρο του σπηλαίου τακτικά, ειδικά την άνοιξη, και πάντα έμενα με την απορία πώς είναι δυνατόν ένας τέτοιας ομορφιάς τόπος να μένει αναξιοποίητος. Να μην έχει πείσει τα παιδιά του να τον αναδείξουν σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Έχω ακόμα σφηνωμένες στη μνήμη προ πενταετίας αναμνήσεις να οδηγώ τους φιλοξενούμενους φίλους στα Νενητούρια στον οικισμό που λάτρεψε ο Ν. Γιαλούρης, να ζητώ το κλειδί της Αγιογαλούσαινας από την επιτρόπισσα Μαρία και με ισχυρή δόση κατάνυξης να κρατώ το υπέρβαρο κλειδί για να ανοίγω τη θύρα της Μονής. Να ανάβουμε τα καντήλια και να δοκιμάζουμε να περιπλανηθούμε στο ξυλόγλυπτο κεντημένο τέμπλο, βυθισμένοι πάνω του για ώρα. Αυτή τη νοσταλγία να στη χαλά η πραγματικότητα. Πλήθος διαμαρτυριών για ένα χώρο (το σπήλαιο) που, όταν δεν άνοιγε, προκαλούσε λιγότερα προβλήματα από όταν ήταν ανοιχτός.

Κουβέντα στην κουβέντα με το Γιώργο και το Δημήτρη Γαλάτουλα, λύγισα. «Εσύ δε λες ότι η Αμανή χρειάζεται ιδιωτική πρωτοβουλία; Έλα κοντά…» Κάπως έτσι έγινε το … προξενιό και δέχτηκα να συμπαραταχθώ με το τόλμημα το Άγιο Γάλας να μετατραπεί σε ισχυρό πόλο επισκεψιμότητας για όλη τη Χίο.

Αυταπάτες ουδέποτε θρέψαμε. Ένας τέτοιος στόχος δεν πιάνεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Έχει χρονοδιάγραμμα τουλάχιστον πενταετίας και φέτος βρισκόμαστε στη μέση της.  

Δείτε επίσης