Απόψεις

26/9/13 18:26

τελ. ενημ.: 26/9/13 18:26

Αν ήμουν στη θέση … του Θοδωρή Τσατσαρώνη

… θα μετάγγιζα χρόνο από την ενασχόληση μου με τα του ΚΑΠΗ στα του ΔΗΠΕΘΕ, καθώς εκεί οι καταστάσεις ξεφεύγουν του στόχου που είναι μεν το Θέατρο να είναι νοικοκυρεμένο οικονομικά αλλά να εκτελεί ταυτόχρονα και το συμβατικό του αντικείμενο, τις θεατρικές παραγωγές. Ειδάλλως ποιος ο λόγος να υφίσταται;

Ο πρόεδρος στην αρχή έδωσε τις μάχες του με το αδηφάγο τέρας του ελληνικού Δημοσίου σε όλες του τις εκφάνσεις, από Εφορία ως ασφαλιστικά ταμεία, και έδειξε να πετυχαίνει τον πρώτο μεγάλο στόχο, του οικονομικού ελέγχου του Οργανισμού. Έκτοτε κάτι έχει στραβώσει. Πληροφορίες λένε ότι η καθυστέρηση των μισθοδοσιών αγγίζει πάλι … ταβάνι, υπερβαίνει το μισό χρόνο, κι όταν έρθει η στιγμή πόροι από το Δήμο ή το Υπουργείο Πολιτισμού να φτάσουν στο ταμείο του Θεάτρου, να δίνονται κάποια έναντι … σε ψιλά, καθώς προτεραιότητα αποκτούν και πάλι τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κυρίως όμως δεν εφαρμόζονται τα μονοετή επιχειρησιακά προγράμματα, με αποτέλεσμα το Δημοτικό Συμβούλιο να τα ψηφίζει αλλά … ως εκεί.

Όλο αυτό το κλίμα έχει επαναφέρει τη γνωστή από το παρελθόν έκρυθμη κατάσταση στο ΔΗΠΕΘΕ, έχει βαρύνει την ατμόσφαιρα και το επαναφέρει στην προ του … «Συντρόφου Μεγαλειοτάτου» εσωστρέφεια.

Είναι ευδιάκριτο ότι και οι σχέσεις του προέδρου με το λιγοστό προσωπικό του Θεάτρου έχουν διαταραχθεί κι αρχίζει να κυκλοφορεί στην πιάτσα ότι όλο αυτό το κλίμα, αργά ή γρήγορα, θα σκεπάσει και πάλι κάθε σωστή προσπάθεια έγινε στην αρχή. Ο Θοδωρής έχει, επομένως, τον πρώτο λόγο, να αντιληφθεί ότι αν το αντικείμενο του πολιτισμού δεν του ταιριάζει να το εγκαταλείψει ή, αν επιθυμεί να αναδείξει ταλέντο προσώπου ικανού να τα καταφέρει παντού, να διαθέσει τον ανάλογο χρόνο και την ανάλογη διάθεση συνεργασίας.

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση