Με μία ιδιαίτερης πνευματικής και εκκλησιαστικής σημασίας απόφαση, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την προεδρία της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, αποφάσισε ομόφωνα, κατά τη συνεδρίαση της 11ης Φεβρουαρίου 2026, την επίσημη κατάταξη στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας δύο οσιακών μορφών του 20ού αιώνα: του Ιερομονάχου Παπα-Τύχωνος του Αγιορείτου και του μοναχού Γεωργίου του Καππαδόκη, γνωστού ως Χατζη-Γεώργης.
Ο κατά κόσμον Τιμόθεος, γεννημένος το 1884 στο χωριό Νόβια Μιχαλόσκα της Ρωσίας, ήταν γιος ευλαβών γονέων, του Παύλου και της Ελένης. Από νεαρή ηλικία επέδειξε θείο ζήλο και βαθιά αγάπη για τον Θεό. Οι γονείς του, παρότι διέκριναν την κλίση του προς τον μοναχισμό, επέλεξαν να του δώσουν ευλογία μόνο για περιοδικές επισκέψεις σε μοναστήρια, ώσπου να ωριμάσει πνευματικά. Κατά το διάστημα 17 έως 20 ετών, προσκύνησε σε περισσότερες από 200 ρωσικές μονές, ακολουθώντας αυστηρό ασκητικό πρόγραμμα, αποφεύγοντας ακόμη και την φιλοξενία.
Στη συνέχεια προσκύνησε στο Όρος του Σινά και τους Αγίους Τόπους, ασκητεύοντας μάλιστα πέραν του Ιορδάνη ποταμού. Εντούτοις, δεν έβρισκε την πνευματική ησυχία που αναζητούσε και έτσι κατέφυγε στο Άγιον Όρος, όπου και εντάχθηκε αρχικά στο Κελλί του Μπουραζερίου και κατόπιν ασκήτεψε επί 15 έτη στα Καρούλια, βιώνοντας σκληρότατους πνευματικούς αγώνες.
Μετά την ασκητική του πορεία στα Καρούλια, εγκαταστάθηκε σε Σταυρονικητιανό Κελλί στην Καψάλα, όπου διακόνησε έναν ηλικιωμένο Γέροντα και παρέμεινε έκτοτε μόνος, εντατικοποιώντας τους πνευματικούς του αγώνες. Η φήμη του εξαπλώθηκε ταχύτατα, προσελκύοντας πλήθος ανθρώπων που ζητούσαν παρηγοριά και καθοδήγηση. Κατόπιν πιέσεων και εσωτερικής συνειδητοποίησης της ανάγκης να προσφέρει και μέσα από το μυστήριο της Εξομολόγησης, δέχτηκε τελικώς να χειροτονηθεί ιερέας.
«Πάντα με το ‘Δόξα σοι ο Θεός’ άρχιζε και τελείωνε ο Γέροντας», μαρτυρούν πνευματικά του τέκνα, επισημαίνοντας το μέτρο της ταπεινώσεως και θείας ευλάβειας που τον χαρακτήριζε. Ζούσε συνεχώς εν προσευχή, βιώνοντας την ουράνια δοξολογία ήδη από την επίγεια ζωή του.
Το 1968, ο Παπα-Τύχων προαισθάνθηκε την κοίμησή του. Μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αρρώστησε βαριά, αρνούμενος ακόμη και τότε να έχει συνοδό για να μη διακόπτεται από την αδιάλειπτη νοερά προσευχή. Εκοιμήθη εν ειρήνη, παραδίδοντας την αγιασμένη του ψυχή στον Κύριο που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε.
Παράλληλα, η Σύνοδος κατέταξε στο Αγιολόγιο και τον μοναχό Γεώργιο, επονομαζόμενο Χατζη-Γεώργη, μία σπουδαία μορφή του 19ου αιώνα, ο οποίος καταγόταν από την Καππαδοκία και κοιμήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η ασκητική του πορεία και η πνευματική του παρακαταθήκη αποτελούν φωτεινό παράδειγμα για κάθε Ορθόδοξο πιστό, καθώς συνδύαζε την αυστηρότητα της μοναχικής ζωής με απέραντη αγάπη και φιλανθρωπία.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
