Σαν σήμερα, πριν από 86 χρόνια, η Ελλάδα δεν στάθηκε απλώς στο ύψος των περιστάσεων. Στάθηκε πιο ψηλά — εκεί όπου η ανθρώπινη λογική συναντά το θείο μεγαλείο.
Όταν ο κόσμος γύρω μας έσβηνε τα φώτα και υποκλινόταν στη βία του φασισμού, μια μικρή χώρα στα σταυροδρόμια της Ανατολής και της Δύσης βρήκε το θάρρος να κοιτάξει τον κατακτητή στα μάτια. Δεν είχαμε στρατούς πολλούς, ούτε όπλα βαριά. Είχαμε όμως κάτι που δεν χωράει σε χάρτες και δεν αγοράζεται με χρυσό: Την πίστη στον Τριαδικό Θεό και την αδούλωτη ελληνική ψυχή.
Το «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου δεν ήταν μια απλή διπλωματική άρνηση. Ήταν μια πράξη βαθιάς πίστης. Ήταν η στιγμή που ο ελληνικός λαός, μπροστά στο φάσμα της σκλαβιάς, δεν βασίστηκε μόνο στα όπλα του, αλλά γονάτισε και ζήτησε τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Τριαδικού Θεού.
Στα χιόνια της Πίνδου, εκεί όπου το κρύο έκοβε την ανάσα, οι στρατιώτες μας δεν είχαν μόνο τα τουφέκια τους. Είχαν την εικόνα της Παναγιάς ραμμένη στο στήθος τους. Η Μάνα του Χριστού, η Προστάτιδα του Γένους μας, ήταν εκείνη που άπλωσε το μαφόριό (μανδύα) της πάνω από τα παλικάρια μας. Ήταν η Παναγιά που έδωσε δύναμη στα χέρια των εξαντλημένων στρατιωτών, που θέρμανε τις παγωμένες ψυχές τους και που, όπως λέει η παράδοσή μας, φανερώθηκε με θαυματουργικό τρόπο για να σταματήσει τις ορδές του εχθρού.
Και πάνω από όλα, ήταν ο Τριαδικός Θεός — ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα — που ευλόγησε τον αγώνα μας. Γιατί ο πόλεμος του 1940 δεν ήταν απλώς ένας αγώνας για εδάφη. Ήταν ένας αγώνας για την Ορθοδοξία και την ελευθερία της ψυχής. Όταν ο λαός μας φώναζε «Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», δεν το έλεγε σαν σύνθημα. Το έλεγε γιατί ήξερε ότι η Πατρίδα και η Πίστη είναι ένα και το αυτό. Ήξερε ότι πολεμούσε για τον Χριστό και για την Παναγιά. Και όταν ο άνθρωπος πολεμάει για τον Θεό, τίποτα δεν μπορεί να τον νικήσει. Ο Ύψιστος έστειλε τη χάρη Του και έκανε το ακατόρθωτο δυνατό. Ήταν ένας βρυχηθμός που ξεκίνησε από τα βάθη της ιστορίας. Ήταν η φωνή της γιαγιάς που προσευχόταν στην Παναγιά μας, του παππού που έφευγε για το μέτωπο στα χιόνια της Πίνδου, του παιδιού που έκρυβε ψωμί για τον αντάρτη.
Αυτό το μεγαλείο δεν άργησε να το αναγνωρίσει όλος ο κόσμος. Ο μεγάλος Βρετανός ηγέτης, Ουίνστον Τσόρτσιλ, συγκλονισμένος από την αυτοθυσία των Ελλήνων, είχε πει ιστορικά στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Ήταν η αναγνώριση της παγκόσμιας ιστορίας προς έναν λαό που αρνούνταν να πεθάνει.
Χρόνια αργότερα, ο δικός μας ποιητής, ο Οδυσσέας Ελύτης, έδωσε σε αυτή την αλήθεια την ψυχή της Ελλάδας. Έγραψε: «Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Ο Ελύτης κατάλαβε το μυστικό μας. Δεν πήγαμε να γίνουμε ήρωες. Απλώς υπερασπιστήκαμε την πίστη μας και την εστία μας. Και επειδή ο αγώνας μας ήταν δίκαιος και άγιος, ο ίδιος ο Θεός μάς ανέδειξε ήρωες. Οι πρόγονοί μας δεν πολέμησαν για να γράψουν βιβλία. Πολέμησαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να σηκώνουμε το κεφάλι ελεύθεροι, να προσευχόμαστε στον Θεό μας και να μιλάμε τη γλώσσα μας.
Σήμερα, 28η Οκτωβρίου 2026, δεν ξεχνάμε το βάρος εκείνης της ημέρας. Ας μην αφήσουμε την ειρήνη να μας κάνει να ξεχάσουμε το τίμημα. Ας έχουμε πάντα στην καρδιά μας τη βοήθεια της Παναγίας και την ευλογία του Τριαδικού Θεού, που μας κράτησαν όρθιους όταν όλοι περίμεναν να πέσουμε.
Στους ήρωες του 1940: Δεν θα σας απογοητεύσουμε. Θα κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια, με πίστη, με ενότητα και με το βλέμμα στραμμένο στον Ουρανό. Γιατί όσο υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που θυμάται, που πιστεύει και που αγαπά την πατρίδα, το «ΟΧΙ» θα αντηχεί για πάντα.
Χρόνια Πολλά, Ελλάδα. Χρόνια Πολλά, Έλληνες. Ζήτω το Έθνος!
Για το ΔΣ της ΔΚ Χαλκειούς
Νικόλαος Κουτσουράδης
Πρόεδρος
Οι ειδήσεις σήμερα Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
