Παραπολιτικά

16/3/16 17:26

τελ. ενημ.: 16/3/16 17:26

Το κέρδος από μια ενδεχόμενη πτώση παθών και τόνων

• ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Αγγελικά πλασμένος ουδέποτε υπήρξε ο κόσμος της Αυτοδιοίκησης. Η πίκρα του εκλογικού αποτελέσματος κι όσα εκτοξεύονται στην περίοδο της προεκλογικής αντιπαράθεσης πυροδοτούν ολόκληρη τη θητεία των αρχών. Συμπολιτεύσεις και αντιπολιτεύσεις εφευρίσκουν διαφορές ακόμα κι όταν δεν υφίστανται και υποβαθμίζουν την εικόνα των συνεδριάσεων των δημοτικών οργάνων.

Στη σύγχρονη αυτοδιοικητική ιστορία του νησιού δυο παραδείγματα διέφυγαν της πεπατημένης. Στην τελευταία του θητεία στα Καρδάμυλα ο Ευαγ. Μελιτζάνης είχε αναγάγει τη σύνθεση και την συναπόφαση σε οδηγό της πολιτικής του. Σεβασμό στο ρόλο και τα κίνητρα της αντιπολίτευσης επέδειξε κατά τη θητεία του στην Ιωνία και ο Παν. Καμίτσης. Αμφότεροι δεν έχασαν. Μάλλον κερδισμένοι ήταν πολύπλευρα.

Στη σημερινή δημοτική θητεία ποια είναι τα δεδομένα; Οξεία προεκλογική αντιπαράθεση, με βάσιμες αλλά και επιπόλαιες κατηγορίες μεταξύ των συνδυασμών. Μετεκλογικά οι τόνοι δεν πέφτουν, αντιθέτως υπάρχουν στιγμές εκτράχυνσης της κατάστασης χωρίς ουσιαστικούς λόγους. Σήμερα ο συνδυασμός Λαμπρινούδη αντιλαμβάνεται πως δεν διαθέτει κατ’ αποκλειστικότητα το προνόμιο γνώσης της λειτουργίας του Δήμου. Κι ο συνδυασμός της δημοτικής αρχής πως έρχονται στιγμές υποχρεωτικής παρέκκλισης από τις θεμελιακές σου αρχές, αν θέλεις να λειτουργήσεις.

Ενδιαμέσως των δυο αυτών παραδοχών υπάρχουν τα πρόσωπα. Κάποιοι που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα πάρουν εύκολα μυρωδιά τι εστί αυτοδιοίκηση. Αλλά και κάποιοι οι οποίοι γοητεύονται από την προσφορά μέσω των κοινών, την βλέπουν ως ελάχιστη υποχρέωση τους στο κοινωνικό σύνολο,  σε μια περίοδο κατά την οποία η συμμετοχή είναι ιδιαίτερα απωθητική.

Η αντίφαση

Χρήσιμα πρόσωπα υπάρχουν μεταξύ όλων των δημοτικών παρατάξεων. Ρωτήστε, για παράδειγμα, την άποψη του Απ. Τζιώτη για το Μιχ. Φυτούση, του Γ. Κερμπάτσου για το Μιχ. Κοντούδη, της Ε. Καλκούνη για το Στ. Καμπούρη ή του Παντ. Καμπούρη για το Β. Μυριαγκό ή ακόμα – ακόμα του Δημ. Καράλη για τους Δημ. Αντωνόγλου και Δεσπ. Τσαρδάκα. Έχουν να πουν τα καλύτερα για τη διάθεση ειλικρινούς συνεργασίας. 

Πως εξηγείται λοιπόν ότι στους επί μέρους φορείς έχει επιβληθεί εποικοδομητικό κλίμα συναίνεσης και στην Οικονομική Επιτροπή και το Δημοτικό Συμβούλιο πάει περίπατο; 

Η ευθύνη

Το dna και οι επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων δεν μπορούν ακόμα να ξεπεράσουν τις προεκλογικές αγκυλώσεις τους. Ο Μαν. Βουρνούς δεν χωνεύει με ευκολία ότι η πιο ανοιχτόχερη έως αλόγιστη οικονομική πολιτική είχε τις ρίζες της σε ένα όμοιο εθνικό οικονομικό περιβάλλον που την επέτρεπε. Κι ο Πολ. Λαμπρινούδης δύσκολα θα αποδεχτεί ότι τελικά υπάρχουν κι άλλοι που προσπαθούν και μαθαίνουν τι σημαίνει αυτοδιοίκηση, πέρα από εκείνον και τους επί χρόνια συνεργάτες του.

Η δική τους ευθύνη είναι ουσιαστική για να οδηγήσουν σε μια νέα εποχή σύνθεσης το Δήμο Χίου. Πρωτίστως, βέβαια, είναι ευθύνη του έχοντα το ρόλο του δημάρχου. Όσο ο Μαν. Βουρνούς δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, θα βλέπει αμίλητος τον κάθε αντιδήμαρχο του να πετά αβάσιμα υπονοούμενα που θίγουν την αξιοπρέπεια προκατόχων του. Και τελικά δεν θα θερίζει συναίνεση και βοήθειες από πρόσωπα με εμπειρίες και αδιαμφισβήτητη όρεξη.

Το όνειρο

Για φανταστείτε ένα Δημοτικό Συμβούλιο διαφορετικό. Όπου τα τυπικά και τετριμμένα θέματα δεν θα έσερναν πίσω τους την ουρά της καχυποψίας, θα ψηφίζονταν με την απλή ανάγνωση του τίτλου τους και θα έμενε χρόνος ουσιαστικός ώστε το κορυφαίο δημοτικό όργανο διαλόγου να επιβεβαιώνει το κύρος του. Μια συζήτηση να έπαιρνε τους καρπούς των νεοτερικών απόψεων του Μπελέγρη, του Γεωργιάδη ή του Αμύγδαλου και να τις χτυπούσε στο μπλέντερ του διαλόγου με την έμπειρη γνώμη του Νύκτα ή του Κλεισσά και την αλτρουιστική παράμετρο των Φρεζούλη και Σκούφαλου.

Διαθέτουμε σήμερα ένα από τα καλύτερα επίπεδα εκπροσώπησης στο Δήμο διαπαραταξιακά. Δεν αρκεί από μόνο του για να στύψει σύνθεση και παραγωγή ανάλογου έργου. Προϋπόθεση είναι να σφυρηλατηθεί η διάθεση συναίνεσης από όλους και πρώτος το χέρι για αυτήν οφείλει να το τείνει ο Μαν. Βουρνούς. 

Δείτε επίσης