Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το αεροδρόμιο της Χίου και την κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε σήμερα στην κεντρική πλατεία του νησιού, μου γεννήθηκε ένας έντονος προβληματισμός: σε μια συζήτηση που αφορά άμεσα το μέλλον του τόπου μας, το ζήτημα της νεολαίας δεν βρέθηκε στο επίκεντρο στον βαθμό που θα έπρεπε.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η υγεία, οι υποδομές, οι συγκοινωνίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας απαιτούν άμεσες λύσεις. Όλα αυτά, όμως, συνδέονται με ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα: τι μέλλον προσφέρουμε στους νέους ανθρώπους της Χίου και ποιες προϋποθέσεις δημιουργούμε για να μπορέσουν να ζήσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους;
Αυτό είναι το ερώτημα που με οδήγησε να γράψω αυτές τις σκέψεις.
Ως νέος άνθρωπος, περίπου 29 ετών, παρακολουθώ τον δημόσιο διάλογο και την πολιτική πραγματικότητα του τόπου μας και αισθάνομαι πως υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο συζητάμε για το μέλλον της Χίου και στις ανάγκες της δικής μου γενιάς.
Πόσες φορές έχουμε ακούσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για το πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας στο νησί; Πώς θα αποκτήσουν οι νέοι πρόσβαση σε αξιοπρεπή και προσιτή στέγη; Πώς θα στηριχθούν όσοι θέλουν να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση; Και, κυρίως, τι θα κάνουμε ώστε τα παιδιά που φεύγουν από τη Χίο για να σπουδάσουν να έχουν πραγματικούς λόγους να επιστρέψουν;
Γιατί η φυγή των νέων δεν είναι απλώς μια προσωπική επιλογή. Όταν ένας τόπος δεν μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους του, χάνει μαζί τους γνώσεις, δεξιότητες, δημιουργικότητα, εργατικό δυναμικό και ένα σημαντικό κομμάτι από τις δυνατότητές του για ανάπτυξη.
Και το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πολιτική εκπροσώπηση.
Για δεκαετίες, η ελληνική πολιτική πραγματικότητα επηρεάζεται από τη λογική των γνωριμιών, των προσωπικών εξυπηρετήσεων, των οικογενειακών ονομάτων και των ίδιων προσώπων που εναλλάσσονται σε θέσεις ευθύνης. Μια νοοτροπία που συχνά δημιουργεί την αίσθηση ότι για να ακουστείς, να διεκδικήσεις ή να προχωρήσεις, δεν αρκούν οι ιδέες, οι ικανότητες και η δουλειά σου.
Αυτή τη νοοτροπία οφείλουμε να την αμφισβητήσουμε. Όχι επειδή κάθε παλαιότερος είναι μέρος του προβλήματος ούτε επειδή κάθε νέος αποτελεί αυτομάτως τη λύση, αλλά επειδή κανένας τόπος δεν μπορεί να προχωρήσει όταν η ανανέωση αντιμετωπίζεται ως απειλή και η συμμετοχή ως προνόμιο λίγων.
Η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της. Ούτε μπορεί να περιμένουμε διαρκώς από άλλους να αποφασίζουν για εμάς, ενώ εμείς παραμένουμε θεατές. Η αποχή και η αδιαφορία μπορεί να μοιάζουν εύκολες επιλογές, όμως αφήνουν τις αποφάσεις στα χέρια όσων ήδη συμμετέχουν.
Η νέα γενιά χρειάζεται να περάσει από την κριτική στη συμμετοχή. Να ενημερώνεται, να ψηφίζει με κριτήριο τις θέσεις και τις πράξεις, να διεκδικεί, να οργανώνεται και να ασχολείται ενεργά με τα κοινά. Να απαιτεί λογοδοσία και διαφάνεια. Να μη φοβάται να εκφράσει διαφορετική άποψη και να μη θεωρεί ότι η πολιτική είναι ένας κλειστός χώρος στον οποίο δεν έχει θέση.
