Ειδήσεις

10/12/12 18:02

τελ. ενημ.: 10/12/12 18:02

Ρεσιτάλ πιάνου για ένα «Χαμόγελο»

- ΜΕΓΑΛΗ ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ RAXEVSKY ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΧΙΩΤΗ ΒΙΡΤΟΥΟΖΟ ΜΑΤΘΑΙΟ-ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΚΟΡΑΚΗ

Είναι νέος, ορμητικός και ενθουσιώδης σαν τις μελωδίες του Βέρντι και οι εμφανίσεις του καθηλώνουν κριτικούς και κοινό. Με λαμπρές μουσικές σπουδές, κοντά σε κορυφαίους έλληνες και ξένους σολίστες, ο Ματθαίος- Νεκτάριος Κοράκης διαθέτει την αυτοπεποίθηση του φτασμένου και τη συστολή του καλλιτέχνη, του οποίου κάθε εμφάνιση είναι μια και μοναδική.

«Θέλω να γεμίσω το Ομήρειο με ήχους και να μεταφέρω τα συναισθήματά μου στο ακροατήριο» υποστηρίζει, αναφερόμενος στο ρεσιτάλ που δίνει στο Πνευματικό Κέντρο, με ένα πλούσιο πρόγραμμα, το βράδυ του Σαββάτου.

Πρόκειται για ένα γεμάτο ρεσιτάλ που διοργανώνει η εταιρία RAXEVSKY και το εδώ κατάστημά της στην Απλωταριά με μόνο στόχο τη στήριξη και προώθηση των στόχων του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ στη Χίο.

Έτσι το βράδυ του Σαββάτου στις 19.30 θα εμφανιστεί και πάλι στο κοινό της ιδιαίτερης πατρίδας του, χαρίζοντας μελωδίες των Mendelssohn, Chopin, Rachmaninoff και Liszt.

Παράλληλα δεν κρύβει τη μεγάλη του χαρά που τα θαυμάσια αυτά έργα του δίνεται η ευκαιρία να εκτελέσει με το εξαιρετικό πιάνο του Πνευματικού Κέντρου, το σπάνιο και πολύτιμο Stainway, με το οποίο οι ιδρυτές και ευεργέτες του Ομηρείου, το ζεύγος  Μιχ. Ξυλά, προικοδότησαν γενναιόδωρα.

 

Ο καλλιτέχνης

Χιακής καταγωγής ο Ματθαίος-Νεκτάριος γεννήθηκε στην Αθήνα και από πολύ νωρίς εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για τη μουσική και κατ’ επέκταση το ιδιοφυές ταλέντο του.

Ξεκίνησε με ακορντεόν  στο Εθνικό Ωδείο Χαλανδρίου, στην τάξη της Γεωργίας Μολφέτα, για να συνεχίσει, μετά από επιτυχείς εξετάσεις και να καταταχθεί κατευθείαν στη Μέση Σχολή πιάνου, του ίδιου Ωδείου και στην τάξη της Μυρτώς Χουτοπούλου.

Το 1995 εγγράφεται στο Ελληνικό Ωδείο όπου συνεχίζει τις σπουδές του πλάι στη διακεκριμένη σολίστα, τη μεγάλη Μαρίκα Καραμάνου-Σμυρνιωτοπούλου, παίρνοντας ένα μόλις χρόνο αργότερα πτυχίο με «Άριστα».
Ανάμεσα στα σεμινάρια που έχει παρακολουθήσει ξεχωρίζουν εκείνα του ρώσου βιρτουόζου Nicolai Petrov, της μεγάλης γαλλίδας πιανίστριας France Clidat στο Παρίσι, του διαπρεπούς έλληνα πιανίστα Γιάννη Βακαρέλλη και του σημαντικού Έλληνα παιδαγωγού Γεράσιμου Κακαλή.

Παράλληλα με το πιάνο, ο Ματθαίος Κοράκης πήρε μαθήματα διεύθυνσης ορχήστρας από τον αρχιμουσικό Γιώργο Αραβίδη του Ελληνικού  Ωδείου.                                                                                            Το ευρύ του ρεπερτόριο περιλαμβάνει έργα των J.S. Bach, D.Scarlatti , G.F. Haendel,  W.A  Mozart, J.  Haydn,  L. Van Beethoven,  F.  Schubert, Felix Mendelssohn-Bartholdy, R. Shumann, F. Chopin , J. Brahms, L. Stravinsky, S. Prokofiev,  S. Rachmaninoff, M. Καλομοίρη, Γ. Κωσταντινίδη  και άλλων μεγάλων δημιουργών.

    

Με την καθοδήγηση των μεγάλων

Άξιος μαθητής, άξιων δασκάλων, έμαθε να εντυπώνεται και να κάνει πράξη τα λόγια μεγάλων καλλιτεχνών που έφτασαν σ’ αυτόν μέσα από τη διδασκαλία. Η αξέχαστη και απαράμιλλη  Τζίνα Μπαχάουερ είναι συνεχώς στο στόμα του, αλλά και πολύτιμος οδηγός στην καλλιτεχνική του πορεία, αφού οι δάσκαλοί του υπήρξαν μαθητές της.

«Αν δεν καταφέρεις να κάνεις τα πλήκτρα προέκταση των χεριών σου και το αίμα σου να περάσει σ’ αυτά, δεν θα μπορέσεις τότε να σπάσεις τον πάγο ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό» ήταν ένα αξίωμα της Μπαχάουερ που ο χιώτης σολίστ  ακολουθεί απαρέγκλιτα.

Ίσως και για αυτό κάθε του ρεσιτάλ, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό στέφεται με μεγάλη επιτυχία και οι συμμετοχές του σε διεθνείς διαγωνισμούς του αποφέρουν αξιόλογες και πολύτιμες διακρίσεις.

«Όταν παίζεις να τραγουδάς από μέσα σου, να παίρνεις ανάσες, να παίζεις με τον ήχο και κατ’ επέκταση με τις ψυχές των ανθρώπων», ήταν μια ακόμη «πρακτική» της αείμνηστης πιανίστα, συνταγή που ο Ματθαίος διαπιστώνει κάθε φορά να εφαρμόζεται και να πετυχαίνει μέχρι κεραίας.

Όταν δε η συζήτηση εστιάζει στο μεγάλο σύγχρονο δημιουργό και απρόσμενα χαμένο Γιάννη Χρήστου, ο Μ. Ν. Κοράκης έχει κρυστάλλινη θέση:

«Έχουμε χάσει πολλά από τον αδόκητο χαμό του Χρήστου στην πιο ώριμη και παραγωγική του στιγμή, παρά ταύτα, τον ίδιο δεν θα τον έφτανε ολόκληρη ζωή, κι ας έφτανε σε βαθύ γήρας, για να ολοκληρώσει όλα τα θαυμαστά που θα μπορούσε να δημιουργήσει».