Απόψεις

20/11/20 6:40

τελ. ενημ.: 20/11/20 6:40

Το παράδειγμα του ευπατρίδη της Βολισσού και τα μοντέλα ανάπτυξης

Με έναν ευφυέστατο αλλά και συγχρόνως απλό τρόπο κάποιος ευπατρίδης από την ομογένεια της Αμερικής και με καταγωγή από την Βόρεια Χίο αποφάσισε μόνος του, πιθανά κατόπιν υποδείξεως ντόπιων, να αναστρέψει την περαιτέρω ερημοποίηση της Αμανής.

Γνωρίζοντας ότι χωρίς μαθητές, ούτε σχολείο αλλά ούτε και ζωή μπορεί να υπάρξει σε έναν τόπο, επιδότησε με μηνιαίο χρηματικό ποσό (200€) , την εγγραφή των νέων παιδιών στο σχολείο της Βολισσού.

Το σχολείο (Νηπιαγωγείο - Δημοτικό- Γυμνάσιο- Λύκειο) της Βολισσού βρισκόταν σε οριακή κατάσταση λειτουργίας λόγω της έλλειψης μαθητών. Είναι δε, το μοναδικό σχολείο που λειτουργεί σε σύνολο 19 χωριών της Αμανής.

Όμως μέσα σε δύο χρόνια έγινε το θαύμα! Έγιναν 13 νέες εγγραφές (τρεις πέρσι και δέκα φέτος), στο σύνολο των 53 παιδιών. Αύξηση 25% στους μαθητές και επιπλέον κάποιες νέες οικογένειες επέλεξαν την Βολισσό ως μόνιμη κατοικία.

Θα μπορούσαν πολλά να ειπωθούν σχετικά με το θέμα της αποκέντρωσης. Όμως ως πρόβλημα, ούτε καν βρίσκεται μέσα στα θέματα του δημόσιου διαλόγου. Μάλλον η εκάστοτε πολιτική εξουσία, θεωρεί ως κάτι το φυσιολογικό τα 3/5 του πληθυσμού της Ελλάδας να βρίσκονται συγκεντρωμένα σε 2 πόλεις και το αστικό μοντέλο αυτό, να εφαρμόζεται και στην υπόλοιπη.

Η πανδημία όμως, επιβάλλει να ξανακοιτάξουμε το μοντέλο ανάπτυξης σε συνδυασμό και με την ποιότητα ζωής.

Όπως επίσης στην προσπάθεια για ανάπτυξη χωρίς σχέδιο, τις περισσότερες φορές η χρηματοδότηση έργων είναι συνδεδεμένη με έργα αμφιβόλου ανταποδοτικότητας και γίνονται απλά και μόνο, γιατί είναι "κρίμα" να χαθούν τα χρήματα.

Το παράδειγμα της Βολισσού μας δείχνει ότι ένας άνθρωπος κατάφερε, ότι δεν έχουν καταφέρει δύο Ε.Σ.Π.Α μαζί και μάλιστα σε διάστημα δύο μόλις ετών!

Κατάφερε με έναν τρόπο πρακτικό να αναστρέψει το κλίμα εγκατάλειψης στην Βορειοδυτική Χίο και να δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας για το μέλλον.

Κυρίως όμως, άνοιξε τους ορίζοντες σκέψης και σε άλλους που πιθανά θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του, οι οποίοι αγαπούν μεν τον τόπο τους αλλά δεν ξέρουν με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να προσφέρουν σε αυτόν.

* Από την φώτο του 1936 του "Πολίτη", από το 3ο Δημοτικό Σχολείο Χίου βλέπουμε την πληθώρα των μαθητών εκείνης της εποχής, όταν η λέξη υπογεννητικότητα ήταν μάλλον άγνωστη!

Γ.Σ.

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση