Το πιο παράδοξο με τον ελληνικό εμφύλιο δεν είναι ότι συνέβη· είναι ότι, σχεδόν ογδόντα χρόνια μετά, κάποιοι εξακολουθούν να πολεμούν από τον καναπέ τους. Σαν να μην έφτανε η αιμορραγία του 1946–1949, φροντίζουμε να την ανανεώνουμε με σχόλια στο Facebook και τηλεοπτικά πάνελ, λες και περιμένουμε να αλλάξει το αποτέλεσμα.
Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος τελείωσε στρατιωτικά πριν γεννηθούν οι περισσότεροι από εμάς. Πολιτικά και ψυχολογικά, όμως, φαίνεται πως παραμένει το αγαπημένο μας εθνικό χόμπι: να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα με την ίδια ευκολία που διαλέγουμε ομάδα σε ένα ντέρμπι. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει κύπελλο — μόνο μια χώρα που κουράστηκε να αυτοπυροβολείται.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αρκεί μια ανάρτηση με φωτογραφίες από τους 200 εκτελεσμένους στην Σκοπευτήριο Καισαριανής από τους ναζί για να ξεκινήσει νέος «γύρος» διαδικτυακού εμφυλίου. Αντί για σιωπή και στοιχειώδη σεβασμό απέναντι σε νεκρούς, ξετυλίγεται ένα πανηγύρι καχυποψίας, χαρακτηρισμών και μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Ο καθένας έτοιμος να μετρήσει ποιος τιμά «σωστά» και ποιος "καπηλεύεται".
Είναι εντυπωσιακό πώς κάποιοι μιλούν για «προδότες» και «εθνοσωτήρες» με ύφος αυτόπτη μάρτυρα, ενώ η μόνη τους σχέση με την εποχή είναι μια ανάρτηση ή μια οικογενειακή αφήγηση. Αντί να διδαχτούμε από το τραύμα, το συντηρούμε με φανατισμό, λες και η διχόνοια είναι πολιτιστική μας κληρονομιά που πρέπει να διαφυλάξουμε.
Ίσως το πραγματικά πατριωτικό σήμερα να μην είναι να αποδεικνύεις ότι οι «δικοί σου» είχαν δίκιο, αλλά να αντέχεις να τιμάς τους νεκρούς χωρίς να ψάχνεις ζωντανούς για να επιτεθείς. Γιατί όταν ακόμη και η μνήμη γίνεται αφορμή για επίθεση, τότε δεν έχουμε μάθει τίποτα — απλώς αλλάξαμε πεδίο μάχης.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
