Άποψη

6/12/12 9:17

τελ. ενημ.: 6/12/12 9:17

Σήμερα γροθιά, αύριο παλαμάκι

 
Η γενική αναστάτωση στις τάξεις των εργαζομένων στους ΟΤΑ που συνόδευσε την επικύρωση του Νόμου Μανιτάκη για την μετακίνηση εργαζομένων σε άλλες υπηρεσίες, σήκωσε ως γνωστών, και το βιώσαμε συθέμελα ως κοινωνία, τεράστιο κύμα αντιδράσεων, καταλήψεων και αποχών στο Δήμο Χίου αλλά και αλλού.
 
Οι σκηνές με τους συνδικαλιστές να απειλούν «θεούς και δαίμονες» εφόσον πειραχτεί έστω και μια τρίχα εργαζομένου, είχαν ως συνέπεια να καθυστερεί η αποστολή των στοιχείων στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και φυσικά να εκκρεμεί επ’ άπειρον η διαδικασία.
 
Τι πιο φυσικό δηλαδή για μια χώρα που έχει βιώσει στο πετσί της να καθοδηγείται από τις  συνδικαλιστικές ομάδες που συλλήβδην χαρακτηρίζουν «εκβιασμό» ότιδήποτε έρχεται να αντιταχθεί στα κατά τα άλλα «κεκτημένα» του κλάδου τους.
 
Μα μήπως όμως ο στρεβλός συνδικαλισμός συναντάται μόνο τους Οργανισμούς της Αυτοδιοίκησης;
 
Μέχρι και πριν λίγα χρόνια είναι γνωστό ότι ο εκάστοτε πρόεδρος της ΓΣΣΕ ήταν ο επόμενος βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Από τη μια ξόρκιζαν την κυβερνητική πολιτική και αμέσως μετά, στρογγυλωκάθονταν στα κόκκινα έδρανα της Βουλής και άκουγαν τους «πρώην» συντρόφους τους που φωναζαν απέξω, σα να είναι κάτι τόσο μακρινό για εκείνους... σχεδόν ξένο.
 
Κανελλόπουλος, Πρωτόπαππας, Πολυζωγόπουλος, προέδροι της ΓΣΣΕ που αναρριχήθηκαν χάρη στο συνδικαλιστικό τους φρόνημα (και το κομματικό) στα βουλευτικά αξιώματα.
 
Από την άλλη  Γ. Μανώλης, Κ. Πουπάκης και άλλα εκλεκτά στελέχη του συνδικαλισμού που επίσης έκραζαν την εξουσία και την αντιλαϊκή πολιτική μέχρι να γευτούν τις χαρές της εξουσίας.
 
Προς τα που λοιπόν να στρέψεις το βλέμμα σου και να διακρίνεις τα αγνά κίνητρα. Τον δίκαιο αγώνα. Το δίκαιο αίτημα.
 
Όταν γνωρίζεις πως αυτός που φωνάζει σήμερα, αύριο θα χειροκροτεί σε κομματική συγκέντρωση και μεθαύριο θα κατέχει θέση στο μοίρασμα της εξουσίας, πως να νιώσεις ότι όλα γίνοται για τον αγώνα; Τουλάχισοτν η ιστορία αυτό έχει δείξει.
 
Ο κόσμος καταλαβαίνει το δίκιο και το άδικο από μόνος του. Διακρίνει, εντοπίζει και κατανοεί τα πάντα. Κι όση στάχτη κι αν προσπαθήσουν να του ρίξουν οι φωνές των «αρμάτων και της γιούργιας» ξέρει ότι ο συνδικαλισμός (όπως λειτουργεί σήμερα) έχει τόσο βαθειά ριζωμένη την λειτουργία του στο αναχρονιστικό πολιτικό σύστημα, όσο και οι κολόνες της γέφυρα του Ρίου- Αντιρρίου στο έδαφος.