Κοινωνία

23/8/13 13:23

τελ. ενημ.: 23/8/13 13:23

Καταστράφηκαν οι μελισσοκόμοι

ΕΧΟΥΝ ΚΑΕΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΙ ΜΕΛΙΣΣΟΤΟΠΟΙ ΣΤΗ ΧΙΟ

Μια νέα καταστροφή ζουν οι μελισσοκόμοι της Χίου μέσα σε ένα χρόνο, αφού η περιοχή του δάσους που κάηκε στην περιοχή του Αγ. Ισιδώρου στο Πιτυός, κοντά στο Γιαννάκι είναι ένα ς από τους βασικότερους μελισσότοπους της Χίου.

Σύμφωνα με το Γενικό Γραμματέα του Συνεταιρισμού Μελισσοκόμων Χίου Βασίλη Βούκατα η μεγάλη καταστροφή αποφεύχθηκε επειδή πρόλαβαν και μετέφεραν στην περιοχή της Κουρούνενας τις κυψέλες που κινδύνευαν να καούν, αλλά  μετά τις τρομερές περσινές καταστροφές στη νότια Χίο η απώλεια και αυτού του δάσους επιδεινώνει δραματικά  τα προβλήματα της μελισσοκομίας».

«Από πέρσι μεταφέραμε τα μελίσσια στην βόρεια Χίο. Στην περιοχή του Γιαννακιού είχαμε 2.000 κυψέλες. Φέτος, μας κυνήγησε και από εκεί η φωτιά, με αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί φοβερά πια οι χώροι διαμονής και πρώτη ύλη τροφής των μελισσών. Είμαστε σε απόγνωση. Καταθέσαμε  τα προβλήματα και τις προτάσεις μας στον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Τσαυτάρη, αλλά έως τώρα δεν έχουμε κάποια ένδειξη ότι θα γίνει κάτι. Στο κενό έχει πέσει και η  πρόταση δημιουργίας μελισσοκομικών πάρκων στη Χίο που έχουμε καταθέσει από παλιότερα», δηλώνει ο Β. Βούκατας.

Μελισσοπυκνότητα

Αλλά τα προβλήματα δεν τελειώνουν εδώ. Η αποδοτικότητα ανα κυψέλη μειώνεται δραματικά και απο τη δραματική αύξηση της μελισσοπυκνότητας, δηλαδή της ύπαρξης κυψελών  ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

«Τα μελίσσια στους μελισσότοπους ήταν ήδη πολλά για τη Χίο, αλλά τώρα έχουν γίνει πολύ περισσότερα συνολικά και ανά περιοχή, με συνέπεια τη δραματική μείωση της απόδοσης ανά κυψέλη. Είμαστε  μελισσοκομικά από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές την Ευρώπη. Στην Ισπανία ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο υπάρχει μόνο μια κυψέλη και στην Ελλάδα υπάρχουν 12. Με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί η Χίος είναι στην υψηλότερη βαθμίδα, ασφυκτιούμε, δεν βγαίνουμε πια».

Όμως η κρίση έχει χτυπήσει τη μελισσοκομία και με μια άλλη μορφή. Η ανεργία σε όλο το φάσμα των υπόλοιπων τομέων έχει δημιουργήσει πολλούς νεόκοπους μελισσοκόμους, που ελπίζουν και  προσπαθούν να επιζήσουν και αυτοί τρώγοντας από την ίδια μικρή πίττα, που γίνεται πια σχεδόν ανύπαρκτη.

Ψευδαισθήσεις δεν πρέπει να έχει κανένας. Οι παλιοί γνωρίζουν καλά την κατάσταση και λένε με ρεαλισμό ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί μόνο με την ελάττωση των επαγγελματιών του χώρου.

«Πριν από 15 χρόνια η μελισσοκομία μπορούσε να προσφέρει ένα βασικό έσοδο, αλλά σήμερα δεν στηρίζει κανένα ακόμη και ως συμπληρωματικό έσοδο. Είμαστε σε αδιέξοδο και δεν βλέπουμε φως και διέξοδο πουθενά».   

Δείτε επίσης