Απόψεις

8/1/18 12:05

τελ. ενημ.: 8/1/18 12:05

Τελικά, Ευρώπη που μας χρειάζεται…

Ο τσιγκούνης το αποδέχεται πάντα τελευταίος, σαν άλλη μια κατηγορία ανθρώπων που κι εκείνη τελευταία το μαθαίνει. Θα ‘χε πάρει όμως κάπου το αυτί μου την κατηγόρια για καβούρια στην τσέπη, όπως έχω ακούσει τόσα και τόσα, δίκαια και άδικα, από πολλούς. Τσιγκούνη, η αλήθεια, δεν με έχει χαρακτηρίσει ποτέ κανένας μέχρι σήμερα.

Ο διάολος μου ωστόσο, πάντα, ήταν η επιστροφή από το super market. Οι χυμένες στο δάπεδο της κουζίνας πλαστικές σακούλες μου θύμιζαν κάθε φορά, ασυναίσθητα, την απόσταση που μας χωρίζει από έναν κόσμο με αντίληψη ότι και η πιο απλή πράξη του έχει ένα, μικρό ή μεγάλο, περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Θα πείτε αυτό με έκανε περιβαλλοντικό επαναστάτη; Εκεί κάπου εξαντλούνται τα περιβαλλοντικά μου ένστικτα; Ποιος ξέρει… Υπάρχει πάντα και το φετίχ για να σε κάνει να τα εκδηλώσεις.

Και μετά η αυτοματοποιημένη κίνηση. Να τις πάρεις, να τις διπλώσεις, άλλοι τις κάνουν σα μασούρια για να τις πιάνουν ευκολότερα, και να τις κρύψεις για … οικονομία. Να πετάς μέσα σ’ αυτές τα οικιακά σκουπίδια σου και να θαρρείς ότι έτσι εξισορροπείς, κάπως, τη ζημιά από το να αγόραζες κι άλλο πλαστικό για να τα μεταφέρεις στον κάδο.

Προχθές, άτιμη Ευρώπη, με έκανες να αντιληφθώ πως όσα δεινά σέρνεις πάνω σου, έχεις το ανεκτίμητο καλό ότι θα σουλουπώσεις την ανατολίτικη ζωή μου. Με τις απαγορεύσεις σου, με το μαστίγιο του πλέρωνε για να μάθεις, θα με μαζέψεις πάντως. Μπήκα στο σπίτι την ώρα που ένα λεπτό νωρίτερα είχαν καταφθάσει τα οικογενειακά ψώνια σε τρεις πάνινες μεγάλες τσάντες αντοχής. Το πήρα πάνω μου. Αισθάνθηκα ότι και στην καθημερινότητα μου γίνομαι ο στόχος μου, … Ευρωπαίος.

Με συνεπήρε κι άρχισα να μιλώ στα πιτσιρίκια για την πρόοδο. Να τους αναλύω στη γλώσσα τους πόσο καλό μας κάνει η … μαμά μας, η κυρία Ευρώπη, που μας ανάγκασε να αποβάλουμε απ’ το σπιτικό μας την πλαστική καταστροφή του περιβάλλοντος. Και πόσο καλύτεροι θα γίνουμε, αν υποβάλουμε στο Δήμο αίτημα για να πάρουμε κάδο κομποστοποίησης, λιγοστεύοντας τα σκουπίδια μας και περιορίζοντας την αγορά και της μαύρης σακούλας αργότερα.

Μέσα στο σπίτι του Παντουκειούς αισθανθήκαμε για λίγα λεπτά Ευρώπη. Κι αναλογιστήκαμε ότι ίσως αυτά τα καλά της υπερτερούν και της αδυναμίας της ( ή αδυναμίας μας) να την πείσουμε για το ΦΠΑ μας. 

Σχόλια άρθρου: 0
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση