Άποψη

2/5/14 11:15

τελ. ενημ.: 2/5/14 11:15

Γιατί την "Πρωτοβουλία"

Αν το όνομά μου σας λέει κάτι πιθανότατα αυτό οφείλεται στην επαγγελματική μου ενασχόληση στην Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου, όπου εργάζομαι ως γεωπόνος – διευθυντής Παραγωγικών Μονάδων, Έρευνας & Ανάπτυξης, για μία και πλέον δεκαετία. Δεν έχω προηγούμενη ενεργή συμμετοχή στην τοπική αυτοδιοίκηση, γι’ αυτό και θα ήθελα να εκθέσω τους λόγους που με οδήγησαν να θέσω για πρώτη φορά υποψηφιότητα, ως δημοτικός σύμβουλος, στηρίζοντας την «Πρωτοβουλία» του Μανώλη Βουρνού.

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε, ως θεατές, θεαματικές αλλαγές στις ζωές μας, αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης οικονομικής και όχι μόνο κρίσης. Εντούτοις, οι περισσότεροι φαίνεται να αποδεχόμαστε σιωπηρά την κατάσταση στην οποία οδηγηθήκαμε, κατά κάποιο τρόπο αποδεχόμενοι συγχρόνως όλα εκείνα τα ενοχικά σύνδρομα, που με μαεστρία μας φόρτωσαν. Όχι ότι ως πολίτες είμαστε άμοιροι ευθυνών. Μας κυβερνούν αυτοί που μας αξίζουν και παίρνουμε αυτό που αξίζουμε.  

Οι περισσότεροι δεν κάναμε ούτε κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτήν την κατάσταση. Προτιμούμε την κριτική και την κερκίδα. Η κερκίδα είναι συνήθως πιο εύκολη υπόθεση και η αποστασιοποίηση ίσως βοηθάει στο να διατηρούμε την κακώς νοούμενη «ησυχία» μας. Ίσως να φταίει πάλι και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που μας προστατεύει από αυτά που ούτε η λογική αλλά ούτε η ψυχή μας μπορούν πια να αντέξουν, ίσως και ο απόλυτος εκφοβισμός.

Αυτή την επίπλαστη δική μου «ησυχία» ταρακούνησε η πρώτη διερευνητική ανακοίνωση σύστασης της «Πρωτοβουλίας». Τέσσερις συμπολίτες μας, που γνωρίζω ως άτομα και ως επαγγελματίες είπαν δημόσια αυτά που πολλοί είχαμε στο μυαλό μας ή συζητούσαμε κατ’ ιδίαν με φίλους και παρέες. Η πρώτη σκέψη ήταν “να μια ευκαιρία αντίδρασης” και αυτός ήταν ο πρώτος λόγος προσέγγισης της «Πρωτοβουλίας». Όμως, όπως γρήγορα αποδείχτηκε, το να επιλέξει κάποιος την «Πρωτοβουλία» απλώς για να αντιδράσει ή να τιμωρήσει το κατεστημένο, αδικεί τις προσδοκίες και τις δυνατότητες των ανθρώπων που εμπνεύστηκαν αυτήν την κίνηση. Η «Πρωτοβουλία» είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια αντίδραση.  

Όταν κάποιος διατίθεται να ηγηθεί και να αφιερώσει χρόνο από τη ζωή, την οικογένεια, τη δουλειά του, το να ακολουθήσεις γίνεται πιο εύκολο. Εάν αυτός ο κάποιος είναι ηθικός, αξιοπρεπής και φιλότιμος στην ιδιωτική του ζωή, είναι μία βάση εμπιστοσύνης. Εάν δε αυτά τα προτερήματα συνδυάζονται με ικανότητες, γνώσεις και βούληση, απαλλαγμένη από σκοπιμότητες, τότε δημιουργείται και μία βάση συνεργασίας. Ναι σίγουρα η κερκίδα είναι πιο ασφαλής, αλλά νομίζω ότι η τροπή των πραγμάτων μετέτρεψε τις ίδιες τις κερκίδες μας σε αρένα, οπότε ο αγώνας ή τουλάχιστον η προσπάθεια και η συμμετοχή όλων μας είναι μονόδρομος.

Σε κάποιους δεν ταιριάζουν οι κομματικές παντιέρες και είμαι ένας από αυτούς, χωρίς να θεωρώ απαραίτητα κακό την ένταξη σε ένα κόμμα, που κινείται στο πλαίσιο των δημοκρατικών αρχών, όσο αυτό δεν γίνεται τροχοπέδη στη σκέψη, στον λόγο και στις πράξεις μας. Σε όλους τους χώρους υπάρχουν άξιοι άνθρωποι και καθένας από αυτούς μπορεί να έχει τον ρόλο του σε μία συλλογική προσπάθεια, εάν υπάρχουν κοινές αρχές και στόχοι. Και αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος που ήρθα κοντά στην «Πρωτοβουλία». Κοινές αρχές και στόχοι, τους οποίους εγώ αντιλαμβάνομαι ως εξής:

Χρόνια τώρα οι δημοτικές αρχές αναλώνονται σε μικροπολιτικές και έργα βιτρίνας προκειμένου να εξασφαλίσουν την επόμενη εκλογή τους με τη δημιουργία ενός σώματος εξαρτημένων ψηφοφόρων. Η ανάγκη των συνανθρώπων μας και το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εργαλείο εκμετάλλευσης και εκβιασμού στα χέρια κάποιων. Το παρόν μπορεί να εξαρτάται από μία πεντάμηνη σύμβαση, που θα επιτευχθεί ως αντάλλαγμα μιας ή περισσοτέρων ψήφων, το μέλλον όμως, προσωπικό και συλλογικό απαιτεί σχεδιασμό, γερές και ρεαλιστικές βάσεις. Στην «Πρωτοβουλία» συμμετέχουν άνθρωποι με ιδέες, γνώση, εργασιακή εμπειρία, κατάρτιση, θέληση, διάθεση και κυρίως πρόθεση να βοηθήσουν όποιον χρειάζεται να πατήσει σταθερά στα πόδια του, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς υποσχέσεις. Στο νησί μας κανείς δεν περισσεύει. Αντικείμενο «εκμετάλλευσης» θέλουμε να γίνει η δουλειά και η γνώση και όχι η ανάγκη του συνανθρώπου μας.

Εμείς στην «Πρωτοβουλία» πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τη Χίο «κιβωτό» μέχρι να περάσει η «καταιγίδα», αλλά να προχωρήσουμε και πέρα από αυτό. Οι Δήμοι έχουν πλέον μεγάλες δυνατότητες. Όχι άλλες πλακοστρώσεις, όχι άλλα ντουβάρια…. Είμαστε το νησί του Ομήρου, του Κοραή, της μαστίχας, του αριούσιου οίνου, των μεσαιωνικών χωριών, της Νέας Μονής. Είμαστε ο τόπος όπου ένωσαν τη μοίρα τους και άφησαν τα ίχνη τους πολλοί λαοί.

Ποιος τόπος θα είχε παιδί του τον Όμηρο και θα τον έκανε απλώς «αεροδρόμιο»;

Ποιος θα είχε τον Κοραή και θα τον άφηνε απλώς να κάθεται άγαλμα έξω από την βιβλιοθήκη του, σε μία προφητική, θα έλεγα, στάση απορίας;

Ποια χώρα θα είχε ένα νησί με τη γεωγραφική θέση του δικού μας και δεν θα είχε αξιοποιήσει κάθε λιμάνι του, κάθε γωνιά του;

 Ναι το νησί μας είναι απομακρυσμένο από την πρωτεύουσα,  το νησί μας δεν έχει καλές συγκοινωνίες και είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Όμως, αιώνες ήμασταν το σταυροδρόμι του Αιγαίου, κάθε δρόμος περνούσε πάντα από τη Χίο. Τίποτα από αυτά που μας έκαναν σημαντικούς δεν έχει εκλείψει. H γεωγραφική μας θέση παραμένει η ίδια. Η μαστίχα ακόμη φύεται και παράγεται. Οι φυσικές ομορφιές του τόπου μας συνεχίζουν να μαγεύουν. Η ναυτοσύνη συνεχίζει να είναι συνώνυμη της Χίου. Με το πέρασμα των αιώνων έχουμε αποκτήσει ένα ακόμη πιο πλούσιο παρελθόν, που δημιούργησαν οι πρόγονοί μας αλλά και, άθελά τους, αυτοί που θεώρησαν τον τόπο μας σημαντικό.

Όσοι δεν έχουν ιστορία φτιάχνουν μύθους και νέους ήρωες, στηρίζουν ολόκληρες βιομηχανίες πάνω σε αυτούς για να ζήσουν. Εμείς έχουμε ιστορία, παλιές και νεότερες προσωπικότητες που συνέδεσαν το όνομά τους με τον τόπο μας, αρχιτεκτονικό, μνημειακό και φυσικό πλούτο. Έχουμε τη ζωντανή κουλτούρα μας. Η γη, η θάλασσα, το περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά είναι το μέλλον μας, αν τους δώσουμε τη θέση που αξίζουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που λείπει από αυτόν τον τόπο. Ίσως μόνο η βούληση, τα σωστά κίνητρα, η χρηστή διαχείριση.

Δεν αξίζουμε τη σημερινή μας κατάντια, αξίζουμε όμως να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για τις ζωές των παιδιών μας, των γονιών μας, των φίλων μας, για τις δικές μας ζωές.

Μη χαραμίσεις άλλη μία πενταετία.

Εμείς παίρνουμε την «Πρωτοβουλία», εσείς δώστε μας την ευκαιρία.

Δείτε επίσης

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση