Κοινωνία

6/6/12 10:35

τελ. ενημ.: 6/6/12 10:41

Το ΚΤΕΛ, η κριτική και δυο καθαρές κουβέντες

«Τι σας έπιασε; Τρελαθήκατε; Εγώ πασχίζω να φέρω μια διαφήμιση, με τέτοιες συνθήκες στην αγορά, κι εσείς τα βάζετε με όλους και με όλα; Τη μια ζητάτε να ανοίγουν Σάββατο απόγευμα τα μαγαζιά, την άλλη ζητάτε ζημιογόνα δρομολόγια για το Υπεραστικό ΚΤΕΛ;»
Είναι η απόγνωση του διαφημιστή Στ. Παππά, ο οποίος εν ολίγοις θέτει θέμα η «γραμμή» και η άποψη του «π» να μη διαταράσσει τις δικές του επαφές με την αγορά.
Το θέμα προέκυψε από πρόσφατο σχόλιο μου για την παύση εργασιών το Σαββατοκύριακο των λεωφορείων του Υπεραστικού ΚΤΕΛ, με αποτέλεσμα, λίγοι, να το δεχτώ, καλοκαιρινοί επισκέπτες να μην μπορούν να μετακινηθούν εκτός πρωτεύουσας.
Πρώτο θύμα της αντίδρασης των λεωφορειούχων η … μητέρα μου. Αυτήκοος μάρτυρας, ως τακτική επιβάτης των λεωφορείων τους, της αισχρής επίθεσης, με απίστευτο υβρεολόγιο για το πρόσωπο μου, εντός της Αίθουσας Αναμονής Επιβατών, χωρίς να είμαι παρόν, που παρέσυρε και τη μάνα που με γέννησε, δίχως οι κύριοι οδηγοί που το εκστόμιζαν να γνωρίζουν ότι τυχαίνει να βρίσκεται δίπλα εκείνη τη στιγμή.
Δεύτερο θύμα της υπόθεσης, πιθανά, η διευκόλυνση του «π» στη μεταφορά 6 εφημερίδων σε καθημερινή βάση σε γειτονικό της πόλης χωριό. Τρίτο αντίποινο θα είναι, προφανώς, η επιλογή άλλης εφημερίδας για τη δημοσίευση του ισολογισμού του Υπεραστικού ΚΤΕΛ και τέταρτο η διακοπή της συνδρομής του Υπεραστικού ΚΤΕΛ, όταν έρθει η ώρα. Σύνολο απώλειας περί τα 350 ευρώ, συν η ψυχική οδύνη της μητρός μου, αμάθητη να ακούει την καταδεκτικότητα των Χιών στη δημόσια κριτική.
Επί τη ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όποιος φορέας ή ιδιώτης πατήσει στην οικονομική κρίση για να φιμώσει τον «π», δεν ξέρει ότι εκείνος … την πάτησε. Το έντυπο που κρατάτε στα χέρια σας ποτέ δεν έπιασε κομπιουτεράκι για να ζυγίσει το συμφέρον ή όχι των θέσεων του για τη δική του τσέπη. Ούτε σ’ αυτές τις συνθήκες θα το κάνει.
Ειδικότερα για το Υπεραστικό ΚΤΕΛ, διοίκηση, ιδιοκτήτες και οδηγοί ήρθε η ώρα να αντιληφθούν ότι δεν είναι θυγατρική του Δημόσιου για να εξαρτούν, σχεδόν αποκλειστικά, την επιβίωση τους από τα μαθητικά δρομολόγια. Ως Ανώνυμη Εταιρεία τους έχει εκχωρηθεί το αγαθό της δημόσιας μεταφοράς, πολλάκις έχουν διεκδικήσει την αποκλειστικότητα αυτού του δικαιώματος τους, κι αν δεν είναι σε θέση να το φέρουν εις πέρας, κανείς δεν τους εμποδίζει να το παρατήσουν.
Εδώ και χρόνια για το μόνο που απασχολούν την κοινωνία είναι η σημαντική, σε ετήσια βάση, καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων απ’ τη μαθητική μεταφορά κι εκεί εξαντλείται συνολικά ο δημόσιος προβληματισμός για το συγκοινωνιακό έργο. Δεν νοιώθω υπεύθυνος να κρίνω αν το μοντέλο ιδιοκτησίας – εργαζομένων, έτσι όπως εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια στο Υπεραστικό ΚΤΕΛ, είναι ιδανικό. Ούτε αν το Υπεραστικό ΚΤΕΛ έχει προσωπικό αριθμητικά αναντίστοιχο του οικονομικού έργου του. Έχει διοίκηση και μετόχους για να κρίνουν.
Δεν νοιώθω παράλληλα υπεύθυνος να κρίνω πώς μια σωστή διοίκηση θα έβαζε  στη θέση του τον οδηγό που βωμολοχεί εναντίον οποιουδήποτε τολμήσει να αρθρώσει αντίλογο για τη λειτουργία της Εταιρείας. Περιμένω τη δική της αντίδραση, όχι γιατί νοιώθω θιγμένος, έχω ακούσει τόσα σχολιανά εδώ και 11 χρόνια στη δημοσιογραφία, αλλά για να διαπιστώσω κατά πόσο θεωρεί ότι η δημόσια εικόνα των οδηγών της είναι μέρος του συνολικού προβλήματος.