Τι μπορεί, όμως, να προσφέρει ουσιαστικά η νέα γενιά στη Χίο;
Μπορεί να φέρει νέες ιδέες, σύγχρονες γνώσεις, ψηφιακές δεξιότητες, διαφορετικές εμπειρίες και νέους τρόπους αντιμετώπισης παλιών προβλημάτων. Μπορεί να συμβάλει στη διαφάνεια, στην αξιοποίηση της τεχνολογίας, στη δημιουργία νέων επαγγελματικών ευκαιριών και στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Για να συμβούν όλα αυτά, όμως, δεν αρκεί να καλούμε τους νέους να συμμετέχουν. Πρέπει να τους δίνουμε πραγματικό χώρο να εκφράζονται, να καταθέτουν προτάσεις και να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Η συμμετοχή τους δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια πρόσκληση για μια φωτογραφία ή σε μια γενική αναφορά ότι αποτελούν το μέλλον του τόπου. Πρέπει να αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο για τη νεολαία της Χίου, με σαφείς στόχους και συγκεκριμένες προτεραιότητες.
Χρειαζόμαστε πολιτικές που θα στηρίζουν τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την επιχειρηματικότητα και την επαγγελματική εξέλιξη. Χρειαζόμαστε ουσιαστική συζήτηση για την προσιτή στέγαση, την αναβάθμιση των συγκοινωνιών, την πρόσβαση στην υγεία και τη βελτίωση της καθημερινότητας. Χρειαζόμαστε ευκαιρίες για πολιτισμό, αθλητισμό, εθελοντισμό και κοινωνική συμμετοχή. Και χρειαζόμαστε θεσμούς που θα ακούν τους νέους πριν από τη λήψη των αποφάσεων, όχι αφού τα προβλήματα έχουν ήδη διογκωθεί.
Το αεροδρόμιο, άλλωστε, δεν είναι απλώς μια υποδομή. Είναι μέρος της δυνατότητας ενός νέου να ταξιδέψει για σπουδές, να επιστρέψει στην οικογένειά του, να εργαστεί, να αναπτύξει επαγγελματικές συνεργασίες και να αισθάνεται ότι ο τόπος του δεν βρίσκεται αποκομμένος από την υπόλοιπη χώρα. Το ίδιο ισχύει για την υγεία, τη στέγαση και κάθε βασική υπηρεσία που καθορίζει την ποιότητα ζωής.
Η συζήτηση για τη Χίο δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση των προβλημάτων της στιγμής. Οφείλει να περιλαμβάνει ένα ξεκάθαρο σχέδιο για το πού θέλουμε να βρίσκεται το νησί μας σε δέκα ή είκοσι χρόνια και, κυρίως, ποια θέση θα έχουν σε αυτό το σχέδιο οι άνθρωποι που θα ζουν εδώ τότε.
Δεν ισχυρίζομαι ότι οι νέοι έχουν όλες τις απαντήσεις. Ισχυρίζομαι, όμως, ότι χωρίς τη δική τους ουσιαστική συμμετοχή, οι αποφάσεις για το μέλλον τους θα είναι πάντα ελλιπείς.
Η Χίος δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει άλλη μια γενιά ανθρώπων που θα ήθελαν να μείνουν, αλλά δεν βρίσκουν τις προϋποθέσεις για να το κάνουν. Δεν αρκεί να συγκινούμαστε όταν νέοι άνθρωποι φεύγουν από το νησί. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι κάνουμε, συλλογικά και πολιτικά, ώστε να μπορούν να επιστρέψουν.
Η ανανέωση δεν είναι ζήτημα ηλικίας από μόνη της. Είναι ζήτημα νοοτροπίας, συμμετοχής, αξιοκρατίας και ευθύνης. Και η αλλαγή δεν απαιτεί να απορρίψουμε όσα έγιναν στο παρελθόν, αλλά να κρατήσουμε όσα αξίζουν και να τολμήσουμε να κάνουμε διαφορετικά όσα δεν λειτουργούν.
Η Χίος αξίζει να είναι ένας τόπος στον οποίο οι νέοι δεν θα αισθάνονται ότι πρέπει να φύγουν για να προοδεύσουν, αλλά θα μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα πού θέλουν να χτίσουν τη ζωή τους.
Η Χίος ανήκει σε όσους τη ζουν, δημιουργούν σε αυτήν και θέλουν να χτίσουν εδώ το μέλλον τους.
Ήρθε η ώρα η νέα γενιά να πάψει να αντιμετωπίζεται μόνο ως το μέλλον του τόπου και να αναγνωριστεί ως αυτό που είναι ήδη: ένα ενεργό κομμάτι του παρόντος του.
Και αυτό δεν είναι αίτημα για προνομιακή μεταχείριση. Είναι απαίτηση για ισότιμη συμμετοχή, πραγματικές ευκαιρίες και ένα καλύτερο αύριο για όλους.
Οι ειδήσεις σήμερα Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
