Παρελθόν

21/11/19 12:05

τελ. ενημ.: 21/11/19 12:06

Η ελληνική εκδοχή της Τοσκάνης

Η οικογένεια Αργέντη και το κτήμα τους στον Κάμπο

(Αποσπάσματα από την παρουσίαση του  Γιώργου Τούλα από την ιστοσελίδα PARALLAXI)

…Η αρχή του παραμυθιού  ξεκινά στα μέσα του 14ου αιώνα, με πιθανότερη ημερομηνία το 1346, όταν η Γενοβέζικη οικογένεια αριστοκρατών Αργέντι, από την πόλη Policivera, κοντά στην Τοσκάνη, μετακόμισαν στη Χίο. Έγιναν μέλη αμέσως της περίφημης εταιρίας Mahona Trading Company, με δουλειές εμπορίου στη Χίο και την Γένοβα ενώ το 1528 κερδίζουν το τίτλο της τιμής της αναγραφής στο Libro d’ Οro della Nobilita Genovese και αναγορεύονται Μαρκήσιοι για της υπηρεσίες τους στη δημοκρατία της Γένοβας, τίτλος που πέρασε από γενιά σε γενιά στη συνέχεια.  Στα πρώιμα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Αργέντι άρχισαν να παντρεύονται με ντόπιους αριστοκράτες, τους Άρχοντες και έτσι άρχισε η μίξη τους με τον ελληνικό πληθυσμό. Παράλληλα η Γενουάτικη διακυβέρνηση τους δώρισε μεγάλα τμήματα γης και οι Αργέντι επέλεξαν την περιοχή του Κάμπου για να χτίσουν τις θερινές κατοικίες τους.

Παρουσία ευγένειας και αρχοντιάς
Η οικογένεια συνδέθηκε για επτά αιώνες με το νησί και θεωρείται συνώνυμο της ευγένειας και της φινέτσας. Το χτίσιμο της βίλας ολοκληρώθηκε το 1550 με ένα κύριο κτίσμα το Palazzo και δύο μικρότερα σπίτια που χρησιμοποιούνταν ως ξενώνες. Αποτελούσε τη θερινή κατοικία της οικογένειας.  Ψηλοί πέτρινοι τοίχοι εξασφάλισαν την ιδιωτικότητα από τον έξω κόσμο, κοκκινωπός πωρόλιθος επιλέχθηκε για τα κτίσματα, μια μοναδικής ομορφιάς γιγάντια πόρτα φιλοτεχνήθηκε για την είσοδο, ενώ τεράστιες πέτρινες ρόδες φτιάχτηκαν για να συλλέγουν το νερό με τη μορφή του μαγγανοπήγαδου, ο περίφημος Μάγγανος, ένα σύστημα αντλήσεως νερού με ζώα, που δένονταν πάνω στο ξύλο που συνδέεται με τον οριζόντιο τροχό ο οποίος περιέστρεφε στη συνέχεια τον κάθετο τροχό, αποθηκεύοντας το κατόπιν σε μαρμάρινες, εκπληκτικής ομορφιάς στέρνες από όπου με ειδικά πέτρινα μονοπάτια διοχετεύονταν στους κήπους.

Υπό τους Οθωμανούς
Τα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν ήταν εύκολα για την οικογένεια, ούτε βέβαια για τους υπόλοιπους ευγενείς του νησιού. Οι σχέσεις με τις οθωμανικές αρχές ήταν κάκιστες και από το 1556 που το νησί κυριεύτηκε από τους Οθωμανούς, μέχρι το 1822 που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Γένοβα εγκαταλείποντας το, μέτρησαν αρκετές απώλειες όπως τα δύο μέλη της οικογένειας που κρέμασαν οι Τούρκοι. Ο Άγιος Ανδρέας Αργέντης που μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη το 1464 και ο Ευστράτιος Ιωάννου (Αργέντι) που δολοφονήθηκε μαζί με τον Ρήγα Φεραίο στο Βελιγράδι. Ο περίφημος γλύπτης Ιωάννης Παππάς φιλοτέχνησε τα αγάλματα τους που βρίσκονται στους κήπους ενώ άλλα μέλη εκτελέστηκαν αργότερα, προτομές των οποίων συναντάμε σε άλλο σημείο του κτήματος. Σε όλους τους αγώνες των Ελλήνων ήταν συμπαραστάτες και συμπολεμιστές στο πλευρό μας μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Στη συνέχεια η οικογένεια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί και περιπλανήθηκε στην Ευρώπη για δεκαετίες, Μασαλλία, Γαλλία και Αγγλία, την ώρα που το κτήμα ρήμαζε και καταστρέφονταν από τους Οθωμανούς που δεν το σεβάστηκαν. Οι συνέπειες  και από το σεισμό του 1881 ήταν κι αυτές καταστροφικές για το κτήμα και τα κτήριά του.

