Η πρόσφατη συζήτηση γύρω από τα «αδήλωτα» εισοδήματα του προέδρου της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα γεγονότων που έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων προς το συνδικαλιστικό κίνημα. Ένα κίνημα που ιστορικά υπήρξε πυλώνας διεκδίκησης δικαιωμάτων και κοινωνικής προόδου, σήμερα δείχνει απομακρυσμένο από τη βάση του, εγκλωβισμένο σε λογικές διαχείρισης και όχι αγώνα. Λογικές ισορροπιών και κατοχύρωσης της θεσούλας!
Η κρίση αυτή δεν είναι μόνο ηθική, είναι βαθιά πολιτική και οργανωτική. Οι εργαζόμενοι, ιδιαίτερα οι νεότεροι, δεν βλέπουν πλέον τα συνδικάτα ως εκφραστές των αναγκών τους. Η επισφαλής εργασία, οι ελαστικές μορφές απασχόλησης και η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων έχουν δημιουργήσει ένα νέο τοπίο, στο οποίο τα παραδοσιακά εργαλεία εκπροσώπησης μοιάζουν ανεπαρκή.
Για να μπορέσει το συνδικαλιστικό κίνημα να επανακτήσει τη χαμένη του αξιοπιστία και να αποκτήσει ξανά ουσιαστικό ρόλο, απαιτούνται τομές και όχι απλές διορθωτικές κινήσεις. Και σίγουρα η διάσπαση δεν είναι η λύση!
Πρώτον, απόλυτη διαφάνεια.
Η οικονομική διαχείριση των συνδικαλιστικών οργανώσεων πρέπει να είναι πλήρως ανοιχτή και ελέγξιμη. Δημόσια προσβάσιμοι ισολογισμοί, τακτικοί ανεξάρτητοι έλεγχοι και αυστηρές κυρώσεις για παρατυπίες είναι προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Δεύτερον, ανανέωση προσώπων και νοοτροπιών.
Η πολυετής παραμονή στις ίδιες θέσεις εξουσίας δημιουργεί φαινόμενα αποξένωσης και αδιαφάνειας. Χρειάζονται θητείες με χρονικά όρια, ενίσχυση της συμμετοχής νέων εργαζομένων και άνοιγμα των συνδικάτων σε σύγχρονες κοινωνικές ομάδες που σήμερα δεν εκπροσωπούνται επαρκώς.
Τρίτον, επιστροφή στη βάση.
Τα συνδικάτα οφείλουν να ξαναγίνουν χώροι ζωντανής συμμετοχής. Με συνελεύσεις ουσίας, με φυσική παρουσία στους χώρους εργασίας, με άμεση επαφή με τα προβλήματα των εργαζομένων. Όχι μόνο ανακοινώσεις και συμβολικές κινητοποιήσεις, αλλά καθημερινή δράση.
Τέταρτον, προσαρμογή στη νέα αγορά εργασίας.
Οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες, οι freelancers, οι νέοι επιστήμονες και όσοι εργάζονται με ευέλικτες μορφές απασχόλησης πρέπει να ενταχθούν ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτό απαιτεί νέα μοντέλα οργάνωσης, πιο ευέλικτα και λιγότερο γραφειοκρατικά.
Πέμπτον, προοδευτικός προσανατολισμός με σύγχρονο περιεχόμενο.
Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να περιορίζεται σε άμυνες. Χρειάζεται να διαμορφώνει προτάσεις για το μέλλον της εργασίας με προσανατολισμό στη δίκαιη πράσινη μετάβαση, τα ψηφιακά δικαιώματα, την μείωση του χρόνου εργασίας, την ισότητα και αξιοπρέπεια για όλους. Να συνδέει την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί αυτοκριτική, ρήξεις και κυρίως βούληση για αλλαγή. Όμως είναι αναγκαία. Διότι χωρίς ισχυρή, αξιόπιστη και προοδευτική συνδικαλιστική εκπροσώπηση, οι εργαζόμενοι μένουν μόνοι απέναντι στις προκλήσεις της εποχής. Η κρίση μπορεί να αποτελέσει και ευκαιρία. Το ερώτημα είναι αν το συνδικαλιστικό κίνημα θα τολμήσει να την αξιοποιήσει.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
