Ειδήσεις

30/5/12 22:37

τελ. ενημ.: 30/5/12 22:37

ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ σαμποτάρουν την καταδίκη της αξιολόγησης

Τούτες τις ώρες, που οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την καπιταλιστική κρίση και τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις αλλά και με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, στο Σύλλογο Δασκάλων Χίου, ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ κρύβονται από τους εργαζόμενους. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ με επιμονή βάζουν το ζήτημα της καταδίκης της αξιολόγησης, της μη – συμπλήρωσης των ερωτηματολογίων για την αξιολόγηση και τη στήριξη των συναδέλφων που δεν τα συμπληρώνουν αντιστεκόμενοι. Αρνούνται επίμονα να συγκαλέσουν το ΔΣ γιατί συμφωνούν με την αξιολόγηση, με τη σφαγή των εκπαιδευτικών, με την υποταγή του σχολείου στην αγορά! Φοβούνται την αντιπαράθεση, την κριτική, τους αγώνες στον κλάδο γι'αυτό και   τορπιλίζουν την ετήσια γενική συνέλευση του κλάδου βάζοντάς τη μετά το κλείσιμο των σχολείων!!! Είναι εντελώς εξαφανισμένοι από τα σχολεία, από την οργάνωση των αγώνων.
 
Αν οι εργαζόμενοι δεν απαλλαγούν, δεν ξεπεράσουν αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι αγώνες δεν θα μπορέσουν να γίνουν αποτελεσματικοί και νικηφόροι. Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί, να φύγουν από το τιμόνι και της ΔΟΕ, αλλά και του Συλλόγου οι πλειοψηφικές ηγεσίες των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ. Οι ηγεσίες αυτές έχουν συμβιβαστεί με την καπιταλιστική κρίση, με την υπάρχουσα κατάσταση, είναι μέρος του προβλήματος. Όλα αυτά χρόνια «σήκωσαν τα μανίκια» για να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική.
 
            Στη ΔΟΕ, οι συνδικαλιστικές αυτές ηγεσίες των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ έχουν συμφωνήσει με το νέο σχολείο της αγοράς, της επιχειρηματικότητας, με την προώθηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στην εκπαίδευση, με την επιλογή των νέων στελεχών εκπαίδευσης-manager. Η ΠΑΣΚ έλεγε πως οι εκπαιδευτικοί θα πάρουν αύξηση με το νέο μισθολόγιο! Η πλειοψηφία της ΔΟΕ, όχι μόνο έχει αποδεχτεί την αξιολόγηση, αλλά με απόφαση των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ πάνω σε αυτό το θέμα, πρότεινε τρόπους στο Υπουργείο για να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς! ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ καταψήφισαν ακόμα και την πάλη ενάντια στα χαράτσια!
 
Βρισκόμαστε λίγο πριν από τις νέες βουλευτικές εκλογές. Όποια κυβέρνηση και αν προκύψει, κεντροδεξιά ή κεντροαριστερή αυτή θα είναι στον αυτόματο πιλότο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα είναι από χέρι «δεξιόστροφη» και αντιλαϊκή. Φιλολαϊκή λύση μέσα στο «στόμα του λύκου», στο πλαίσιο της Ε.Ε. και των θυσιών για την σωτηρία της ευρωζώνης δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε … στη Δευτέρα Παρουσία!!! Η ίδια η ζωή, οι ίδιες οι εξελίξεις μας επιβάλλουν το καθήκον να οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να αντιπαλέψουμε αυτή τη βαρβαρότητα. Να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας. Επιβάλλεται να δυναμώσει η συμμετοχή στη λειτουργία και τη δράση του σωματείου, στις Γενικές Συνελεύσεις, στους νέους αγώνες.
 
Βασικό κριτήριο σήμερα πρέπει να είναι ποιο κίνημα είναι σε θέση να τους εμποδίσει, να τους σταματήσει, να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, να αλλάξει τα πράγματα. Η ελπίδα σήμερα βρίσκεται σε ένα κίνημα που επιδιώκει να γίνει «όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία», ώστε να μην περάσει ο οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει τις εργασιακές σχέσεις, είναι στο ταξικό κίνημα που διακηρύσσει σε όλους τους εργαζόμενους «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», στο κίνημα που δίνει μάχες καθημερινά στους τόπους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα σχολεία, παντού! Μόνο ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να οργανώσει τη λαϊκή αντεπίθεση, να απορρίπτει διλήμματα, ιδεολογήματα και εκβιασμούς, όπως ευρώ ή δραχμή, Ευρωπαϊκή Ένωση ή χάος. Όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια της πλουτοκρατίας, είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, η ζωή σου θα γίνεται χειρότερη. Όσο για το χάος, αυτό ήδη το ζεις ήδη, είναι ο ευρωμονόδρομος, η εκμετάλλευση, οι μισθοί των 400 ευρώ, τα νηστικά παιδιά στα σχολεία, η εξαθλίωση, η φτώχεια, η πείνα, η ανεργία, οι άρρωστοι που δεν έχουν γιατρό και φάρμακα…
 
Η ελπίδα βρίσκεται σε ένα κίνημα που θα παλεύει για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης, για την αποδέσμευση της χώρας από την Ε.Ε., την ανατροπή του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, το λαό στο τιμόνι της εξουσίας και της φιλολαϊκής διακυβέρνησης.