Άποψη

22/10/12 10:27

τελ. ενημ.: 22/10/12 10:27

Ο ερημίτης, ο χρυσαυγίτης και ο δημαρίτης

 
Αναμφίβολα η ενασχόληση με τα κοινά, η άρθρωση πολιτικού λόγου και η δημόσια διατύπωση άποψης είναι δικαίωμα όλων. Ο καθένας όμως κρίνεται και αξιολογείται και κινδυνεύει όταν εκτίθεται (κυριολεκτικά) δημόσια, να «εκτεθεί» (και μεταφορικά).
Δεν μου αρέσει να σχολιάζω θέσεις και απόψεις άλλων, προτιμώ να εκφράζω τις δικές μου απόψεις για τα θέματα που με ενδιαφέρουν, εδώ όμως θα κάνω μια εξαίρεση. Ενας χιώτης λογοτέχνης που τα τελευταία χρόνια με τις νουβέλες του, έγινε γνωστός και πέρα από τα όρια του νησιού και γνώρισε επιτυχία και αποδοχή, έχει επιδοθεί σε αρθρογραφία τόσο στην προσωπική του ιστοσελίδα, όσο και στα μέσα της Χίου, για μια σειρά από πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Πάντα η γραφή του ήταν ιδιόμορφη και εριστική, πρόσφατα όμως ξεπέρασε κάθε όριο βρίζοντας χυδαία, πολιτικά κόμματα, πολίτες που τα υποστηρίζουν και πολιτικούς. Το κείμενό του στην προσωπική ιστοσελίδα του «ο χρυσαυγίτης και ο δημαρίτης» αλλά και η συναφής αρθρογραφία του στον χιακό τύπο, τις προηγούμενες ημέρες, με την οποία εξισώνει τη «Χρυσή Αυγή» με τη «Δημοκρατική Αριστερά», ήταν μια (ανεπανόρθωτη) έκθεσή του. Αν το έπαιρνε κανείς στα σοβαρά, θα μπορούσε μέχρι και στη δικαιοσύνη να καταφύγει για το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων του. Αυτό όμως μάλλον κολακεία θα ήταν για τον ίδιο, αν κρίνω από τα γραφόμενά του.
Η αναγνωρισιμότητα και η όποια καταξίωση, δεν δίνουν σε κανένα το δικαίωμα να ενεργεί κατά το δοκούν, με παρόρμηση, χυδαιότητα και αλαζονεία. Αντίθετα, υπάρχει η προσδοκία για  κάθε γνωστό πρόσωπο που επιλέγει την έκφραση άποψης «επί παντός», να διατηρεί ένα επίπεδο στο λόγο του, αντάξιο της ιδιότητάς του και του (όποιου) έργου του.
Προφανώς ο χιώτης λογοτέχνης - που από αυτά που λέει ο ίδιος καταλαβαίνω ότι ζεί ως ερημίτης - επέλεξε να σχολιάζει συστηματικά με έντονο και προκλητικό τρόπο τα δημόσια πράγματα και τα θέματα μιας κοινωνίας από την οποία έχει αποτραβηχτεί. Δικαίωμά του είναι, όμως η επιτυχία και η αναγνωρισιμότητα δεν είναι διαβατήριο για τη χυδαιότητα. Ενας λογοτέχνης δεν μπορεί να εκφράζεται δημόσια με τέτοια απολυτότητα, με τέτοια εμπάθεια. Ηδη, στα μάτια τα δικά μου, αλλά και πολλών άλλων, συμπολιτών μας και μη, το έργο του φαντάζει πια λιγότερο αυθεντικό και ειλικρινές.
Η έκθεση από την «έκθεση» δεν απέχει πολύ και πάντως, απέχει πολύ λιγότερο από όσο απέχουν μεταξύ τους ο ερημίτης, ο χρυσαυγίτης και ο δημαρίτης.