Κοινωνία

25/9/12 9:49

τελ. ενημ.: 25/9/12 16:23

Ο τζίτζικας και τα γενέθλια του «π»

ΧΘΕΣ, 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, Ο «π» ΕΚΛΕΙΣΕ 11 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ

 
Την εποχή της αμεριμνησίας τα γενέθλια ενός τοπικού Μέσου εκλαμβάνονταν αφορμή καταμέτρησης της δυναμικής του. Η άφρονα κούρσα ενός ανελέητου ανταγωνισμού για την απόκτηση των τοπικών «πρωτείων» στην ενημέρωση έβλεπε μόνο το δέντρο της καθημερινής ειδησεογραφίας κι έχανε το δάσος οικοδόμησης μιας συγκροτημένης και σύγχρονης αντίληψης για τον τόπο, αυτή που θα όφειλε να είναι ο τελικός στόχος ενός τοπικού Μέσου Ενημέρωσης.
 
Στο πρόσωπο του Γιάννη, της Ειρήνης, του Μικέ, της Ευγενείας, της Κλειώς, του Σταμάτη, του Τάκη και τόσων άλλων ζωγραφίζαμε τον αντίπαλο. Παρασυρθήκαμε όλοι, ή σχεδόν όλοι, για να ακριβολογώ, απ’ τις συνήθειες του Αισωπικού τζίτζικα, εκείνου που κοιτούσε το εφήμερο, να απολαμβάνει τη δόξα και το διθύραμβο της μιας μέρας, να καλοπερνά και να μη δίνει δεκάρα αν οι εποχές έρθουν αλλιώς. Το σύμπτωμα της μεγάλης τότε, για τα πληθυσμιακά δεδομένα του νησιού, οικογένειας των Μέσων Ενημέρωσης δεν ήταν αποκλειστικά δικό της. Το είχε κολλήσει, σαν αρρώστια, ο μιμητισμός της μεγαλομανίας και της εύκολης ζωής που επικράτησε απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας. Επόμενο ήταν ότι ο πύργος θα κατέρρεε. Τα θεμέλια ήταν σαθρά.
 
Χθες ο «π» γιόρτασε τα πιο μοναχικά, τρομαγμένα, επικίνδυνα και προβληματισμένα του γενέθλια. Είναι μοναχικά γιατί του λείπουν οι καθημερινοί έντυποι συνοδοιπόροι. Πολλούς από όσους συναντούσε χθες ως συναδέλφους στα ρεπορτάζ, σήμερα τους βλέπει στη μακρά λίστα της ανεργίας. Είναι τρομαγμένα γιατί είναι απόλυτα ενταγμένος σε μια φοβική κοινωνία, που δεν ξέρει τι της ξημερώνει, συμπιέζεται διαρκώς η τσέπη της, οι παροχές της, γυρίζει χρόνια πίσω, φοβούμενη ότι δεν είδε ακόμα τα χειρότερα. Αυτή την κοινωνία εκφράζει σήμερα ο «π», από αυτή εξαρτάται και η δική του επιβίωση ως επιχείρηση. Είναι επικίνδυνα, γιατί η μοναξιά είναι εύκολο να παρερμηνευτεί ως μονοκρατορία κι η ιστορία έχει διδάξει ότι αυτές στο τέλος πάντα καταρρέουν. Είναι, τέλος, προβληματισμένα για όλους τους παραπάνω λόγους, συν έναν επιπλέον. Βλέπει διστακτική και πολύ κουμπωμένη τη νέα γενιά του νησιού να αρπάξει το τιμόνι του τόπου, να καπετανέψει η ίδια και να χαράξει μια νέα ρότα για τη Χίο μας. Προβληματίζεται περισσότερο για τη δική του συμβολή στο να την πείσει ότι αξίζει να ασχοληθεί, πέρα από την ιδιωτική και επαγγελματική ζωή της, και με τη μικρή μας κοινωνία.
 
Τα εφετινά γενέθλια του «π» δεν σηκώνουν μεγαλοστομίες και υποσχέσεις. Ούτε όμως τους πρέπει να πνιγούν στην κατάθλιψη. Είναι ερέθισμα να επαναλάβουμε στην κοινωνία ότι είμαστε καθρέφτης της, δεν μας παίρνει να αναπτύσσουμε ταχύτητα πολύ υψηλότερη από τη δική της και μοναδικός ρόλος μας είναι να γίνουμε επιταχυντής εξελίξεων για τη δική της βελτίωση. Γίνονται αφορμή να αποσαφηνίσουμε σε όλα τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης ότι το χέρι συνεργασίας του «π» θα είναι μόνιμα τεταμένο, σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, να λειτουργήσουμε ως συνάδελφοι χωρίς εισαγωγικά αλλά και να επιχειρήσουμε, όσο τα δεδομένα της εποχής το επιτρέπουν, να περιχαρακώσουμε τα όρια της επαγγελματικής δημοσιογραφίας. Να ευχηθούμε εγκάρδια σε όσους η πίεση της εποχής επέτεινε τα προβλήματα βιωσιμότητας να επανέλθουν στο σανίδι της τοπικής ενημέρωσης και να βρούμε χώρο στη  νέα γενιά λειτουργών του Τύπου που επίκειται, να ενσωματωθεί και να σκορπίσει τη φρεσκάδα του δικού της αέρα.
Απ’ τη μεριά μας δίνουμε την υπόσχεση να βάλουμε κάτω το κεφάλι, να δουλέψουμε σαν το μέρμηγκα κι όχι το τζίτζικα του κακού μας παρελθόντος και να συμβάλουμε, όσο μας αναλογεί, σε μια ομορφότερη Χίο. Ελπίζοντας ότι η θέρμη των αναγνωστών θα μας επιτρέψει να γιορτάσουμε κι άλλα, πολλά γενέθλια.