Η αναβίωση από τον Φίλιππο Αργέντη
Το βάρος της αποκατάστασης έπεσε στις πλάτες του Φίλιππου Αργέντι, τον οποίο έστειλε η οικογένεια στο νησί το 1916 για να αποκαταστήσει ότι απέμεινε. Αυτό που συνάντησε ήταν η απόλυτη καταστροφή. Η περιπέτεια της αποκατάστασης κράτησε σαράντα χρόνια. Ο περίφημος και διάσημος άγγλος αρχιτέκτονας Sir Arnold Smith ειδικευμένος στην Γενοβέζικη αρχιτεκτονική επιλέχθηκε. Διάλεξε μάρμαρα Πεντέλης, που ήξερε ότι έχουν χρησιμοποιηθεί για την Ακρόπολη για να ξαναφτιάξει την κατεστραμμένη στέρνα που συναντά κανείς μόλις περάσει τη μεγάλη εξώθυρα του κήπου.  Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν στην ανακατασκευή του κεντρικού Παλάτσο, έργο τεράστιου κόστους και προβλημάτων. Στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου οι μπρούτζινες και χάλκινες θύρες, αφαιρέθηκαν για να διασωθούν από τη μήνη των Γερμανών που επιτίθονταν και μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Μέστρα στη Βενετία, όπου και φυλάχτηκαν και επιστράφηκε από τους Άγγλους σαν φόρος τιμής στην μοναδική επένδυση των Ιταλών αριστοκρατών. Ο Αργέντι είχε μετατρέψει στο μεταξύ μετά τον πόλεμο τη βίλα σε τόπο ξεκούρασης των Βρετανών αξιωματικών. Όσες από τις πόρτες καταστράφηκαν στις μεταφορές επανασχεδιάστηκαν στη Βενετία το 1993. Ήταν τέτοιο το μεράκι του Αργέντι να ξαναδώσει στο κτήμα την αίγλη του, που έστειλε τον κηπουρό του Μιχάλη Ροζάκη, το 1954 για τέσσερα ολόκληρα χρόνια στην Ventimiglia και τη Νίκαια της Κυανής Ακτής για να μελετήσει τη δομή των περίφημων κήπων της Λιγουρίας.  Η παραμονή του στη βίλα Hanbury ήταν ένα πραγματικό σχολείο, που του έμαθε όλα τα μυστικά των μοναδικής ομορφιάς Λιγουριανών κήπων. Και ήταν τέτοια η αγάπη του για τους κήπους της βίλας, που ο κηπουρός Ροζάκης πρόσφερε της υπηρεσίες του μέχρι το 1995. Οι κήποι του κτήματος είναι μια πραγματική αποκάλυψη. Τίποτε από το δρόμο δεν σε προϊδεάζει για όσα θα δεις εντός. Μοναδικές εκτάσεις με πορτοκαλιές, ελιές, σπάνιες ποικιλίες λουλουδιών, τριαντάφυλλα, βλάστηση που οργιάζει παντού, κατανεμημένη μοναδικά και με τέλεια συμμετρία. Ο Φίλιππος, μέγας γενναιόδωρος μαικήνας των Τεχνών και της Χίου, είχε επενδύσει άπειρα χρήματα στο νησί καλώντας διάσημους αρχιτέκτονες σαν τον Πικιώνη να μελετήσουν τη χιώτικη αρχιτεκτονική, αποτέλεσμα της μελέτης ήταν μια έξοχη διατριβή που δημοσιεύτηκε αργότερα για της επιρροές των Βενοβέζων στο νησί.

Το λαμπρό σήμερα
Ο γιος του, Παντελής-Λορέντζο Αργέντης, όπως είχε μετασχηματιστεί πια το όνομα της οικογένειας, συνέχισε από το 1974 μέχρι το 1985 τις εργασίες ανακατασκευής, εγκαθιστώντας ηλεκτρικό ρεύμα και σχεδιάζοντας ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλαγές στους κήπους. Κάποια στιγμή το κτήμα έπρεπε να πουληθεί.
Έτσι περνά στα χέρια του ντόπιου εφοπλιστή και ευεργέτη του νησιού Λουκά Κτιστάκη  ανέλαβε στις μέρες μας τη διάσωση και συνέχιση του μεγαλείου. Η μετατροπή του σε ένα ξενοδοχείο απίστευτης και ιδιαίτερης πολυτέλειας ήταν στοίχημα.. Επτά συνολικά σουίτες σε ξεχωριστά κτίσματα (Pallaco, Castello, Venezia, Genova, Pyrgi, Pyrgousiko, Kampos), αφού τα μέλη της οικογένειας ζούσαν χώρια για να έχουν την ιδιωτικότητα τους εξασφαλισμένη, χαμένες μέσα στους κήπους που οδηγείσαι εκεί από κατάφυτα μονοπάτια. Σήμερα αναφέρεται ως ένα από τα καλύτερα είκοσι ξενοδοχεία της Ελλάδος.

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση