Παραπολιτικά

14/10/13 15:10

τελ. ενημ.: 14/10/13 15:10

Η περίπτωση του Ζαχαρία

Θα το έχετε προσέξει τόσα χρόνια, δε γίνεται… Έχω ένα πάθος κι έναν απεριόριστο σεβασμό στους ανθρώπους που σκύβουν το κεφάλι και δουλεύουν. A priori στην κατηγορία αυτή εντάσσονται οι φουρνάρηδες, κατά την ταπεινή μου άποψη οντότητες που συμβιβάστηκαν με την ιδέα ότι ο μόχθος ανταμοίβει κι ας σου στερεί πολλά από αυτά που άλλοι απολαμβάνουν.
Το Ζαχαρία Μαϊστράλη τον εκτιμώ ένα τόνο παραπάνω για το ανεξάντλητο κουράγιο του ο ιδρώτας της καθημερινής δουλειάς, που υπερβαίνει φυσικά τα κλασσικά όρια ενός οκταώρου, να μην του κόβει ώρες απ’ την κοινωνική του υπόσταση. Είναι πρώτος μόλις ο συναγερμός για φωτιά αρχίσει να ηχεί, είναι γενικά πρωτεργάτης εθελοντικών δράσεων, είναι μόνιμα στο πόδι σε κάθε εργασιακή, συνδικαλιστική διεκδίκηση, από τους άδολους του χώρου. Όλη αυτή η συγκρότηση προϋποθέτει ανοχή, ανεκτικότητα στο διάλογο, την αντίθετη άποψη. Υπό την έννοια αυτή με στεναχώρεσε μεν μια αναφορά του, πλην δε με εξέπληξε.
Είναι γνωστό ότι ο «π» κι εγώ προσωπικά έχουμε διατυπώσει συχνά διαφορετικές απόψεις για τη λειτουργία της αγοράς από όσες επιβάλλονται από τις ηγεσίες της. «Μη μου λέτε για τον «πολίτη». Εγώ δεν τον χρησιμοποιώ ούτε για το κλουβί των καναρινιών μου», εκφράστηκε ο Ζαχαρίας, στα πλαίσια του πλουραλισμού των συνδικαλιστών. Καναρίνια δεν ξέρω αν διαθέτει, είμαι όμως βέβαιος, γιατί τον έχω τσεκάρει, ότι όχι μόνο τον διαβάζει, μα συχνά τον αποστηθίζει κιόλας.
Η περίπτωση του Ζαχ. Μαϊστράλη είναι άκρως ενδεικτική και επεξηγηματική της πλήρους διαστρέβλωσης της τοπικής μας κοσμοαντίληψης. Ένας άνθρωπος που λιώνει στη δουλειά και ποτέ δεν κοιτά αν έπεσε έξω δέκα λεπτά από το ωράριο του, απλά γιατί έμαθε να ζει χωρίς ωράριο, ένας άνθρωπος που κάποτε πρωταγωνίστησε σε συνδυασμούς που, εννοείται, είχαν ως ιδεολογικό στίγμα το σεβασμό στην ελεύθερη οικονομία, όταν ντύνεται συνδικαλιστής, γίνεται μουτζαχεντίν των απόψεων της περιοριστικής οικονομίας. Γίνεται ένας άλλος Ζαχαρίας από αυτόν που στην καθημερινότητα του γνωρίζουμε.
Το γιατί δεν μπορώ να το ερμηνεύσω με ακρίβεια. Ίσως γιατί γοητεύεται από το ρόλο του δήθεν προστάτη των αδυνάτων. Ίσως γιατί πάσχει από σύγχυση ιδεολογικού προσανατολισμού. Μα, τι κάνω; Είναι ώρα για φροϊδικές αναλύσεις; Το μόνο που οφείλω να σημειώσω είναι ότι ο σεβασμός μου προς το πρόσωπο του και τη στάση ζωής του παραμένει αμείωτος, όσο κι αν επιστρατεύω το Φρόϊντ ώρες – ώρες για να αναλύσω πτυχές της.

 

Σχόλια άρθρου: 0