Άποψη

27/6/18 13:48

τελ. ενημ.: 27/6/18 13:49

Ένας ναυτότοπος «οβιδιακά» μεταλλαγμένος

Σε κάποια λογικότερη εποχή στο μέλλον οι τότε ερευνητές θα μπορούν να εξάγουν ένα ασφαλές συμπέρασμα: «Πως ένας τόπος που διακρίθηκε για τη ναυτική του κατάρτιση και παρέδωσε στο της θαλάσσης κράτος χιλιάδες ναυτικούς και καπετάνιους δεν μπόρεσε να φτιάξει μια λιμενική υποδομή στον τόπο του;». Δεν θα είναι παράλογη μια τέτοια διαπίστωση... 

Το νησί των ναυτικών και της ναυτοσύνης όπως μας αρέσει να αποκαλούμε την Χίο δεν έχει καταφέρει τα τελευταία 15 χρόνια να καταλήξει σε μισή, όχι ολόκληρη, σωστή απόφαση για το λιμενικό του μέλλον. 

Ζητάει επιτακτικά εκατομμύρια για να ολοκληρώσει το λιμένα των Μεστών, τα λαμβάνει και τον φτιάχνει και αμέσως μετά αδυνατεί να προσδιορίσει ποιον ακριβώς ρόλο αυτό το λιμάνι θα παίξει. 

Ζητάει επιτάσεως να προχωρήσει στην αναβάθμιση του κεντρικού λιμένα του νησιού, σχεδιάζει, πληρώνει γραφεία και παρουσιάζει ένα αποτέλεσμα και αμέσως μετά το εξαφανίζει μαζί με κάθε συζήτηση για όποια άλλη εξέλιξη θα μπορούσε να προκύψει. 

Φωνάζει για τα Μεστά ότι η αξιοποίηση του λιμένα είναι αναγκαία και την ίδια ώρα διαφωνεί με την χρήση του, έστω την καλοκαιρινή περίοδο από τα πλοία της ακτοπλοΐας, για να μη χάσει τη βολή του και προσθέσει παραπάνω χιλιόμετρα στο αυτοκίνητό του. 

Σχεδιάζει ράμπες για τον κεντρικό προβλήτα, τις κατασκευάζει και αμέσως μετά διαπιστώνει ότι από λάθος έγιναν και φτου και από την αρχή. 

Ζητά αξιοποίηση του λιμένα των Λιμνιών, αυτή γίνεται, έρχεται και μια Regatta για τα καλορίζικα και από κει και πέρα αναζητούμε τα περαιτέρω. 

Που καταχωνιάστηκε τελικά τόση ναυτική κατάρτιση, τόση σωρευμένη ναυτική γνώση, τόση εμπειρία; Πως ένας τόπος που κάλλιστα θα μπορούσε να αξιοποιήσει το know how της ναυτικής του υποδομής βούλιαξε σε μια σταγόνα από άναρχες κραυγές που δεν ξέρουν ούτε που να κατευθύνουν τον τόπο, ούτε αναγνωρίζουν την ζημιά που προκαλεί η από πενταετία σε πενταετία μετάθεση της λύσης του προβλήματος με τις λιμενικές υποδομές. 

Σήμερα το νησί εξυπηρετείται ακτοπλοϊκά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αυτό συνέβαινε και το 1960, πριν ακριβώς 58 χρόνια. Καμία έμπνευση, καμία πρόοδος. Αντίθετα μάλιστα, οι οβιδιακές μεταμορφώσεις όλων μας στο ζήτημα των λιμενικών υποδομών έχουν κοστίσει σε ανάπτυξη περισσότερο από όσο ο καθένας μπορεί να υπολογίσει. Πίσω του κόσμου, αποκλεισμένοι από τα κρουαζιερόπλοια, αποκλεισμένοι από τουρισμό, αποκλεισμένοι κι από την διάθεσή μας να προωθήσουμε λύσεις πέραν και πάνω από κάθε συμφέρον συνεχίζουμε μόνοι μας... Μα παντελώς μόνοι μας.... 

(Φώτο: Κώστας Αναγνώστου)

Δείτε επίσης