Κάποτε για να… πεις μια ιστορία έπρεπε να γράψεις βιβλίο. Άντε να έχεις στήλη σε περιοδικό σαν την Carrie Bradshaw.
Με την εμφάνιση των social media, βέβαια, ολα άλλαξαν. Αρκεί το κινητό σου και λίγη μπαταρία, άντε κι ένα καλό ring light, αν μιλάμε για βίντεο, και έτοιμο το story time.
Είμαστε όμως όλοι story tellers;
Ο άνθρωπος πάντα αγαπούσε τις ιστορίες. Τι είναι, άλλωστε, η Οδύσσεια και η Ιλιάδα, αν όχι αφηγήσεις για ήρωες και κατορθώματα; Από τις ζωγραφιές στα σπήλαια ακόμα, οι άνθρωποι πάντα είχαν κάτι να διηγηθούν. Η διαφορά; Πλέον δεν “καταναλώνουμε” μόνο αλλά και “παράγουμε”.
Στα ηχητικά μας μηνύματα, στο Tik Tok, ακόμα και στα stories μας, “γράφονται” έπη. Μικρές εξιστορήσεις, φτιαγμένες όχι για την αιωνιότητα και την υστεροφημία, αλλά για 24 ώρες δόξας. Και μετά… εξαφανίζονται, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Εκτός αν τις έχεις κάνει highlight, γιατί εντάξει, κάποιες ιστορίες είναι πιο σημαντικές από άλλες.
Σε καταστήματα σαν το You.gr για είδη τεχνολογίας βρίσκεις ό,τι χρειάζεσαι για να γίνεις παραγωγός, σκηνοθέτης, οπερατέρ και ηχολήπτης αλλά, κυρίως, αφηγητής. Να πεις τι φοράς, πώς βάφεσαι, ποιες είναι οι καλύτερες σειρές της χρονιάς, τι σου συνέβη εχθές. Και το κοινό σου είναι πάντα εκεί.
Φυσικά όλη αυτή η παραγωγή περιεχομένου δεν απαιτεί ολόκληρο crew - είστε εσύ και το κινητό σου ενάντια στον κόσμο. Γράφεις, τραβάς, μοντάρεις, ανεβάζεις. Και αν κάτι πάει στραβά; Το σβήνεις. Σαν να μην ειπώθηκε ποτέ, σαν να μη συνέβη ποτέ.
Αυτή η ευκολία άνοιξε την πόρτα στην ερασιτεχνική δημιουργία περιεχομένου που σήμερα κατακλύζει τα feed μας. Άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως “content creators” αφηγούνται καθημερινά τη ζωή τους μέσα από vlogs, μας “παίρνουν” μαζί τους όχι μόνο στα ταξίδια τους ή στα σημαντικά γεγονότα της ζωής τους, αλλά παντού: όσο ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ και όσο τρώνε φακές. Όχι βέβαια γιατί έχουν κάτι συγκλονιστικό να πουν, αλλά γιατί… έτσι. Γιατί μπορούν. Και γιατί κάποιος, κάπου, θα ταυτιστεί.
Όλα είναι storytelling. Ή, τέλος πάντων, έχουν την προοπτική να γίνουν. Ναι, πήγες σούπερ μάρκετ. Αλλά πώς πήγες; Βιαστικά; Με λίστα ή χωρίς; Πήγες για τρία πράγματα και βγήκες με δεκατρία; Storytelling. Το ερασιτεχνικό περιεχόμενο δεν χρειάζεται δράκους, plot twists ή cliffhangers, αλλά καθημερινότητα - αυτή που όλοι ζούμε και όλοι αναγνωρίζουμε.
Κάπως έτσι, το απλό γίνεται αφήγηση. Το “δεν είχα όρεξη να γυμναστώ” γίνεται reel. Το “δεν μου πέτυχε η συνταγή” γίνεται TikTok. Και το “δεν ξέρω τι κάνω με τη ζωή μου” γίνεται thread στο X.
Η αφετηρία όμως παραμένει η ίδια: τη χρειαζόμαστε την αφήγηση. Η εξελικτική ψυχολογία δείχνει ότι η αφήγηση ιστοριών πιθανότατα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της ανθρώπινης συνεργασίας, προωθώντας την κοινή κατανόηση και ενισχύοντας τους δεσμούς των ανθρώπινων κοινοτήτων.
Όπως όμως συμβαίνει με κάθε σπουδαία ιστορία, έτσι κι εδώ: σαν να τα… φουσκώνουμε κάπως τα πράγματα, να τα ωραιοποιούμε, να κρύβουμε ό,τι δεν ταιριάζει στο αφήγημά μας και να παρουσιάζουμε μόνο όσα θέλουμε. Τι κάνει μια ιστορία “καλή” άλλωστε;
Θέλουμε να είμαστε “αυθεντικοί”, λέμε, αλλά μήπως τελικά η νέα μας εμμονή είναι η τελειότητα; Λέμε ιστορίες για χάρη της ιστορίας, ή για likes, views και επιβεβαίωση; Γιατί αν κάτι άλλαξε σε τεράστιο βαθμό τα τελευταία χρόνια είναι αυτό: το storytelling σήμερα δεν είναι μόνο αφήγηση αλλά και διάλογος - κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε.
Η γραμμή, βέβαια, είναι λεπτή γιατί δεν αργούμε να φτάσουμε από το “μοιράζομαι κάτι” στο “πρέπει να ανεβάσω κάτι γιατί αλλιώς δεν υπάρχω”.
Το ερώτημα παραμένει. Είμαστε όντως όλοι storytellers ή απλώς αναπαράγουμε τις ίδιες φόρμες; Τα ίδια audios, τα ίδια formats, τα ίδια “POV”; Ίσως λίγο απ’ όλα.
Αλλά ακόμα κι έτσι, μέσα σε αυτό το συλλογικό remix, ο καθένας βάζει κάτι δικό του. Και αυτό, τελικά, είναι αφήγηση. Όχι πρωτότυπη με την έννοια της ανακάλυψης, αλλά προσωπική. Και αυτό αρκεί.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
