Άποψη

9/2/18 12:10

τελ. ενημ.: 9/2/18 12:10

Όταν κολλάς σε ένα υπόστεγο, πως θες να πας παρακάτω;

Βρήκαμε δουλειά τώρα… Μείζον νεότερο θέμα για το πως θα είναι το υπόστεγο ή στέγαστρο στο χώρο αναχωρήσεων στο λιμάνι, ένα ζήτημα που πλησιάζει σε δυσκολία εκείνο της κατασκευής της γέφυρας του Ρίου- Αντιρρίου...

Η Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Χίου έκανε κάποια μελέτη και παρουσίασε κάποιο σχέδιο (πάλι καλά, γιατί συνήθως δεν τα βλέπουμε). Επί του σχεδίου εξέφρασαν άμεσα αντιρρήσεις - πιο άμεσα δεν γίνεται-  το Λιμεναρχείο και το Λιμενικό Ταμείο. Το αποτέλεσμα το φαντάζεστε...

Κάποια στιγμή θα τα ξαναπούν και θα αποφασίσουν. Μέχρι τότε όλοι εμείς θα ταλαιπωρούμαστε στην Προκυμαία, θα μας σέρνουν οι λιμενικοί από τη μια άκρη του δρόμου στην άλλη, γιατί παντού εμποδίζουμε και θα νιώθουμε σαν τα πρόβατα που μας πάνε στη στάνη για νερό.

Αυτή η «υπερκατασκευή», το στέγαστρο ντε, δεν αρέσει του ενός και ξινίζει του άλλου. Και ως γνωστόν, όποιος έχει θέση στην Ελλάδα – είτε επίτροπος σε ενορία, είτε φύλακας σε βουνό- πρέπει η γνώμη του να μετράει, άσχετα με το περιεχόμενό της. Και έτσι τα πράγματα καταλήγουν να μην παίρνουν την φυσική λογική τους κατεύθυνση, που είναι η επιστημονική άποψη, αλλά να παίρνουν την άλλη... την δήθεν εμπειρική και τη γενικώς «δήθεν» του οιοδήποτε δήθεν βρίσκεται σε μια καρέκλα. Και τελικά το έργο γίνεται με τις υποδείξεις τους και στο τέλος το ξαναπληρώνουμε όλοι ως αναποτελεσματικό.

Παλεύουν λοιπόν δυο και τρεις φορείς να κάνουν ένα στέγαστρο και το προσπαθούν πολύ περισσότερο καιρό από ό,τι θα χρειάζονταν κατά τη γνώμη μου.

Για ένα στέγαστρο που δεν ξέρω πόσοι μηχανικοί χρειάζεται να το σχεδιάσουν, πόσος καιρός απαιτείται και τι τελικά θα προκύψει, τρώμε μέρες, εβδομάδες και μήνες. Πως θα πάμε ρε παιδιά παρακάτω; Πως σχεδιάζεται ο τόπος και τι άλλο να περιμένουμε, όταν δεν υπάρχει, πέραν των άλλων, και η στοιχειώδης αντίληψη του χρόνου. Χρόνου που μας στερεί πλεονεκτήματα έναντι άλλων, μας στερεί ανταγωνισμό έναντι άλλων, μας στερεί πρόοδο και ευημερία. Δεν ξέρω, αλλά κάπου κολλάμε. Και έχουμε ανεχτεί ως κοινωνία να υπάρχουν καθυστερήσεις και να μην ανοίγει ρουθούνι.

Στην εποχή του πλωτού- υδραυλικού προβλήτα και της φυσούνας αεροπορικού τύπου φόρτωσης –εκφόρτωσης πλοίων, εμείς κάνουμε κουβέντα για το στέγαστρο λαμαρίνας...

Με τις υγείες μας... 

Σχόλια άρθρου: 0

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
300x250
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση