Αν και ανένταχτος κομματικά, επιχειρώ, «χωρίς φόβο και πάθος», να σχολιάσω, ως ενεργός πολίτης, την ολοφάνερη, εμμονική θα έλεγα, αντιπάθεια (έως εμπάθεια) που εκδηλώνουν έναντι του σημερινού (όχι αλάνθαστου) Πρωθυπουργού δύο πρώην και μάλιστα του ιδίου Κόμματος!!
Η αναντιστοιχία που διακρίνει τα σημερινά λόγια τόσο του Κώστα Καραμανλή όσο και του Αντώνη Σαμαρά σε σχέση με την πολιτική που εφάρμοσαν οι ίδιοι ως Πρωθυπουργοί, όσον αφορά τα Ελληνοτουρκικά, προφανώς προκαλεί ζημιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ταυτόχρονα όμως συντελεί σε πρόσθετη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, προκαλώντας, επί πλέον, άκρως επικίνδυνη σύγχυση μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας.
Χωρίς να μας εξηγούν γιατί «ανησυχούν» και γιατί «είναι μεγάλο λάθος» οι επαφές Μητσοτάκη-Ερντογάν, αφήνουν (έντεχνα) να διαφανεί η υποψία ότι «κάτι μαγειρεύεται» σε βάρος των Ελληνικών συμφερόντων. Μιλούν σιβυλλικά και τελείως αόριστα, ώστε, αν όντως κάτι «στραβώσει» στο εγγύς μέλλον, να ισχυριστούν ότι «εμείς τα λέγαμε» ενώ, αν τίποτα κακό δεν συμβεί, να μπορούν να πουν ότι «εκείνοι το απέτρεψαν πιέζοντας τον Πρωθυπουργό». Δηλαδή «μονά-ζυγά δικά τους»!!
Αφήνοντας ασχολίαστη την (αστεία) ρήση του Σαμαρά ότι, τα τελευταία χρόνια «χάθηκε η ψυχή της Λαϊκής Δεξιάς», θα σταθώ στην άποψη του Κώστα Καραμανλή ότι «οι νεώτεροι πρέπει να ακούνε τους παλιούς που είναι πιο έμπειροι».
Ασφαλώς πρέπει να τους ακούνε ακολουθώντας, κατά περίπτωση, τις ίδιες περίπου πολιτικές που άσκησαν οι παλιοί, προσαρμοσμένες βέβαια στις σημερινές δύσκολες περιστάσεις.
Ειδικά αυτό ισχύει στην ασκούμενη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ως προς τις σχέσεις της με τη γείτονα Τουρκία και τις, επί μισό αιώνα, διεκδικήσεις της σε βάρος της Πατρίδας μας. Εν προκειμένω, και κατά μία άποψη, «με εχθρό που επιβουλεύεται την κυριαρχία και τα συμφέροντά σου δεν συνομιλείς».
Κατά μία άλλη όμως άποψη, «διαβουλεύεσαι μαζί του (με τον εχθρό σου) χωρίς να υποκύπτεις στις πιέσεις και τις απειλές του, και βεβαίως χωρίς να ενδίδεις σε παράνομες, ανιστόρητες και προκλητικές διεκδικήσεις εις βάρος σου».
Ας θυμηθούμε λοιπόν, τελείως ενδεικτικά, ποιά ήταν η στάση του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά έναντι των Τούρκων ηγετών και πώς τους αντιμετώπισαν κατά την περίοδο της δικής τους Πρωθυπουργίας:
Των, ως άνω, συναντήσεων είχαν προϋπάρξει βέβαια πάμπολλες συναντήσεις όπως π.χ. του Κων/νου Καραμανλή με τον Ντεμιρέλ (Μάιος 1975) και τον Ετσεβίτ (Μάρτιος 1978), του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Οζάλ (Νταβός 1-2-1988) και του Κώστα Σημίτη με τον Ντεμιρέλ (Μαδρίτη Ιούλιος 1997) και τον Ερντογάν στην Αθήνα (25-11-2008).
Τέλος πρέπει να μνημονευθούν οι συναντήσεις του Αλέξη Τσίπρα (ως Πρωθυπουργού) με τον Τούρκο ομόλογό του Νταβούτογλου στην Άγκυρα (Νοέμβριος 2015) και τη Σμύρνη (Μάρτιος 2016) ακολούθως δε με τον Ερντογάν στην Αθήνα (Δεκέμβριος 2017) και την Άγκυρα (Φεβρουάριος 2019).
Αυτά τα λίγα που, νομίζω, φανερώνουν ότι οι δύο πρώτοι (Καραμανλής ο νεώτερος και Σαμαράς) είναι πολύ πιθανό να έχουν «προσωπικά» με τον τωρινό Πρωθυπουργό τα οποία τους οδηγούν σε δηλώσεις και συμπεριφορές που αφ’ ενός αμαυρώνουν την ό,ποιαν προσφορά τους στην Πατρίδα (και βεβαίως στην Παράταξή τους) και αφ’ ετέρου προκαλούν σύγχυση στον Ελληνικό Λαό σε περίοδο έντονα ρευστή και γεμάτη κινδύνους.
11-2-2026
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
