Άποψη

21/2/18 10:45

τελ. ενημ.: 21/2/18 10:53

Προίκα αμύθητης αξίας

Στη Χίο, φαίνεται ότι, (σχεδόν) όλοι συμφωνούμε πλέον για την ανάγκη εκσυγχρονισμού και λειτουργικής αναβάθμισης τόσο του αεροδρομίου μας όσο και του κεντρικού λιμένα.

Οι λόγοι είναι προφανείς:

-Από τη μια θα βελτιωθεί αισθητά η ζωή των κατοίκων του νησιού μας κι από την άλλη θα διευκολυνθεί η οικονομική και κυρίως τουριστική ανάπτυξη αυτού.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, με σύγχρονο λιμάνι και αεροδρόμιο, αυξάνονται οι πιθανότητες προσέλκυσης τουριστικών επενδύσεων που θα προσθέσουν στη Χίο κλίνες και θα συμβάλουν στην δημιουργία πληθώρας νέων θέσεων εργασίας.

Με βάση αυτόν τον συλλογισμό, προβάλει επιτακτική η ανάγκη επίσπευσης των όποιων έργων θεωρούνται αναγκαία για τον εκσυγχρονισμό των δύο κύριων ΠΥΛΩΝ ΕΙΣΟΔΟΥ της Χίου.

Παράλληλα όμως, ΟΛΟΙ οι Φορείς του νησιού μας, πρέπει να κάνουν τα πάντα προκειμένου να διαφυλάξουν, να συντηρήσουν και να αναδείξουν την “ΠΡΟΙΚΑ” μας. Μια “προίκα” που, όπως παραδέχονται ειδικοί και μη, είναι ΑΜΥΘΗΤΗΣ ΑΞΙΑΣ.

Την απαρτίζουν όλα και όσα αποτελούν την ιστορία μας και την ιδιαιτερότητα της Χίου την οποίαν χαρακτηρίζουν αρκετές ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΕΣ:

-H Νέα Μονή, ο Ανάβατος (που ευτυχώς φαίνεται να μην έχει ξεχαστεί από όλους), ο Κάμπος, τα Μεστά, το Πυργί, η “Πέτρα του Ομήρου” (γνωστή ως Δασκαλόπετρα), το Κάστρο μας, όλα αυτά είναι μοναδικότητες που τις συμπληρώνουν η μοναδικότητα της μαστίχας και τα ξεχωριστά Χιακά ήθη και έθιμα.

Εξυπακούεται ότι, για να διατηρηθούν σε καλή κατάσταση και να αναδειχθούν Μνημεία και Οικισμοί, χρειάζονται συνεχή φροντίδα, συντήρηση και προσεκτικές παρεμβάσεις βάσει σωστών μελετών.

Προσωπικά εκτιμώ ότι αναγκαίες παρεμβάσεις στα Μεσαιωνικά Χωριά μας (όπως π.χ.υπογειώσεις καλωδίων), η συνέχιση των αναστηλώσεων σε Νέα Μονή, Ανάβατο και Κάστρο, κάποιες σωστά μελετημένες διακριτικές παρεμβάσεις στον Κάμπο και η υλοποίηση της ιδέας για Κέντρο Ομηρικής Προβολής στη Δασκαλόπετρα, θα συμβάλουν τα μέγιστα στη διαφύλαξη και σωστή αξιοποίηση της “Χιακής Προίκας”.

Εξυπακούεται ότι, η ναυτική μας παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά μας, οι πολιτιστικές-πνευματικές και ιστορικές υποδομές (Μουσεία-Βιβλιοθήκη Κοραή-ΟΜΗΡΕΙΟ κ.λ.π.) μπορούν και πρέπει να τεθούν στην προμετωπίδα κάθε προσπάθειας τουριστικής προβολής και ανάπτυξης της Χίου.

Έχοντας αποσπάσει κατά καιρούς κολακευτικά σχόλια το νησί μας τόσο για τη μαστίχα και τα παράγωγά της, όσο και για το ούζο και το λικέρ της, τα Χιώτικα γλυκά κουταλιού, τη σουμάδα και τη βυσινάδα, τους λουκουμάδες, τα αμυγδαλωτά και τα μασουράκια, αλλά και για το μέλι και κάποια τυροκομικά προϊόντα της, είναι ολοφάνερο ότι, η ανάπτυξη του τουρισμού, μπορεί να στηρίξει σημαντικά τόσο τον πρωτογενή τομέα παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, μελισσοκομία), όσο και την μεταποίηση και τις Υπηρεσίες. Ως γνωστόν, γύρω από τον τουρισμό, κινούνται δεκάδες επαγγέλματα των οποίων τα εισοδήματα αυξάνονται όσο αυξάνεται και ενδυναμώνεται η τουριστική κίνηση.

Αυτά όλα τα αυτονόητα, γνωστά και χιλιοειπωμένα τα γράφω σήμερα για δυό λόγους:

ΠΡΩΤΟΝ για να τονίσω την ανάγκη επίσπευσης δράσεων και ενεργειών διάσωσης (μέσω συντήρησης) των Μνημείων μας και των Παραδοσιακών Οικισμών της Χίου, και

ΔΕΥΤΕΡΟΝ για να παρακαλέσω και να προτρέψω τη νέα Διοίκηση του Επιμελητηρίου μας, όπως, μαζί με όλους τους άλλους στόχους της, επιδιώξει να καθιερωθεί και από τα ξενοδοχεία του νησιού μας “το Χιώτικο πρωϊνό” που θα περιλαμβάνει προϊόντα αντιπροσωπευτικά της ντόπιας παραγωγής.

Θέλω να ελπίζω ότι, παρά το βάρος των σωρευμένων προβλημάτων, οι Χιώτες, θα σταθούμε όρθιοι και τούτη τη φορά και θα ξαναστήσουμε στα πόδια της την ψυχορραγούσα Χίο μας.

Τα παραπάνω γράφονται εν γνώσει των  εντεινόμενων Τουρκικών προκλήσεων, των αρνητικών συνεπειών της οικονομικής κρίσης  και βεβαίως του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος που επηρεάζει τον Χιακό τουρισμό.΄Ομως, όταν και αυτός ο κύκλος θα κλείσει (όπως έκλεισαν αρκετοί άλλοι στο παρελθόν), η Χίος πρέπει να βρεθεί με έτοιμες υποδομές και συντηρημένη την “προίκα” της για να μπορέσει να κερδίσει το μέλλον της, το οποίο πρέπει να είναι πολύ καλύτερο αυτού που ήδη βιώνουμε. Είναι η ελάχιστη οφειλή προς τα παιδιά και τα εγγόνια μας, δηλαδή το αύριο της Πατρίδας μας.

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
300x250
Διαφήμιση