Αν το πρόβλημα της Χίου ήταν ο Τριαντάφυλλος, το αεροδρόμιο θα είχε προ πολλού ολοκληρωθεί. Αν μία πρωτοβουλία κοινής δράσης αρκεί για να απειλήσει ένα έργο τέτοιας σημασίας, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πρωτοβουλία. Είναι η τραγική ευθραυστότητα ενός σχεδιασμού που, τέσσερα χρόνια μετά την υποτιθέμενη εκκίνησή του, εξακολουθεί να ζητά χρόνο, ανοχή και σιωπή.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ενοχλεί η παρέμβαση του Τριαντάφυλλου. Το ερώτημα είναι γιατί ενοχλεί τόσο πολύ. Διότι, αν όλοι πιστεύουν πραγματικά ότι το έργο προχωρά, ότι οι κυβερνητικές δεσμεύσεις τηρούνται και ότι το καλοκαίρι του 2027 η Χίος θα έχει ένα πλήρως λειτουργικό αεροδρόμιο, τότε καμία σύσκεψη, καμία πρωτοβουλία και καμία δημόσια πίεση δεν θα έπρεπε να προκαλεί πανικό. Θα έπρεπε, αντιθέτως, να θεωρείται αυτονόητη ενίσχυση της κοινής προσπάθειας.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ένα έργο που απλώς καθυστέρησε. Μιλάμε για ένα έργο που υποτίθεται ότι ξεκίνησε να υλοποιείται το 2022 και φθάσαμε στις 25 Απριλίου 2026 για να λέμε, περίπου ανακουφισμένοι, ότι κάτι αρχίζει να κινείται. Και πάνω που η τοπική κοινωνία πήγε να πιστέψει ότι, έστω και με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση, το αεροδρόμιο παίρνει μπροστά, προέκυψε η γνωστή δικαιολογία: δεν υπάρχουν εργάτες.
Δεν το γνώριζε η εταιρεία πριν ξεκινήσει; Προφανώς και το γνώριζε. Όπως γνώριζε και τα ζητήματα με τα υλικά, τις ανάγκες του έργου, τα χρονοδιαγράμματα, τις δυσκολίες και τις πραγματικές δυνατότητες εκτέλεσης. Όμως, σε αυτή τη χώρα, και με αυτή την Κυβέρνηση που όλα αντιμετωπίζονται με όρους επικοινωνίας, το έργο πολλές φορές δεν ξεκινά όταν είναι ώριμο. Ξεκινά όταν πρέπει να φωτογραφηθεί.
Έτσι, η Χίος οδηγήθηκε σε αεροπορική ασφυξία, με μειωμένες δυνατότητες πτήσεων, ακυρώσεις, αβεβαιότητα και εισιτήρια που ακόμα και για τους εύρωστους οικονομικά Χιώτες έγιναν απλησίαστα.
Και τώρα, αφού το νησί έχει ήδη πληρώσει το κόστος, όλοι ψάχνουν λύσεις. Μόνο που οι λύσεις δεν φαίνονται. Αυτό που φαίνεται είναι η αγωνία να μη χαλάσει το κυβερνητικό αφήγημα.
Υπάρχει, αλήθεια, έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι το αεροδρόμιο θα έχει ολοκληρωθεί σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ακόμη και όσοι δημόσια σιγοντάρουν το αφήγημα της κανονικότητας, δύσκολα θα το υποστήριζαν με την ίδια άνεση σε μία ιδιωτική συζήτηση γιατί άλλο η πολιτική υποχρέωση να χειροκροτά κανείς, ενίοτε και διαδικτυακά μέσω ένθερμων ποστ, και άλλο η πραγματικότητα που βλέπει μπροστά του.
Σε αυτή την κατάσταση, το αυτονόητο θα ήταν να αναλάβει πρωτοβουλία η δημοτική αρχή Μαλαφή. Ο Δήμος Χίου θα έπρεπε να είναι πρώτος στην πίεση, πρώτος στον συντονισμό, πρώτος στη διεκδίκηση, πρώτος στην απαίτηση για δεσμευτικές απαντήσεις. Τον είδε κανείς σε αυτόν τον ρόλο; Διότι μέχρι στιγμής, η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι εικόνα θεσμικής ηγεσίας. Είναι εικόνα διαχείρισης αποστάσεων.
Ακόμη και στο ζήτημα του αγωγού της ΔΕΥΑΝΧ που έτεμνε κάθετα το αεροδρόμιο, η πρωτοβουλία ήρθε «στο και πέντε», ώστε να μπορέσει η εταιρεία να προχωρήσει. Δηλαδή, ένα εμπόδιο που θα έπρεπε να είχε λυθεί εγκαίρως εμφανίστηκε ως κάτι που αντιμετωπίστηκε την τελευταία στιγμή. Και αυτό, αντί να προκαλεί συναγερμό, σχεδόν παρουσιάστηκε ως επιτυχία.
Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, ήταν αυτό που εκφράστηκε μέσα από τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Χίου, ο οποίος ουσιαστικά «έδωσε» τον Δήμαρχο Χίου Γιάννη Μαλαφή, λέγοντας ότι στην πρωτοβουλία Τριαντάφυλλου τον Δήμο δεν θα τον εκπροσωπήσει ο ίδιος ο Δήμαρχος, αλλά ο αντιδήμαρχος Τουρισμού Γιώργος Χριστάκης. Με άλλα λόγια, σε ένα θέμα που αφορά την αεροπορική σύνδεση, την οικονομία, τον τουρισμό, την καθημερινότητα και τη στρατηγική προοπτική του νησιού, ο Δήμος επιλέγει να μη σταθεί στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο.
Με απλά λόγια, ο Δήμος στέλνει αντιδήμαρχο εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται ο Δήμαρχος, για να στείλει ένα μήνυμα που δεν είναι θεσμικό. Είναι πολιτικό. Και είναι πέρα για πέρα λάθος στην παρούσα στιγμή. Διότι το αεροδρόμιο της Χίου δεν είναι υπόθεση ενός προσώπου, μίας παράταξης ή ενός επικοινωνιακού χειρισμού. Είναι υπόθεση επιβίωσης για το νησί.
Ας περάσουμε και στους υπόλοιπους φορείς: Επιμελητήριο, Φορέας Τουρισμού και λοιπές συλλογικές εκπροσωπήσεις. Τις τελευταίες ώρες πληθαίνουν οι πληροφορίες μου για προσπάθειες υπονόμευσης της πρωτοβουλίας Τριαντάφυλλου.
Αν ισχύουν και στον βαθμό που ισχύουν, τότε κάποιοι δεν έχουν πρόβλημα με την καθυστέρηση του αεροδρομίου. Έχουν πρόβλημα με το να ειπωθεί δυνατά ότι υπάρχει καθυστέρηση.
Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τι έγινε όταν ο Πρωθυπουργός είπε από τη Χίο ότι όλα τα εκκρεμή έργα του νησιού θα τελειώσουν στον χρόνο των εκλογών, δηλαδή περίπου στα μέσα του 2027, αφήνοντας πίσω το αρχικό αφήγημα του 2026 και ανοίγοντας παράθυρο για ακόμη αργότερα.
Όλοι αυτοί, που σήμερα εμφανίζονται επιφυλακτικοί απέναντι στην κοινή δράση, όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αλλά χειροκρότησαν. Και έφυγαν ικανοποιημένοι.
Χρειάστηκε να περάσει καιρός για να ξαναβρούν τη λαλιά τους. Όταν, δηλαδή, άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι ακόμη και το 2027 μοιάζει πλέον περισσότερο με αισιόδοξο σενάριο παρά με δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα. Στο μεταξύ, προηγήθηκαν συσκέψεις, αποκλεισμοί και πολιτικές ισορροπίες, με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό του έτερου βουλευτή του νησιού, για να μη δυσαρεστηθεί, λέει, η Κυβέρνηση και για να μη δημιουργηθεί αντιπολιτευτικό κλίμα.
Μα εδώ δεν συζητάμε για το αν θα δυσαρεστηθεί η Κυβέρνηση. Συζητάμε για το αν θα μείνει όρθιο ένα νησί. Η Χίος δεν μπορεί να ζει με τον φόβο μήπως ενοχλήσει την Αθήνα. Δεν μπορεί κάθε διεκδίκηση να βαφτίζεται αντιπολίτευση και κάθε σιωπή να παρουσιάζεται ως υπευθυνότητα.
Η υπευθυνότητα δεν μετριέται με το πόσο χαμηλά μιλά κάποιος, αλλά με το αν υπερασπίζεται αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος.
Και τώρα έρχεται το βασικό ερώτημα: Στις 25 Απριλίου 2026, υπάρχει κανείς που πιστεύει σοβαρά ότι το καλοκαίρι του 2027 η Χίος θα έχει έτοιμο ένα πλήρως λειτουργικό αεροδρόμιο, ένα φράγμα σε χρήση, ένα δικαστικό μέγαρο σε λειτουργία και ένα νέο τελωνείο ικανό να υποδέχεται επισκέπτες τρίτων χωρών μέσω Τουρκίας; Αν κάποιος το πιστεύει, τότε πράγματι δεν υπάρχει λόγος να διαβάσει παρακάτω. Μπορεί να συνεχίσει να χειροκροτά.
Αν, όμως, έχει απομείνει έστω και το ελάχιστο ένστικτο αυτοπροστασίας σε αυτόν τον τόπο, τότε το ερώτημα πρέπει να τεθεί καθαρά:
Πώς ακριβώς η πρωτοβουλία Τριαντάφυλλου θέτει σε κίνδυνο το αεροδρόμιο; Με ποιον μηχανισμό; Με ποια λογική; Με ποιο επιχείρημα; Διότι μέχρι στιγμής, η μόνη απειλή για το έργο δεν είναι όσοι ζητούν πίεση. Είναι όσοι επιμένουν ότι δεν πρέπει να ενοχλείται κανείς.
Η Χίος έχει πληρώσει ακριβά αυτή τη νοοτροπία. Έχει μάθει να περιμένει, να ανέχεται, να ακούει χρονοδιαγράμματα που μετακινούνται, να βλέπει έργα να εξαγγέλλονται ξανά και ξανά, να χειροκροτεί δεσμεύσεις που δεν έχουν ακόμη γίνει πραγματικότητα.
Είναι τραγικό αυτό που ζούμε στη Χίο. Κάθε φορά που κάποιος ζητά κοινή στάση, εμφανίζονται οι πρόθυμοι φρουροί της ακινησίας για να εξηγήσουν ότι «δεν είναι η ώρα», «δεν είναι ο τρόπος», «δεν πρέπει να πιέσουμε».
Μόνο που η ώρα ήταν χθες. Ο τρόπος είναι η ενότητα. Και η πίεση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Αν κάποιοι θεωρούν ότι το αεροδρόμιο κινδυνεύει από μία σύσκεψη φορέων, τότε μάλλον γνωρίζουν πολύ καλά πόσο αδύναμο είναι το έδαφος πάνω στο οποίο πατούν. Αν πάλι θεωρούν ότι το έργο προχωρά κανονικά, τότε δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την κοινή δράση. Εκτός κι αν αυτό που πραγματικά φοβούνται δεν είναι η αποτυχία του έργου, αλλά η αποκάλυψη της αποτυχίας τους να το διεκδικήσουν.
Ακολουθήστε μας στο Google News. Μπείτε στην Viber ομάδα μας και δείτε όλες τις ειδήσεις από τη Χίο και το Βόρειο Αιγαίο.
facebook
youtube
instagram
X
