Ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές. Το έργο στο Αεροδρόμιο της Χίου έπρεπε να γίνει. Για χρόνια, το αεροδρόμιο λειτουργούσε στα όριά του, με περιορισμούς που δεν ήταν βιώσιμοι ούτε για την ασφάλεια ούτε για τη συνδεσιμότητα του νησιού. Αυτό όμως που συμβαίνει σήμερα δεν είναι μια “αναπόφευκτη μεταβατική ταλαιπωρία”. Είναι αποτυχία διαχείρισης. Και αυτή η αποτυχία έχει συγκεκριμένες ευθύνες.
Τον προηγούμενο μήνα, επιβάτες κατέβηκαν από αεροσκάφος πριν την απογείωση για να μειωθεί το βάρος και να μπορέσει να εκτελεστεί η πτήση. Όχι κατά την κράτηση, όχι έστω την προηγούμενη ημέρα, αλλά στο gate. Αυτό δεν είναι απλώς ταλαιπωρία, είναι ένδειξη ότι το σύστημα δεν σχεδιάστηκε σωστά από την αρχή. Την ίδια περίοδο, πτήσεις από την Αθήνα δεν κατάφεραν να προσγειωθούν στη Χίο και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ή να εκτραπούν. Δεν επρόκειτο για ακραία καιρικά φαινόμενα, αλλά για συνθήκες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν απόλυτα διαχειρίσιμες. Με το μειωμένο μήκος του διαδρόμου, όμως, το περιθώριο ασφάλειας έχει περιοριστεί τόσο ώστε το “οριακό” να γίνεται πλέον “απαγορευτικό”.
Παράλληλα, τοπικά μέσα όπως το Politischios περιγράφουν μια καθημερινότητα με καθυστερήσεις, αλλαγές τελευταίας στιγμής και, κυρίως, αβεβαιότητα. Ο επιβάτης δεν ξέρει αν θα πετάξει, αν θα φτάσει, αν πρέπει να περιμένει ή να ακυρώσει. Την ίδια στιγμή, όπως σημειώνει το Airnews.gr, οι πτήσεις πραγματοποιούνται με λιγότερους επιβάτες ή μικρότερα αεροσκάφη, γεγονός που περιορίζει τη διαθεσιμότητα και αυξάνει την πίεση στη ζήτηση. Όλα αυτά μαζί δεν συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ένα σαφές μοτίβο: επιχειρησιακή αστάθεια και απώλεια προβλεψιμότητας.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι διοικητικό και επιχειρησιακό. Η κύρια ευθύνη βαραίνει την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, η οποία έχει τον έλεγχο της λειτουργίας του αεροδρομίου και όφειλε να έχει διαμορφώσει ένα σαφές πλαίσιο διαχείρισης ρίσκου. Δεν καθορίστηκαν ασφαλείς ζώνες πτήσεων μέσα στην ημέρα, δεν επιβλήθηκε προγραμματισμός φορτίου ώστε να αποφεύγονται οι εξευτελιστικές σκηνές αποβίβασης επιβατών την τελευταία στιγμή και δεν υπήρξε διαφανής ενημέρωση για το επίπεδο κινδύνου. Με απλά λόγια, δεν έγινε αυτό που διεθνώς θεωρείται αυτονόητο: οργάνωση της αβεβαιότητας.
Ευθύνη, όμως, έχουν και οι αεροπορικές εταιρείες. Γνωρίζουν πολύ καλά τους περιορισμούς του διαδρόμου και τις επιχειρησιακές συνθήκες, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να διαθέτουν θέσεις που στην πράξη δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Σήμερα το πρωί δέχθηκα τηλεφώνημα από την Aegean και με ενημέρωσαν ότι η βραδυνή πτήση της Κυριακής του Πάσχα είναι overbooked επιβάτες θα μείνουν εκτός. Γενικά το αποτέλεσμα είναι να μετακυλίεται το πρόβλημα στον επιβάτη, ο οποίος καλείται να πληρώσει το τίμημα ενός κακού σχεδιασμού. Το να κατεβάζεις κόσμο από ένα αεροσκάφος στο gate δεν είναι “αναγκαίο κακό”. Είναι αποτυχία προγραμματισμού. Και έρχεται και καλοκαίρι!
Η πολιτική ευθύνη τώρα ανήκει στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών το οποίο όφειλε να έχει εξασφαλίσει έναν συνολικό συντονισμό όλων των εμπλεκομένων και να προστατεύσει τη συνδεσιμότητα του νησιού. Ταυτόχρονα, το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής έπρεπε να είχε ενεργοποιήσει ένα ουσιαστικό εναλλακτικό σχέδιο μέσω της ακτοπλοΐας. Σε μια νησιωτική χώρα, όταν το αεροδρόμιο αντιμετωπίζει προβλήματα, η θάλασσα δεν είναι απλώς επιλογή, είναι μέρος της λύσης. Και όμως, αυτός ο συντονισμός δεν έγινε ποτέ.
Το βασικό λάθος είναι ότι κανείς δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα συνολικά. Κάθε φορέας λειτούργησε αποσπασματικά, χωρίς μια ενιαία στρατηγική. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα: ένα σύστημα που λειτουργεί στα όρια, μεταφέροντας το βάρος στον επιβάτη και δημιουργώντας ένα κλίμα ανασφάλειας.
Και εδώ βρίσκεται και ο πραγματικός κίνδυνος. Όχι μόνο η ταλαιπωρία, αλλά η φήμη. Όταν ένας προορισμός αποκτά τη φήμη ότι είναι “δύσκολος”, ο ταξιδιώτης απλώς τον αποφεύγει. Οι κρατήσεις μειώνονται, οι επαγγελματικές μετακινήσεις περιορίζονται και η τοπική οικονομία αρχίζει να πιέζεται. Αυτή η ζημιά δεν είναι προσωρινή και δεν αποκαθίσταται εύκολα.
Η κατάσταση, ωστόσο, δεν είναι μη αναστρέψιμη. Υπάρχει ακόμη χρόνος να διορθωθούν τα πράγματα πριν χαθεί η καλοκαιρινή περίοδος. Αυτό όμως απαιτεί άμεσες αποφάσεις: καθορισμό σταθερών πρωινών ζωνών πτήσεων με χαμηλότερο ρίσκο, υποχρεωτικό προγραμματισμό επιβατών πριν από την ημέρα της πτήσης, πραγματικό συντονισμό με την ακτοπλοΐα για παροχή εναλλακτικών λύσεων και, κυρίως, διαφανή και έγκαιρη ενημέρωση του επιβατικού κοινού. Δεν πρόκειται για πολύπλοκα μέτρα. Πρόκειται για τα απολύτως βασικά.
Το έργο στο αεροδρόμιο της Χίου είναι μια επένδυση στο μέλλον του νησιού. Αν όμως συνεχίσει να συνοδεύεται από αυτή τη μορφή διαχείρισης, το κόστος δεν θα είναι μόνο η πρόσκαιρη ταλαιπωρία. Θα είναι η απώλεια εμπιστοσύνης. Και αυτή είναι μια ζημιά που καμία υποδομή, όσο σύγχρονη κι αν είναι, δεν μπορεί να διορθώσει εύκολα.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
