Απόψεις

25/6/13 18:21

τελ. ενημ.: 25/6/13 18:21

«ΘΥΜΑΜΑΙ»

Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου και ας είναι ένα ταπεινό λυχνάρι.

Γ. Δροσίνης

Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια ότι ο διδάσκαλος ήταν ο ζωγράφος ο οποίος  με τα χρώματα της Ιούς και της ίριδος  ζωγράφιζε επί της αγνότητας της παιδικής ψυχής, την ωραία εικόνα, προς την οποία γοητευμένοι εμείς, θα την είχαμε καθ’ όλου τον έπειτα βίον.

Θυμάμαι ότι ο διδάσκαλος ήταν  ο αχώριστος σύντροφος των μαθητών, το ζωντανό πρότυπο, ή προσωπικότητα που μας ενεπνεε με τη συνηδειτή και έμπρακτη χριστιανική ζωή.

Θυμάμαι ότι ο διδάσκαλος με τη θρησκευτική και φιλοσοφική μελέτη, με  την επιστημονική αναζήτηση, διαμόρφωνε τις διανοητικές μας ικανότητες, τον κόσμο της  ψυχής και  της καρδιάς μας για να είμαστε σε θέση  να αντιλαμβανόμαστε και να κρίνουμε όπως πρέπει  τις διάφορες ψυχοσύνθεσεις, τις  ειδικές και δύσκολες  περιστάσεις,  τις οποίες συναντούμε στην σταδιοδρομία μας.

Θυμάμαι πως σαν μαθητές  είμεθα  ευτυχείς που είχαμε διδασκάλους που τους διέκρινε  η εντιμότητα, σαφήνεια, θάρρος, δικαιοσύνη και συναίσθηση του καθήκοντος απέναντι μας. Θυμάμαι πως πάντα περιλαμβάνονταν στην διδασκαλία τους η πειθαρχεία των αισθημάτων, η χειραγώγηση των παθών, η εμφύτευση βαθέως θρησκευτικού συναισθήματος και η εδραίωση της ΗΘΙΚΗΣ προ παντός.

Θυμάμαι πως κάθε  εκπαιδευτικός λόγω της αθάνατου ψυχής του, πρέπει να θεωρείται και να διαπαιδαγωγείται ως εκδήλωση  του θείου πνεύματος με μορφή ανθρώπινη σαν ένα  εχέγγυο της αγάπης της εγγύτητας και της χάριτος του θεού σαν ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ

 

Παναγ. Ντανούδης

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση